Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Άρνηση,  θυμός,  διαπραγμάτευση,  κατάθλιψη και  αποδοχή”, τα πέντε στάδια του πένθους” περιέγραψε το 1969 η Αμερικανοελβετίδα ψυχίατρος Ελίζαμπεθ Κιούμπλερ-Ρος (Elisabeth Kübler-Ross) στο έργο της “On Death and Dying”(ελλ. “Αυτός που πεθαίνει”. Ο Ελληνικός λαός ήδη από το 2010 πενθεί την χαμένη του κανονικότητα (επίπλαστη για πολλούς) και αφού πέρασε από τα πρώιμα στάδια του ψυχιατρικού μοντέλου συγκεντρωμένος στις πλατείες των αγανακτισμένων και προδομένος από αυτούς που υποσχέθηκαν τη σωτηρία του και την αποκατάσταση της αξιοπρέπειας του, έχει πλέον φτάσει στα τελικά στάδια του. Η αποχαύνωση του καναπέ και η ανοχή στον  τηλεοπτικό βομβαρδισμό του, με καθοδηγούμενες πληροφορίες και απόβλητα, η αποχή από τα κοινά και την ψήφο κατά τις εκλογές, είναι χαρακτηριστικά του σταδίου που βρίσκεται. Η απογοήτευση, ο φόβος η αίσθηση του ανώφελου οποιαδήποτε αντίδρασης και η τελική αδράνεια είναι η επιδιωκόμενη συμπεριφορά από την εξουσία που θέλει υποταγμένους, εθελόδουλους κατά προτίμηση, πολίτες ( βλέπε και άρθρο μου στην ΕΦΣΥΝ στις 8 Μάρτη 23 με τίτλο ” Η απόδοση του δικαίου διαφθείρει τους υποταγμένους”).

https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/381154_i-apodosi-toy-dikaioy-diaftheirei-toys-ypotagmenoys

 Η κυβέρνηση Μητσοτάκη μεθοδικά καλλιεργεί την αίσθηση της μοναδικής λύσης στον Ελληνικό λαό διαφημίζοντας την αριστεία της και επιτιθέμενος στην αξιοπρέπειά του μέσα από πολιτικές επιδομάτων και φιλανθρωπίας ( βλέπε και άρθρο μου στην ΕΦΣΥΝ στις 2 Μάη 24 με τίτλο ” Η ζωοφιλία και η φιλανθρωπία της νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης Μητσοτάκη” 

https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/431584_i-zoofilia-kai-i-filanthropia-tis-neofileleytheris-kybernisis-mitsotaki

Η φιλανθρωπία, τα “αδέσποτα”, οι «δεσποζόμενοι» και “ημιδεσποζόμενοι”.

Κατά την αντίληψη Μητσοτάκη η φιλανθρωπία της κυβέρνησής του  μπερδεύεται με τη ζωοφιλία. Οι κατευθύνσεις που έχουν δοθεί ορίζουν ως «δεσποζόμενους» τους εξαρτώμενους γεωγραφικά, πολιτικά  και οικονομικά πολίτες αυτής της Χώρας. Οι άλλες δύο κατηγορίες αφορούν στους ημιδεσποζόμενους και στα αδέσποτα. Στην τελευταία κατηγορία εντάσσονται όλοι αυτοί που  στην Ελλάδα βρίσκονται σαν σε διακοπές. Δεν λογοδοτούν, δεν φορολογούνται, γενικότερα δραστηριοποιούνται σε αυτό τον τόπο και επηρεάζουν τη ζωή των δεσποζόμενων και ημιδεσποζόμενων χωρίς να τους ασκείται κάποιος έλεγχος  ή αυτός είναι  προσχηματικός.  Στην κατηγορία αυτή ανήκουν οι μεγαλοεπιχειρηματίες, οι πλοιοκτήτες και εφοπλιστές και γενικότερα αυτοί που η δραστηριότητά τους στην Ελλάδα έχει χαρακτηριστικά «αφαίμαξής» της, ενώ η προσφορά τους στην ζωή της Χώρας  γίνεται «κατά το δοκούν» και με χαρακτηριστικά φιλανθρωπίας προς τους δεσποζόμενους και δωρεών  προς στους ημιδεσποζόμενους. 

Στους ημιδεσποζόμενους ανήκουν τα golden boys των μεγαλοπάροχων ενέργειας, οι επαγγελματιες της οπαδικής βίας, το οργανωμένο έγκλημα, οι χειροκροτητές  του Κώστα Καραμανλή του τρίτου, μετά τον λόγο του κατά την παρουσίαση στην ΒτΕ του πορίσματος της Επιτροπής για τα Τέμπη. Είναι η κατηγορία που εξαρτάται μερικά, από το κρατικό σύστημα και την ύπαρξη των «δεσποζόμενων», όμως έχουν την δυνατότητα να λειτουργούν και εκτός του συστήματος νομότυπα ή παράνομα (βλέπε of shore εταιρείες, εμπόριο ναρκωτικών και όπλων, παράνομα στοιχήματα, human trafficking, εξώθηση σε πορνεία κλπ). Στην κατηγορία αυτή ανήκουν και οι κατ’ όνομα Ελληνικές τράπεζες, καθότι ο «δεσποζόμενος» αποτελεί σημαντικό υπαρξιακό αντικείμενό τους. Για τον ίδιο λόγο στην τάξη αυτή ανήκουν και οι φασιστικές και φασίζουσες οργανώσεις και Σύλλογοι, επίορκοι δικαστές,  καθώς και οι ομάδες των “γνωστών/ αγνώστων” μπαχαλάκιδων που  αποτελούν και  τον στρατό των «αδέσποτων». Με τον τρόπο αυτό εξυπηρετούνται μέσω της τρομοκρατίας και τα συμφέροντα των τελευταίων, στην διατήρηση συνθηκών εργασιακής γαλέρας στους «δεσποζόμενους”.

Επιπρόσθετα στην κατηγορία των αδέσποτων και στον αντίποδά της κατά τους κρατούντες,  βρίσκονται οι άστεγοι,  οι περιθωριοποιημένες σκόπιμα ή μη ομάδες, που χρησιμοποιούνται μέσω της ενεργοποίησης μηχανισμών καταστολής, ως υπάνθρωποι (βλέπε και παρακάτω για τον όρο),  αποδιοπομπαίοι τράγοι και παραδείγματα «προς αποφυγήν»,  για τη συμμόρφωση των «δεσποζόμενων»,  επειδή με πρόθεση ή από ανικανότητα, δεν ελέγχονται, μέσω του κοινωνικοοικονομικού συστήματος. 

525 αστυνομικοί ανά 100.000 κατοίκους,  μια από τις υψηλότερες αναλογίες αστυνόμευσης στην Ευρώπη, φροντίζουν για το προηγούμενο και για τον συνετισμό των τελευταίων.  Επειδή δε για το καλό τους, φροντίζουν «άριστοι», οποιαδήποτε παρέκκλιση θα πρέπει να πατάσσεται. Για τον λόγο αυτό δημιουργούνται αστυνομίες διαδηλώσεων (ΟΔΟΣ), πανεπιστημίων, μετρό, ΜΑΤ, «Ζ», «Δ», “Ελληνικό FBI”, ΟΠΚΕ και άλλες, οι οποίες μπορεί να έχουν μικρή αποτελεσματικότητα, όμως παράλληλα με την φιλότιμη προσπάθεια ορισμένων στελεχών τους για χρηστή αστυνόμευση, κάποιοι άλλοι υπηρετούν με υπερβάλλοντα ζήλο την καταστολή και παρέχουν  ψήφους ανταπόδοσης, αλλά και υποτέλειας στην κυβέρνηση.

Η φιλανθρωπία της κυβέρνησης εμφανίζεται στα επιδόματα και στα κατά καιρούς «passes», για βενζίνη, για νέους και άτομα σε ανάγκη. Το στεγαστικό θέμα αντιμετωπίζεται με προσωπικά δάνεια και όχι με ευρείες πολιτικές δημόσιας κοινωνικής ή λαϊκής κατοικίας. Ο στόχος τους, δεν είναι η οικονομική ανακούφιση των “ευεργετούμενων” , αλλά η προσβολή της αξιοπρέπειάς τους, έτσι ώστε να εμπεδωθεί η κυβερνητική αντίληψη περί κηδεμονευομένων ή «δεσποζόμενων».

Το «41%» της ΝΔ των βουλευτικών εκλογών επιβεβαίωσαν αυτή την κυβερνητική αντίληψη. Η ύβρις αυτή αναμένεται να αυξηθεί αν τελικά η ΝΔ αποκτήσει πλέον των 170 εδρών, δεχόμενη και τις ψήφους των «Σπαρτιατών» σε τυχόν αναδιανομή εδρών ή επαναληπτικές εκλογές, που θα συμβούν στο μέλλον, ως αποτέλεσμα σχετικών αποφάσεων του Εκλογοδικείου. Η κυβερνητική κατατρομοκράτηση των «δεσποζόμενων» και η αίσθηση ανασφάλειας στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, ευνοούν την συντήρηση και τις ακροδεξιές αντιλήψεις, προσφέροντας καταφύγιο σε κάποιες από αυτές, λόγω του  ενδεχόμενου κενού που θα αφήσουν οι «Σπαρτιάτες”

Ο Έλεγχος των δεσποζόμενων , το real estate, τα φωτοβολταϊκά και οι γυναικοκτονίες

Κατά την κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι προτιμητέο οι «δεσποζόμενοι» να διαβιούν στα “κλουβιά” τους, απομονωμένοι κατά προτίμηση από τους υπόλοιπους, χωρίς φυσική επαφή μεταξύ τους, έτσι ώστε να μην υπάρχει ουσιαστική ανταλλαγή απόψεων και ιδεών.  Στόχος της κυβέρνησης είναι η ανακύκλωση και κατανάλωση προπαγανδιστικού υλικού από τα ελεγχόμενα Μαζικά μέσα Ενημέρωσης και από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που κατά γενική ομολογία παρέχουν ενσυνείδητα ή υποσυνείδητα μια διαστρεβλωμένη εικόνα της πραγματικότητας. Ακόμα και το σημαντικότερο δικαίωμα του πολίτη, που είναι η ψήφος, μπορεί πλέον να πραγματοποιείται σε συνθήκες αποστείρωσης, μέσω της επιστολικής ψήφου.

Εφαρμόζοντας το νεοφιλελεύθερο δόγμα της, «μετέτρεψε την κρίση σε ευκαιρία», η κυβέρνηση εκμεταλλεύεται όλες τις σύμφορές, ανθρωπογενείς και μη, που έχουν συμβεί στην Χώρα μας για να εξυπηρετήσει τους στόχους της. Την πανδημία για να ενισχύσει τον ιδιωτικό υγειονομικό τομέα ενάντια στον Δημόσιο, τον Ντάνιελ για να ξεριζώσει, με γραφειοκρατικά τερτίπια, οικογένειες από τον τόπο που διέμεναν για δεκαετίες και να τοποθετήσει στη γη τους φωτοβολταϊκά, αλλά και ανεμογεννήτριες στις περιοχές που κατακάηκαν από τις πυρκαγιές, εξυπηρετώντας τους προσφιλείς σε αυτή “αδέσποτους” μεγαλοπαρόχους ενέργειας. Οι κινήσεις αυτές εμφανίζουν μια “Τραμπική” αντίληψη που αφορά στο real estate και την εκμετάλλευση της γης και της ιδιοκτησίας, που βρίσκεσαι σήμερα υπό εφαρμογή στη μεγαλύτερη δυνατή κλίμακα στη Γάζα. Σύμφωνα με αυτή το κλουβί του «δεσποζόμενου» αποκτά μεγαλύτερη τιμή, όταν απαλλαγεί  από τον κάτοικό του.

Σε συνέχεια του επικοινωνιακού σχεδιασμού που προαναφέρθηκε η κυβέρνηση Μητσοτάκη στο πλαίσιο της μείωσης της αυτοεκτίμησης των «δεσποζόμενων», προβάλλει και μεγεθύνει την μίζερη πλευρά της ύπαρξής τους,  μέσα από τα μαζικά μέσα ενημέρωσης. Γυναικοκτονίες, εφηβική εγκληματικότητα, παιδοφιλία, οργανωμένη εγκληματικότητα, οπαδική βία, είναι μερικές από τις δημοφιλείς προβολές που επισκέπτονται με συγκεκριμένη περιοδικότητα τα δελτία των ειδήσεων και τις προσβαλλόμενες συνειδήσεις των τηλεθεατών και ακροατών τους. Σημαντικά πολιτιστικά επιτεύγματα και δραστηριότητες αγνοούνται ή υποβαθμίζονται, εκτός αν έχουν οικονομικό αντίκτυπο. Η αντισυνταγματική αδειοδότηση της εμπλοκής των ιδιωτικών κολλεγίων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, αλλά και η απαξίωση των παραδοσιακών πολιτιστικών Εθνικών  χαρακτηριστικών μέσω της υποβάθμισης των καλλιτεχνικών σπουδών, δείχνουν την απαρέσκεια της κυβέρνησης Μητσοτάκη στο ανάχωμα που μπορεί να δημιουργήσει ο πολιτισμός και η παιδεία ενάντια στην βία και  την κοινωνική αποχαύνωση.

Τα Τέμπη και το «game changer» κατά Λαζαρίδη

Σε πάνελ τηλεοπτικής εκπομπής, ο βουλευτής Καβάλας της ΝΔ, Μακάριος Λαζαρίδης έκανε λόγο για «game changer», σε περίπτωση που αποδειχθούν γνήσια τα βίντεο της εμπορικής αμαξοστοιχίας που στις 28 Φλεβάρη 2023 συγκρούστηκε με επιβατική με αποτέλεσμα τον τραγικό απολογισμό 57 νεκρών νέων ανθρώπων και 180 τραυματιών. Σκοπός του ατυχούς και προσβλητικού χαρακτηρισμού Λαζαρίδη περί «παιγνίου» ήταν η  κυβερνητική προώθηση του αφηγήματος ότι εφόσον δεν εμφανίζεται επικίνδυνο φορτίο στα πρώτα τρία βαγόνια της εμπορικής αμαξοστοιχίας , τότε δεν υπάρχει και μη δηλωμένο επικίνδυνο φορτίο.  Προφανώς  αυτό το άλμα λογικής αναμένεται να κυριαρχήσει στο κυβερνητικό στρατόπεδο, το οποίο αναζητά ένα «νικηφόρο» ιστόρημα που θα αμβλύνει την ευθύνη του στην δημιουργία του ίδιου του τραγικού συμβάντος και την εγκληματική ανεπάρκειά του στην διερεύνηση των αιτιών που το προκάλεσαν και στην απόδοση του δικαίου, με την λογοδοσία και τιμωρία των υπεύθυνων.

Η μεγαλειώδης συγκέντρωση της 26 Γενάρη για τα Τέμπη στο Σύνταγμα, αλλά και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού, ανέτρεψε το κυβερνητικό σχέδιο, δημιουργώντας προβληματισμούς για την νομιμοφροσύνη και αφοσίωση των δεσποζόμενων. 

Η «συμμορία της μιζέριας», οι «Ούντερμενς» (Untermenschen) και Χερενμενς (Herrenmenschen)

Με σκοπό την επαναφορά των κατά Μητσοτάκη  δεσποζόμενων στην νεοφιλελεύθερη κανονικότητα επιστρατεύθηκε ο Άδωνις. Χρησιμοποιεί τη λέξη “ζάχαρη” για να περιγράψει τις Ελληνικές συνθήκες διαβίωσης, έναντι άλλων Ευρωπαϊκών χωρών, που με έναν επιτηδευμένο απλοϊκό συλλογισμό  ισχυρίζεται ότι, ο λαϊκός κόσμος τους βρίσκεται σε χειρότερη οικονομική κατάσταση από τον Ελληνικό, αλλά και χαρακτηρίζει αυτούς που αντιδρούν ως “συμμορία της μιζέριας”. Οι χαρακτηρισμοί αυτοί δεν είναι απλά κάποια από τα ευφυολογήματά του, είναι μια προσπάθεια  διαχωρισμού των ψηφοφόρων του, αλλά και των  ουδέτερων, αδιάφορων, ή εθελόδουλων και συνεπώς «νομιμόφρονων», από τους αντιδραστικούς που αποτελούν γι’ αυτόν «συμμορία». Τελευταία ο χαρακτηρισμός αυτός αποδίδεται εκατέρωθεν σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση στην Ελλάδα. Η διαφορά είναι ότι ενώ στην περίπτωση της αντιπολίτευσης η χρήση του, εναντίον της κυβέρνησης  γίνεται σπασμωδικά ως αποτέλεσμα συναισθηματικής υπερβολής και επίκλησης του θυμικού, στην περίπτωση της κυβέρνησης και εν προκειμένω του Άδωνη γίνεται  βάσει σχεδίου.  Οι «άριστοι» και κατ’ επέκταση οι  « Herrenmenschen (ανώτεροι άνθρωποι)» εστιάζουν στους υπάνθρωπους (Untermenschen) αντιδραστικούς δεσποζόμενους, που για τον Άδωνη, άτομο το οποίο θεωρεί ότι βρίσκεται σε αντικομμουνιστική αποστολή, μετά την κατάρρευση και αδρανοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και την ανάληψη της αντιμετώπισης του ΠΑΣΟΚ από λιγότερο «ορθόδοξους» Νεοδημοκράτες από τον ίδιο, έχει εστιάσει στο ΚΚΕ το οποίο κατηγορεί συστηματικά, όταν συναντά οργανωμένες διαμαρτυρίες στα νοσοκομεία που επισκέπτεται. Ο χαρακτηρισμός «συμμορία της μιζέριας» είναι προσεκτικά επιλεγμένος από τον Άδωνη που, αξιολογώντας τους διαμαρτυρόμενους σε σχέση με τα Μητσοτακικά πρότυπα ικανότητας και προσαρμοστικότητάς τους, τους θεωρεί ανίκανους να λειτουργήσουν στον «ζαχαρένιο» πολιτισμό που τους προσφέρει το κόμμα του. Αποτυχία κατά την αξιολόγησή τους παραπέμπει στον όρο «Υπάνθρωπος» που περιγράφεται με τα ίδια «Γεωργιάδεια» αποδιδόμενα στους διαμαρτυρόμενους χαρακτηριστικά, από τον Αμερικανό συγγραφέα και μέλος της Κου Κλουξ Κλαν Λόθροπ Στόνταρντ στο βιβλίο του το 1922 “Η εξέγερση ενάντια στον πολιτισμό: Η απειλή του Υπανθρώπου”. Με δεδομένο ότι οι θέσεις βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας στις επόμενες εκλογές θα είναι λιγότερες, με την δραστηριότητά του αυτή ό Άδωνις  θεωρεί ότι θα αυξήσει τις πιθανότητες να διατηρήσει τον θώκο του λόγω της  περαιτέρω εκτροπής του εκλογικού κόμματος προς την άκρα δεξιά και την συμβολή του αναδυόμενου κόμματος των «Ντεγκρές». 

Έχει καταντήσει πλέον κανονικότητα, αν όχι επιδημία, η  ανάγκη των βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας να παραπέμπουν τους συνομιλητές τους, κατά τις συζητήσεις τους για τα περισσότερα σημαντικά γεγονότα που συμβαίνουν στην Ελληνική επικράτεια, σε μελλοντικές αποφάσεις της δικαιοσύνης. Δεν γνωρίζω αν η ανάγκη αυτή καλύπτει τις προδιαγραφές του επιτελικού κράτους Μητσοτάκη, είναι όμως σίγουρο ότι τελευταία υπάρχει επιτελική ενορχήστρωση, με μαέστρο τον Βορίδη, στον συστηματικό χαρακτηρισμό ως χυδαίας και τοξικής οποιασδήποτε προσπάθειας αμαύρωσης της «αγίας εικόνας» της κυβέρνησης.

Στο επόμενο στάδιο των κατευθύνσεων Βορίδη θα μπορούσε να αποκτήσει νομική έννοια η κυβερνητική λατρεία, που φυσικά παραπέμπει σε σκοτεινές εποχές. Έτσι με την επίκληση καταστάσεων μεγάλου κινδύνου στον οποίο περιέρχεται η Χώρα, της ανάγκης σύμφωνα με τις πρόσφατες  δηλώσεις Μητσοτάκη να κρατήσει «σταθερό το σκάφος της πατρίδας μας εν μέσω αυτών των εξαιρετικά ταραγμένων καιρών» και της διαφύλαξης του κράτους και της τάξης, εύκολα μπορεί να οδηγηθούμε στην στοχοποίηση της κάθε «συμμορίας της μιζέριας» του Άδωνη και των δεσποζόμενων υπανθρώπων της,  θεωρώντας την «ζωή τους ανάξια να βιωθεί» («Lebensunwertes Leben» κατά τους Ναζί) και τελικά να τους αποδοθεί ο «δια χάριτος θάνατος», έτσι ώστε να επανέλθει η ηρεμία στους δεσποζόμενους και η νεοφιλελεύθερη κανονικότητα.

28 Φλεβάρη 2025

Προφανώς τίποτα από τα παραπάνω δεν αξίζει στον πολιτισμό, την ιστορία και την παιδεία του Ελληνικού λαού, που στην κλίμακα του πένθους θα πρέπει να επιστρέψει  στα αρχικά στάδια,  στην έκπληξη της κανονικότητας μιας αξιοπρεπούς ζωής, περνώντας από το στάδιο του θυμού.

Έτσι στις 28 Φλεβάρη ο Ελληνικός λαός θα δείξει με παρρησία, σύνεση και λεβεντιά ότι μπορεί να θυμώνει όταν αδικείται και ότι δεν είναι ένας υποταγμένος δεσποζόμενος, όπως τον θεωρεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Ο Άδωνις στις 28 Φλεβάρη θα αντιληφθεί ότι ο θυμός του λαού είναι ζάχαρη.

*Υποπτέραρχος (Ι) ε.α.