Θα πρέπει σήμερα να αναρωτηθούμε και πάλι τι σημαίνει τελικά ΟΗΕ. Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών. Μια «τυπική» απάντηση υπάρχει: Να λύνει τα προβλήματα όλων των εθνών, ώστε να μην ξαναέχουμε έναν Δεύτερο Παγκόσμιο
Πόλεμο (1939-1945). Που στοίχισε στην ανθρωπότητα 85 εκατομμύρια νεκρούς και πάνω από 1 τρισεκατομμύριο δολάρια για δαπάνες και καταστροφές. Να συνεχίσει δηλαδή αυτά που έκανε η Κοινωνία των Εθνών, για να μην έχουμε τον Πρώτο (1914-1918) που στοίχισε 8μισι εκατ. νεκρούς και 223 δισ. δολάρια.
Και αυτό κάνει και σήμερα ο λεγόμενος «ΟΗΕ». Ατέλειωτες «φιλειρηνικές» διασκέψεις, συμβουλές, απειλές, ενώ οι νεκροί κάθε μέρα πολλαπλασιάζονται στη Μέση Ανατολή, στην Ουκρανία και σε άλλους τοπικούς πολέμους.
Και ταυτόχρονα ο πολυδιαφημισμένος «σωτήρας» ΟΗΕ δεν βλέπει ή κάνει ότι δεν βλέπει την εξωφρενική φόρα που πήρε ο ανταγωνισμός στους εξοπλισμούς των κρατών. Υποστηρίζει, μάλιστα, και τη «θεωρία» ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος για την εξασφάλιση της ειρήνης, έξω από την άμυνα για υπεροπλία. Που σημαίνει τεράστια κέρδη από την πολεμική βιομηχανία.
Υπερπαραγωγή πολεμικών μέσων, τεράστιες πολεμικές δαπάνες και ατελείωτοι πόλεμοι, που οδηγούν την ανθρωπότητα στη δυστυχία και στον αφανισμό. Και, φυσικά, η οικονομική πλευρά δεν είναι η χειρότερη. Χειρότερη είναι η κτηνώδης άμιλλα κατασκευής μέσων όσο μπορεί μεγαλύτερης καταστροφικής δύναμης που δύνανται να αφανίσουν χώρες ολόκληρες με εκατοντάδες εκατομμύρια πληθυσμό.
Και όλη αυτή η απάνθρωπη μανία για παραγωγή και πώληση πολεμικών μηχανών δεν είναι μόνο για τα τεράστια κέρδη τους. Είναι, δυστυχώς, κάτι πολύ χειρότερο. Είναι η μόνη διέξοδος για τη διατήρησή τους. Είναι ο μόνος δρόμος για να ελέγχουν τον κόσμο ολόκληρο. Το να αφαιρέσεις από τη σημερινή πολιτική κατάσταση τον πόλεμο είναι σαν να αφαιρέσεις το νερό από το ψάρι.
Αυτή η «αόρατη» παγκόσμια εξουσία αναγκάζεται πια να ρίξει τερατώδη χρηματικά ποσά από τα υπερκέρδη της στις τσέπες φανερών ή κρυφών οργανώσεων ή κυβερνήσεων, για να διατηρεί τον απόλυτο έλεγχο με οποιονδήποτε νόμιμο ή παράνομο τρόπο. Με αποτέλεσμα να πείθεται ένα πολύ μεγάλο ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού και να συμφωνεί με το δόγμα «Για να έχεις ειρήνη πρέπει να ετοιμάζεσαι για πόλεμο…», Η λεγόμενη «ένοπλη ειρήνη…».
Και τελικά φτάσαμε αυτό το άπιαστο όνειρο ενωμένης και ευτυχισμένης ανθρωπότητας όσο πάει και να γίνεται σκέτη φαντασίωση.
Αυτές οι ρομαντικές βραδιές που άρχιζαν και τελείωναν με τις πολιτικοφιλολογικές συζητήσεις περί καταργημένων συνόρων και μίας και μοναδικής ευρωπαϊκής γλώσσας φαίνονται τόσο… κωμικές τώρα πια…
Εκτός και αν οι σημερινές νέες γενιές αντιδράσουν αποφασιστικά. Ας δώσουμε τον λόγο στον ανήσυχο φίλο μας φοιτητή Αγγελο:
«…Δεν μπορεί να είμαστε αισιόδοξοι, φυσικά, με αυτή την ασφυξία που νιώθουμε όχι μόνο στα Πανεπιστήμια αλλά και στον καθημερινό, πολιτικό μας βίο. Δεν απελπιζόμαστε, όμως. Σκεφτόμαστε, ψάχνουμε, παλεύουμε. Ακουμπώντας στις αιώνιες ανθρώπινες αξίες. Πιστεύουμε ότι το όραμα ενός καλύτερου κόσμου υπάρχει. Kαι ο ΟΗΕ θα μπορούσε να είναι ένα πολύ καλό εργαλείο για τα συμφέροντα της ανθρωπότητας. Μόνο που δεν το αφήνουν να αναπτυχθεί. Κι αυτό που τον εμποδίζει είναι η δύναμη του βέτο ορισμένων χωρών, κυρίως των ΗΠΑ. Γι’ αυτό και ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών είναι, ουσιαστικά, ένας Οργανισμός Ηνωμένων… Εφοπλιστών!
Ενα πραγματικό σύστημα παγκόσμιας δημοκρατίας θα ήταν αναμφίβολα προς το συμφέρον της πλειονότητας του κόσμου, ιδίως για να έχουμε ένα γνήσιο εργαλείο ενάντια στον φασισμό και τη νεοαποικιοκρατία. Δυστυχώς, όμως, με το βέτο, αυτό απλά δεν μπορεί να γίνει…».
Μακάρι… Εμείς, με το βάρος της ηλικίας μας, τους ακολουθούμε. Και πετάμε αυτές τις απελπισμένες σκέψεις μας, σήμερα… Οπως πετάμε μια φιάλη στον ωκεανό, με ένα μικρό επτασφράγιστο μήνυμα και με την «απελπισμένη» ελπίδα μήπως το βρει κάποιος, κάποτε, στους αιώνες των αιώνων… Κάποιος, από κάποιον άλλον, ίσως, πλανήτη, απελπισμένος κι αυτός του εικοστού πρώτου αιώνα. Και ανακαλύψει τα χνάρια ενός κόσμου που χάθηκε. Η ελπίδα που πεθαίνει, πάντα, τελευταία…
Αυτό σημαίνει ότι τελικά τίποτε δεν χάνεται. Οπως κάθε Μεσαίωνα τον διαδέχεται κάποια Αναγέννηση, έτσι και ο δικός μας αμφιλεγόμενος αιώνας υπάρχει κάποια αδιόρατη ελπίδα να ξαναγίνει ένας στίβος ωραίων αγώνων, στη μάχη των ιδεών. Των ΙΔΕΩΝ που παραμένουν μεγάλες, όσο κι αν τις μικραίνουν κάποιοι μικροί «κύριοι» των ΑΠΟΛΑΒΩΝ…
Κι αυτή η ελπίδα είναι ο ίδιος ο Ανθρωπος… Μήπως κάποτε κοιταχτεί σε κάποιον καθρέφτη, αντικρίσει το πλαστικό του πρόσωπο και θελήσει να ξαναβρεί το φυσικό του χρώμα… Είναι η μόνη ελπίδα μας… Για να μη χαθεί ο κόσμος μας… Αυτός ο κόσμος ο μικρός… ο Μέγας…
