Στις λίγες εξόδους για διασκέδαση -τα καθημερινά προβλήματα δεν επιτρέπουν τις πολλές- αναζητά κανείς μια «αγκαλιά» και μια αξιοπρέπεια από τους ανθρώπους του θεάτρου. Στους επιχειρηματίες αναφέρομαι καταρχάς, αλλά δεν μπορώ να μη θίξω και τους ηθοποιούς που δεν ενδιαφέρονται ή δεν προβλέπουν την όποια δυσκολία να παρακολουθήσει κάποιος με προβλήματα κινητικά την παράσταση στην οποία πρωταγωνιστούν.
Τελευταία βρέθηκα στο Νέο «Ακάδημο», στην καταπληκτική παράσταση του (γνωστού και από την κινηματογραφική μεταφορά του Ντάρεν Αρονόφσκι, με πρωταγωνιστή τον, βραβευμένο με Οσκαρ, Μπρένταν Φρέιζερ) έργου του Σάμιουελ Ντι Χάντερ «Η Φάλαινα» με πρωταγωνιστή τον Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη.
Η πρόσβαση στη θέση μου ήταν δύσκολη, αφού δεν υπάρχει πρόβλεψη για άτομα με δυσκολία μετακίνησης.
Στο κατάμεστο θέατρο δεν υπήρχε ούτε η κατάλληλη θερμοκρασία. Και αναρωτιέμαι αν σε τέτοιους χώρους πολιτισμού δεν υπάρχει σεβασμός στον θεατή, πολλώ δε μάλλον αν πρόκειται για άνθρωπο με δυσκολία μετακίνησης, τότε πού;
Αποχώρησα με ανάμεικτα συναισθήματα αφού το παράπονο και η πίκρα δεν με άφησαν να χαρώ την ωραία παράσταση, στην οποία κατά σύμπτωση ο ήρωας είναι ένας άνθρωπος με κινητικά προβλήματα…
-320x213.jpg)
