Περίμενε να την πάρουν αναπληρώτρια. Δασκάλα σπούδασε, αλλά σε σχολείο δεν είχε διοριστεί. Δούλευε πωλήτρια, να μη γίνεται βάρος, αλλά κυρίως να νιώθει πως κάτι κάνει και δεν βυθίζεται άπρακτη στην αναμονή. Λαχταρούσε να βρεθεί σε μια αίθουσα, με μαθητές που θα την έλεγαν επιτέλους «η δασκάλα μας».
Οταν ήρθε ο διορισμός ούρλιαξε από τη χαρά, ώσπου διάβασε καλύτερα: Ανατολική Αττική! Μα σε ολόκληρη τη Μαγνησία δεν υπάρχει τίποτα;
Πιο πολύ κι από τους φίλους, οι γονείς της ήξεραν το όνειρό της. Εκείνοι άκουσαν πρώτη φορά από το στόμα του μικρού τους κοριτσιού πως ονειρεύεται να γίνει δασκάλα. «Μη σε νοιάζει, εμείς είμαστε εδώ. Να πας, μη μασάς».
Ναι, αλλά με σπίτι τι θα γίνει; Και πόσο καιρό έχει να ψάξει στην Αττική για ένα σπιτάκι; Και πόσο θα είναι το νοίκι; Και πώς θα το πληρώνει; Ο μισθός της αναπληρώτριας δασκάλας πού να φτάσει πρώτα; Τι είναι ο κάβουρας, τι είναι το ζουμί του…
«Να πας. Ψάξε να βρεις σπίτι, κι εμείς εδώ είμαστε».
Η τρέλα της αναζήτησης θέριευε καθώς πλησίαζε η ημερομηνία να χτυπήσει το κουδούνι της καινούργιας σχολικής χρονιάς. Στόμα με στόμα τα κατάφερε, βρήκε ένα σπίτι, αλλά πολύ μακριά από το σχολείο. Κοντά 40 χιλιόμετρα. Τρεις συγκοινωνίες να πάει, τρεις να γυρίσει.
Αχ, το ήθελε τόσο πολύ, που ήταν έτοιμη για όλα, αλλά όχι και για τα παράπονα των γειτόνων. «Τρέχει το νερό στις πέντε το πρωί και μας ξυπνάει. Να μην κάνεις μπάνιο».
Ο εκπαιδευτικός και ρήτορας Φάβιος Κοϊντιλιανός (35-96 μ.Χ.) έλεγε πως «πάντα να ενεργείς με τέτοιο τρόπο ώστε η αγάπη του γείτονα να είναι εξασφαλισμένη». Ωστόσο, η αγάπη του γείτονα δεν αναρωτήθηκε πώς σηκώνεται χαράματα για να διασχίσει τη μισή Αττική. Κανείς δεν τη ρώτησε πώς πεταρίζει η καρδούλα της όταν βλέπει χεράκια να σηκώνονται. Κανείς δεν σκέφτηκε (εκτός από τους εκπαιδευτικούς) να διαμαρτυρηθεί για την καθ’ έξιν απαξίωση των εκπαιδευτικών -και των μαθητών- από το υπουργείο Παιδείας. Για την προχειρότητα με την οποία καλύπτουν οι κυβερνητικοί φωστήρες τα σχολικά κενά. Και οι γείτονες, τι να σου κάνουν; Εχουν κι αυτοί τα δικά τους. Την ακρίβεια, τον μισθό (αν υπάρχει) να τελειώνει αφήνοντας ουρά τουλάχιστον δέκα ημερών μέχρι την επόμενη καταβολή, τον λογαριασμό του ηλεκτρικού που τους σκοτεινιάζει την πλάση γύρω τους. Τους εξαρτημένους ή ανεξάρτητους εκπροσώπους του λαού στη Βουλή να περιφέρονται με μια καλοπληρωμένη καρέκλα στον κώλο, την τηλεόραση με τις εκπομπές-σκουπίδια που κοσμούνται από σχολιαστές(!) αστυνομικούς (καλά, αυτοί σπίτι και δουλειά δεν έχουν;). Εχουν τις δικές τους σκοτούρες και κάπου πρέπει να ξεσπάσουν – στη γειτόνισσα δασκάλα!
Τι κι αν εκείνη γνωρίζει πως δεν είναι η μόνη που ταλαιπωρείται. Είναι ο συνάδελφός της που κοιμάται μέσα στο αυτοκίνητο. Είναι η συνάδελφός της με τρία παιδιά που τη στέλνουν από τη Θεσσαλονίκη κάπου στη Θράκη. Είναι… είναι…
Είναι κι εκείνο που πρέπει να θυμάται, ότι δεν ανοίγουμε τη βρύση στις πέντε η ώρα το πρωί! Αυτό θα μάθει στους μαθητές της: πώς έγινε ετυμολογικά το νηρόν νεράκι.
.jpg)
