Σαν χθες, πριν από 65 χρόνια, στις 2 Δεκεμβρίου 1959, ξεκίνησε η θητεία του Μπιλ Σάνκλι στον πάγκο της Λίβερπουλ. Η ομάδα ήταν ερείπιο: στη Β’ κατηγορία και έχοντας συμπληρώσει 12 χρόνια χωρίς τρόπαιο.
Ο τότε 46χρονος Σκοτσέζος έβαλε έναν απαράβατο όρο στη διοίκηση προκειμένου να υπογράψει: ήθελε πλήρη αυτονομία για να αποφασίζει τις ενδεκάδες, κάτι που τότε δεν θεωρούνταν αυτονόητο. «Οι ιθύνοντες πρέπει να ασχολούνται με την ανεύρεση χρημάτων για μεταγραφές», ήταν η λογική του. Μεταξύ των πρώτων αποφάσεων που πήρε ήταν να αλλάξει η εμφάνιση της Λίβερπουλ από το λευκό στο κατακόκκινο: «Θα φαίνονται πιο έντονα οι παίκτες μας», είχε πει.
Μέσα σε δύο σεζόν, ο Σάνκλι ανέβασε την ομάδα στην Α’ κατηγορία. Τρία χρόνια αργότερα, το 1964, κατέκτησαν το πρωτάθλημα, το 1965 το Κύπελλο Αγγλίας και το 1966 ξανά τον τίτλο. Η δουλειά του χαρακτηριζόταν από την απλότητα και το passing game της διαρκούς κίνησης, προτού το απογειώσουν οι Ολλανδοί. Ο Σάνκλι δίδαξε παράλληλα και μετριοφροσύνη. Οι παίκτες έπλεναν τις φανέλες και τα σορτσάκια στο σπίτι τους, ενώ καθένας από την ομάδα Β των νέων ήταν «βοηθός» ενός από τους επαγγελματίες παίκτες: του καθάριζε τα παπούτσια και άκουγε τις συμβουλές του.
Οι φράσεις του Σάνκλι έχουν μείνει αθάνατες, όπως «το ποδόσφαιρο δεν είναι υπόθεση ζωής ή θανάτου, αλλά κάτι πολύ σοβαρότερο». Και επί των ημερών του, η Λίβερπουλ πέρασε σε άλλη διάσταση. Εφυγε το 1974 και ο τότε βοηθός του, Μπομπ Πέισλι, ανέλαβε την τεχνική ηγεσία, ουσιαστικά συνεχίζοντας τη δουλειά του μέντορά του. Ετσι έφτασε η Λίβερπουλ να γίνει ο σύλλογος με τα περισσότερα ευρωπαϊκά τρόπαια στο Νησί και η αρμάδα που σήμερα προελαύνει εντυπωσιάζοντας σε Αγγλία και Ευρώπη.
