Στης ακρίβειας τον καιρό, μας δουλεύουν κι από πάνω ψιλό γαζί· πιο ψιλό δεν γίνεται… Μου το λέγανε, το διάβαζα σε σχόλια σκωπτικά, αλλά δεν το πίστευα. Ωσπου βάρεσε κι εμένα η θύελλα των κρατικών επιδοτήσεων. Παλιά του τέχνη κόσκινο στο μητσοτακικό κράτος οι επιδοτήσεις, τα επιδόματα, τα καλάθια και τα πανέρια, του τύπου: δεν αλλάζουμε ρούχα και παπούτσια όταν παλιώνουν και γίνονται κουρέλια, απλώς τα μπαλώνουμε να περάσουμε κι αυτή τη χρονιά και μετά έχει ο θεός…
Αυτά τα κόλπα της Μαγδάλως, τις κόνξες και τα κουνήματα, η κυβέρνηση του Μητσοτάκη τα θεωρεί και τα διατυμπανίζει ως «κοινωνική πολιτική» του «εφικτού» και του «τόσα επιτρέπει η δημοσιονομική σταθερότητα», που, υποτίθεται, έχουμε τόση απ’ αυτήν που να φάν’ κι οι κότες, με σταθερή επωδό: «τόσα μπορούμε, δείτε και τι παραλάβαμε από τους προηγούμενους…».
Ετσι, σ’ αυτή την αγοραία απάτη επιδομάτων τε και επιδοτήσεων, τη μεγαλύτερη «παπατζίδικη» απάτη που συνετελέσθη ποτέ στη χώρα από τόσο λίγους εναντίον του σύμπαντος των Ελλήνων/Ελληνίδων, τυλίξανε και την αφεντιά μου σε μια κόλλα χαρτί, αλλά σε ψηφιακή (αλλιώς τι μοντέρνοι θα ήμασταν…) γραφή. Μου επέστρεψαν το λοιπόν, με την ένδειξη «επιδότηση από το κράτος» εγγεγραμμένη σε εκκαθαριστικό λογαριασμό της ΔΕΗ στο εξοχικό μου στον Λαύκο Πηλίου συνολικού ποσού 39,43 ευρώ, λεπτά (λεφτά!) 0,27, που δεν τα παίρνει ούτε επαίτης στον Ηλεκτρικό.
Εχω βάλει τώρα δικηγόρους να βρούνε τρόπο (έστω τρόπους, ει δυνατόν και με κομπίνα…), ώστε να επανεπιστρέψω, ως μη αποδεκτό, το ποσό με το άθλιο προσωπείο της επιδότησης. Για να μη θεωρηθώ κι εγώ, έστω στο εκατομμυριοστό των… επιδοτουμένων από το κράτος που μου αναλογεί, λήπτης ποσού, άγνωστης, κατ’ εμέ, προέλευσης. Είναι και ξημερώματα Τετάρτης, έξι το πρωί, μου ήρθανε φάτσα στο laptop και τα πρώτα αποτελέσματα σε Indiana και Kentucky και άσ’ τα να πάν’ στο διάολο…
