Συνάντησα τον Μιχάλη Γκανά για πρώτη φορά όταν δούλευε ως υπάλληλος στις εκδόσεις-βιβλιοπωλείο ΔΩΔΩΝΗ. Πρέπει να ήταν τα χρόνια πριν φύγω για σπουδές στη Γερμανία. Αρχισα να βυθίζομαι στην ποίησή του όλα τα επόμενα χρόνια. Τα «Μαύρα λιθάρια», τα «Γυάλινα Γιάννενα» και όλες οι ποιητικές συλλογές του βρίσκονταν πάνω στο γραφείο μου.
Κάθε φορά που ήθελα να γράψω δυο λέξεις για την ποίηση του Γκανά, ο «ποιητικός κανόνας» του Wafler Benjamin, σύμφωνα με τον οποίο η κριτική γραφή θα πρέπει να είναι τουλάχιστον ισάξια σε δημιουργική πνοή με το κρινόμενο θέμα, λειτουργούσε ανασταλτικά στην προσπάθειά μου.
Τα ποιήματά του έχουν καταγραφεί βαθιά μέσα στις καρδιές των Ελλήνων. Η ποιητική πορεία του Γκανά ακολουθεί κατά πόδας τη μεταπολεμική πολιτική και ψυχική διαδρομή της Ελλάδας. Τραύματα, πληγές, ρωγμές, πόνος, ανακεφαλαιώνονται στο ποιητικό έργο του Γκανά. Συμβαίνει όμως με τον Γκανά και κάτι που δεν συναντάμε σε άλλους ποιητές της «γενιάς του ’70». Για να φτάσει κανείς από τις λέξεις που κουβαλάνε το βαρύ φορτίο του βιώματος στο επίπεδο της ποιητικής ιδέας, μεσολαβούν τουλάχιστον τρία-τέσσερα επίπεδα επεξεργασίας του αισθητικού υλικού. Αυτή η εσωτερική συνθήκη των πολλαπλών επιπέδων διασύνδεσης ή, ορθότερα, διαμεσολάβησης ανάμεσα στο πρωταρχικό βίωμα, τη λεκτική ανασυγκρότησή του, τη νοηματική επεξεργασία του και τελικά την τελική έκφραση της ιδέας, αποτελεί την κατεξοχήν δομή της ποιητικής δημιουργίας του Γκανά.
*πολιτικός φιλόσοφος
