Αμερικανική ομπρέλα

Η εγκατάσταση στο Ισραήλ του αμερικανικού αντιπυραυλικού συστήματος, μαζί με το προσωπικό που θα το λειτουργεί και θα το φρουρεί, είναι σταθμός στην ιστορία των σχέσεων των δύο χωρών. Αυτό που δεν ισχύει στο ΝΑΤΟ, δεν μπορεί να ισχύσει στις διμερείς σχέσεις ΗΠΑ-Ισραήλ, καθώς δεν υπάρχει αυτόματη και δεδομένη αλληλεγγύη της Ουάσινγκτον στους συμμάχους, αλλά ad hoc απόφαση.

Η ειδική σχέση ΗΠΑ-Ισραήλ υπάρχει από χρόνια. Ομως, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι αυτό δεν αναιρεί τη σοβαρότητα της παραπάνω τελευταίας εξέλιξης. Η κίνηση των ΗΠΑ ανακεφαλαιώνει το μήνυμα της πρώτης πυραυλικής επίθεσης του Ιράν, όπου η αντιπυραυλική ασπίδα Iron Dome του Ισραήλ λειτούργησε χάρη στη συμμετοχή της Γαλλίας, της Βρετανίας και των ΗΠΑ.

Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο ότι χωρίς τη στήριξη της Δύσης, το Ισραήλ δεν μπορεί να στεγανοποιηθεί συνολικά από οποιαδήποτε εναέρια απειλή. Ο μύθος που θέλει άτρωτο το Ισραήλ από κάθε είδους απειλή, να μπορεί να διεξάγει επιχειρήσεις εκτός συνόρων χωρίς να τίθεται εν κινδύνω η ασφάλεια των πολιτών του, έχει εδώ και καιρό διαψευστεί. Σε μεγάλο βαθμό, οι διαδηλωτές, που ζητούν από τον Νετανιάχου να φροντίσει για την απελευθέρωση των ομήρων της Χαμάς, ζητούν ταυτόχρονα την ανάδειξη της ασφάλειας των πολιτών σε υψίστη προτεραιότητα.

Στην αρχή, ήρθε το σοκ της προσγείωσης στην πραγματικότητα ενός κόσμου όπου δεν υπάρχουν κράτη άτρωτα σε στρατιωτικά πλήγματα. Στη συνέχεια, άρχισε να αποδομείται η παραδοχή ότι μόνον στο Ισραήλ ένας Εβραίος μπορεί να αισθάνεται ασφαλής. Τέλος, απομυθοποιήθηκε η πεποίθηση ότι η τεχνολογική υπεροχή είναι συνταγή αδιαμφισβήτητης κυριαρχίας.

Με αφετηρία την εισβολή στο Λίβανο το 1982, το Ισραήλ εγκατέλειψε τα πεδία των μαχών που ήταν μέχρι τότε αχανείς έρημες εκτάσεις, και ενεπλάκη στη σκληρή πραγματικότητα των μαχών σε κατοικημένες περιοχές.

Με την εισβολή στον Λίβανο το 1982, το Ισραήλ άρχισε να κατανοεί ότι η επικράτηση στο πεδίο της μάχης δεν είναι συνώνυμη με τη νίκη. Η εισβολή που ονομάστηκε τότε «Ειρήνη στη Γαλιλαία» απέδειξε ότι αντί της σταθεροποίησης έφερε επιδείνωση της σύγκρουσης.

Η χώρα που διεκδικούσε τη σορό ενός νεκρού στρατιώτη με σκληρές μάχες, εδώ και ένα χρόνο αρνείται να αναδείξει την απελευθέρωση των ομήρων σε επείγουσα προτεραιότητα. Το πρόβλημα του Ισραήλ δεν λύνεται με εναέριες ομπρέλες, αλλά μόνο με αλλαγή στρατηγικής.