Στο δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα, οι Μεγάλες Δυνάμεις εφεύραν ένα μεσοδιάστημα ανάμεσα στη διπλωματία και στον πόλεμο, τη διπλωματία των κανονιοφόρων. Στην καλύτερη των περιπτώσεων, ένας στολίσκος κανονιοφόρων έφτανε στα όρια της αιγιαλίτιδας ζώνης, τότε τρία μίλια, και προχωρούσε σε ασκήσεις με πραγματικά πυρά. Στη χειρότερη, τα πράγματα έφταναν σε ένα θερμό επεισόδιο, με τον στολίσκο να αποβιβάζει αγήματα, ώστε το μήνυμα να μην επιδέχεται παρερμηνείες.
Η Ελλάδα πήρε μια γεύση της διπλωματίας των κανονιοφόρων τον Νοέμβριο του 1916, όταν κατέπλευσε στον Πειραιά ισχυρή μοίρα του γαλλικού στόλου, που ζητούσε αφοπλισμό και διάλυση στρατιωτικών μονάδων οι οποίες είχαν παραμείνει πιστές στον ύποπτο για φιλογερμανισμό βασιλιά Κωνσταντίνο. Ο Γάλλος ναύαρχος αποβίβασε αγήματα που έφτασαν στον Λόφο των Μουσών, από όπου κανονιοβόλησε τα Νέα Ανάκτορα, δηλαδή το σημερινό προεδρικό μέγαρο.
Η παραπάνω εισαγωγή δεν αποβλέπει να αναδείξει ανύπαρκτες αναλογίες, αλλά για να δώσει κάποιες παραμέτρους που καθορίζουν τις ελεγχόμενες συγκρούσεις. Ιράν και Ισραήλ προχώρησαν τους τελευταίους μήνες σε ελεγχόμενη κλιμάκωση και τα μηνύματά τους συμπυκνώνονται στη φράση «Να τι μπορούμε να σας κάνουμε», αλλά και «Κανείς δεν είναι στο απυρόβλητο».
Είναι ολοφάνερο ότι στις τελευταίες εξελίξεις, καμιά πλευρά δεν θέλησε να διακινδυνεύσει ανεξέλεγκτη κλιμάκωση. Από ό,τι φαίνεται, οι ΗΠΑ είχαν προειδοποιήσει το Ιράν όχι μόνον ότι δεν πρόκειται να στοχοποιηθούν πυρηνικές και πετρελαϊκές εγκαταστάσεις, αλλά και για την χρονική στιγμή της ισραηλινής επίθεσης.
Η αρχή είχε γίνει την άνοιξη του 2018, όταν ο Ασαντ κατηγορήθηκε για χρήση χημικών όπλων και ο Τραμπ, έπειτα από πιέσεις, αποφάσισε να πλήξει στρατιωτική βάση στη Συρία η οποία φιλοξενούσε και ρωσικές μονάδες. Οι ΗΠΑ ειδοποίησαν τους Ρώσους, οι Ρώσοι τους Ιρανούς και τους Σύρους, με αποτέλεσμα οι πύραυλοι του Τραμπ να πλήξουν μια εγκαταλελειμμένη βάση.
Ποιος παράγοντας ανάγκασε τελικά τον Νετανιάχου να μην επιμείνει στη στοχοποίηση των πυρηνικών και πετρελαϊκών εγκαταστάσεων του Ιράν; Η απάντηση είναι η Σαουδική Αραβία, τα Εμιράτα και συνολικά, όλα τα πετρελαιοπαραγωγικά κράτη της περιοχής.
Τα παραπάνω τα γνώριζε ο Νετανιάχου, αλλά για επικοινωνιακούς λόγους γοήτρου, μετάλλαξε την αδυναμία του Ισραήλ να επιλέξει ποιους στόχους θα πλήξει σε κατανόηση των φόβων της Δύσης για μια γενικευμένη παγκόσμια πετρελαϊκή κρίση.
Τούτων λεχθέντων, ΗΠΑ και Ισραήλ γνωρίζουν ότι δεν μπορούν πια να υπολογίζουν σε στήριξη από τα συντηρητικά αραβικά καθεστώτα όπως η Αίγυπτος, η Σαουδική Αραβία και τα κράτη της Αραβικής Χερσονήσου.
-320x213.jpg)
