Σκέψεις σαν ριπές: Ποινή, κατά το κοινώς λεγόμενο, «για τα μάτια του κόσμου» είναι η ετυμηγορία του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για το Νετανιάχου. Τι τραγικό, αλήθεια, να επιχειρείται η εξισορρόπηση των εντυπώσεων, αντί της καίριας παρέμβασης νωρίτερα, όταν κάλπαζε ο πόλεμος, με γνωστό – αναπόφευκτο αποτέλεσμά του την ανεξέλεγκτη, παρατεινόμενη ανθρωποθυσία.
Ενταλμα σύλληψης του Νετανιάχου κατόπιν εορτής-σφαγής, τώρα που αχνοφαίνεται η παύση του πυρός. Παράλληλα, ο συμβιβασμός επέβαλε αντίστοιχη απόφαση και για τον, αρχικά αμυνόμενο, εγκέφαλο της Χαμάς, είναι σαν να του λένε «γιατί δεν καθίσατε ήσυχα ήσυχα να πεθάνετε από την κυριαρχία του Ισραήλ, αλλά απαντήσατε κι εσείς με όπλα;». Πείτε μου, αλήθεια, πιστεύει κανείς πως ο Νετανιάχου θα συλληφθεί και τελικά θα πληρώσει όπως κάθε κοινός εγκληματίας για τις αιμοβόρες αποφάσεις του;
Παράλληλα, με αφορμή το ρωσο-ουκρανικό μέτωπο, ακούγεται η απειλή του πυρηνικού πολέμου. Απλή απειλή ή προαποφασισμένη ενέργεια; Δεν νιώθω πανικό, αλλά σκέπτομαι πως από επισήμως πολιτικούς, κατευθυνόμενους όχι από τις αξίες της ζωής αλλά από ισχυρά οικονομικά συμφέροντα, απορρυθμιστές – διασαλευτές, λοιπόν, της παγκόσμιας τάξης, ανθρώπους με συμπληρωμένο τον βιολογικό κύκλο τους, εκ των βασικών, ηθικών και φυσικών αυτουργών του ηθικού ξεπεσμού της ζωής στη σύγχρονη εποχή, μπορείς να περιμένεις τα πάντα! Νιώθετε κι εσείς πως η καθημερινότητα, παγκοσμίως, είναι πυριτιδαποθήκη έτοιμη να εκραγεί; Ισως αποτρέψει τον πυρηνικό όλεθρο -ισοδύναμο, κατά τους επιστήμονες, με το τέλος της ζωής- η γνώση τους πως, ακόμη κι πατήσουν το κουμπί του πυρηνικού οπλοστασίου, η ιστορία, μελλοντικά, δεν θα τους αναφέρει… Πολύ απλά επειδή ο πυρηνικός πόλεμος θα είναι το τέλος της ιστορίας!
Χρυσαφένιο πέπλο από αστέρια βλέπω τώρα, απ’ το παράθυρό μου, στο χειμωνιάτικο βράδυ… Ελπίδα;
