Καλύτερα ή χειρότερα;

Είχαμε αναρωτηθεί, πριν από κάποια χρόνια, πότε ήταν καλύτερα ή χειρότερα, «τότε» ή «τώρα»; Ας προσπαθήσουμε να αναρωτηθούμε ξανά σήμερα για το ίδιο ακριβώς. Και προπάντων να μην παραλληλίζουμε τα σημερινά γεγονότα με τα αντίστοιχα πριν από τη δικτατορία του Απρίλη του 1967. Τότε υπήρχε ένα όραμα και μια Πολιτική και Πολιτιστική Ανοιξη που προκάλεσε φόβο όχι μόνο στην ντόπια αστική τάξη, αλλά και στον ξένο παράγοντα. Το συντηρούμενο φόβητρο κάποιου επερχόμενου κομμουνιστικού «κατακτητή» χρησιμοποιήθηκε ως το καλύτερο όπλο για την επιβολή της δικτατορίας, αφού προηγήθηκε ο ευτελισμός της Πολιτικής και των Πολιτικών και η παθητική στάση ενός μεγάλου ποσοστού Ελλήνων Πολιτών.

Τώρα ξαναέχουμε ευτελισμό πολιτικής και πολιτικών αλλά δεν έχουμε καμιά άνοιξη, καμιά οργανωμένη αντίσταση, καμιά ελπίδα. Σήμερα η συστηματική απομυθοποίηση των πάντων έχει αφήσει τον πολύ κόσμο σε πλήρη αδράνεια ή και σε μαύρη απελπισία. Οταν αυτή τη στιγμή, μάλιστα, ο κόσμος καίγεται σε Ανατολή και Δύση.

Το 1967, είχαμε τις δικές μας Τράπεζες να ρυθμίζουν τη ζωή μας. Σήμερα έχουμε το καθεστώς των παντοδύναμων υπερεθνικών μονοπωλίων, που ουσιαστικά κυβερνούν τη χώρα μας και όλο τον κόσμο. Με αποτέλεσμα να εξαφανισθεί η παραγωγική Ελλάδα και να τρώμε πλέον ξένα προϊόντα…

Τότε οι στημένες προβοκάτσιες ήταν λίγες. Σήμερα οι ξένες μυστικές υπηρεσίες ελέγχουν τα πάντα. Εχοντας δικούς τους ανθρώπους σε όλα τα ΜΜΕ και σε όλες τις κρατικές υπηρεσίες, μπορούν να κατευθύνουν πια όχι μόνο την παραπληροφόρηση αλλά και τις αντιδράσεις μας.

Τώρα οι «βολεμένοι» μοιάζουν να είναι περισσότεροι από τους άνεργους και τους «αβόλευτους». Αυτοκίνητα, δάνεια, τζόγος, παραοικονομία, χωνευτικά θεάματα, σκέτη παρακμή… Τότε είχαμε δυο κατηγορίες: τους «βολεμένους» και τους «κυνηγημένους».

Τώρα έχουμε τους «βολεμένους» και αυτούς που «θέλουν» ή «αναγκάζονται» να γίνουν «βολεμένοι».

Και το χειρότερο. Μετά τη δικτατορία ελπίζαμε ότι θα έχουμε μια καλύτερη Δημοκρατία. Τώρα, στα χρόνια αυτού του αθεράπευτου κορονοϊού και του «υποψήφιου» Γ’ Παγκόσμιου πολέμου, ελπίδα μηδέν… Οποιος κι αν νικήσει ο ένας θα είναι χειρότερος από τον άλλο. Μας τα λέει ο σπουδαίος Ποιητής, ο Ευγένιος Τριβιζάς: «Ουδέν κακόν αμιγές… χειρότερου…».

Αν ρωτήσουμε κάποιους πώς νιώθουν σήμερα στην Ελλάδα, νομίζω ότι όλοι θα δώσουν την ίδια απάντηση: «Φυλακισμένοι, όπως όλος ο κόσμος… Οχι ότι νιώθαμε καλύτερα στα χρόνια που πέρασαν… Με την πανδημία όμως, χειρότερα από ποτέ».

Με λιγότερα προτερήματα και περισσότερα ελαττώματα, που άλλοτε πολλαπλασιάζονται κι άλλοτε συρρικνώνονται. Και με τους ίδιους ανθρώπινους χαρακτήρες. Που άλλοτε περισσεύει η ευαισθησία τους κι άλλοτε η αναισθησία τους. Νομίζω ότι είμαστε πολλοί, πάρα πολλοί που το τελευταίο διάστημα νιώθουμε έτσι.

Με αποτέλεσμα να έχουμε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η μόνη διαφορά ανάμεσα σε Δημοκρατία και δικτατορία είναι η διαφορά ανάμεσα στις τράπεζες και τα τανκς. Οι εξαιρέσεις που υπάρχουν επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Ευτυχώς, όμως, ότι αυτές οι εξαιρέσεις, σιγά-σιγά, πολλαπλασιάζονται.

Είναι ένα ποσοστό Πολιτών, που μένει όρθιο και αγωνίζεται, σκέφτεται και προσπαθεί να αντιδράσει. Θέλοντας να ζήσει σε μια καλύτερη πατρίδα και σε έναν καλύτερο κόσμο.

Και μια τραγική ειρωνεία. Ενας Διεθνής Φιλειρηνικός Σύλλογος ζητάει τις υπογραφές μας για να πάμε τη… Ρωσία σε μια νέα Δίκη Νιρεμβέργης. Οπως πήγανε και τους Γερμανούς ναζί. Και να τους πάνε ποιοι; Οι ΗΠΑ και η Ουκρανία. Οι δυο, ΜΟΝΑΔΙΚΕΣ ΧΩΡΕΣ που καταψήφισαν την απόφαση του ΟΗΕ να καταδικάσει τα νεοναζιστικά μορφώματα!!!

Εμείς, λοιπόν, βάζουμε δυο υπογραφές. Μία για τη Ρωσία που αναγκάστηκε και έκανε το λάθος να επιτεθεί και μια για τις ΗΠΑ και την Ουκρανία που την ανάγκασαν να το κάνει..

Τα λέει όλα η δήλωση του Μπάιντεν το 2019, «… Μόνο με την ένταξη στο ΝΑΤΟ, των γειτονικών χωρών στη Ρωσία, θα αναγκάσουμε τον Πούτιν να επιτεθεί» (και η ένταξη έγινε).

Και η μετατροπή της Ουκρανίας σε ένα πυρηνικό οπλοστάσιο (και έγινε).

Και οι δυο μαζί, επειδή αρνήθηκαν να υπογράψουν την καταδίκη των νεοναζιστών.

Ας ελπίσουμε ότι κάποτε θα συνειδητοποιήσουμε αυτήν την παραφροσύνη της εποχής μας. Πριν είναι πολύ αργά και ξεσηκωθούν ακόμη και οι πέτρες… Αρκεί αυτός ο ξεσηκωμός να μην είναι επί δικαίους και αδίκους… Και το κυριότερο: Να μην είμαστε ευχαριστημένοι με τίποτα. Να καταδικάζουμε τα πάντα. Να είμαστε αρνητικοί σε όλα.

Και όμως… Μας τα έχει πει εδώ και αμέτρητα χρόνια ο Μεγάλος μας Δάσκαλος. Ο Σωκράτης:

«Αυτός που δεν εκτιμάει αυτό που έχει, δεν θα εκτιμήσει ΠΟΤΕ και αυτό που θα ήθελε να έχει…»