Εκφράζομαι για αμιγώς προσωπικούς λόγους, όσους άπτονται της σχέσης με τη δημοσιογραφία αλλά και φορτισμένος (εννοώ τη λέξη) από την αίσθηση πως η παραπομπή Λιάγκα με αφορμή τις σαρκοβόρες αναφορές στον Μπάλντοκ συνιστά χαμένη ευκαιρία αναδιάταξης. Παρακολουθώ λεπτομερώς από τότε έως σήμερα διατυπώσεις καταδίκης του ίδιου συμπτώματος, πολλές με τη διάσταση επαγγελματικής νουθεσίας. Μελαγχολώ, απέχουν από την ουσία. Το εννοώ. Ικανό το ίδιο χρονικό διάστημα για εξαγωγή ουσιαστικών συμπερασμάτων.
Ναι, λοιπόν, η συντριπτική πλειονότητα των ηθικοπλαστικών παραινέσεων για «μη παραβίαση του ιδιωτικού χώρου» είναι γέννημα δημοσιογραφικού-συντεχνιακού πρωτοκόλλου συμπεριφοράς. Και όχι αυτοκριτικής συναδέλφων και μη, μαζί και βούλησης για αλλαγή πλεύσης. Οπου «πλεύση», η νοοτροπία, η στάση ζωής συναδέλφων (και καναλαρχών), όσων θα σταθούν μελλοντικά μπροστά σε παρόμοια συμβάντα. Αλλά και του μέσου αναγνώστη, ακροατή, τηλεθεατή, αυτού που φοβάμαι από όσα ακούω γύρω μου από τότε μέχρι σήμερα πως δεν συνειδητοποιεί ώστε να απορρίψει το, τηλεοπτικό ή άλλου μέσου, εμπόριο σάρκας (και μάλιστα νεκρής!) όπως το πλέον πρόσφατο του ποδοσφαιριστή.
Από τότε ώς σήμερα δεν έχω σωπάσει και προσέχω ώστε να μην το κάνω με ύφος ιεροεξεταστή, αλλά, έστω και προσποιητά, με πνεύμα φιλικής απορίας, απευθύνω το ερώτημα «Αν δεν είχαμε προσωπικό δράμα, θα ήταν δικαιολογημένο το ίδιο ή κάθε άλλο ρεπορτάζ-εισβολή στην προσωπική ζωή;». Οι απαντήσεις της άτυπης σφυγμομέτρησης; «Οχι μεν, αλλά…» τιτλοφορούνται οι περισσότερες. Φοβάμαι πως αν δεν υπάρξει η απούσα, τώρα, μεγαλύτερη αντίληψη άρα και συναίνεση δεν θα καθορίσουμε-κατανοήσουμε το όριο μεταξύ τεχνολογίας (πόσο μάλλον ψηφιακής) και προσωπικής ζωής. Στα σχολεία δάσκαλοι παρακάμπτουν την ευθυνοφοβία ώστε να μιλήσουν σε παιδιά για παρόμοιες επιταγές της εποχής μας;
