Ενα διαχρονικό πρόβλημα του ελληνικού πολιτικού συστήματος είναι η υποκρισία. Δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο ένα άεργο κομματόσκυλο που πλούτισε -άγνωστο πώς- από την πολιτική να κουνά το δάχτυλο στους πολιτικούς του αντιπάλους για θέματα ηθικής τάξης ή περιουσιακής κατάστασης. Το φαινόμενο παρατηρείται τόσο σε κομματικές όσο και εσωκομματικές αντιπαραθέσεις. Ομως αν το ελληνικό πολιτικό σύστημα είχε ασχοληθεί με το πώς έκαναν περιουσία ορισμένοι τις τελευταίες δεκαετίες όσο ασχολείται με το «πόθεν έσχες» του μόνου (υποψήφιου) πολιτικού αρχηγού που δεν έχει αναλάβει ποτέ δημόσιο αξίωμα, το κύρος κομμάτων και προσώπων θα ήταν πολύ μεγαλύτερο στα μάτια της κοινής γνώμης.
》Ασφαλώς κάποιος ή κάποιοι, εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να μη γουστάρουν τον Κασσελάκη. Δεν χρειάζεται να είσαι η Πυθία για να το καταλάβεις. Εχουν ασφαλώς κάθε δικαίωμα να πιστεύουν ότι ο Κασσελάκης είναι λίγος, ελαφρύς, ψώνιο, αυταρχικός, μη αριστερός, ακατάλληλος για αρχηγός ή οτιδήποτε άλλο. Μπορούν ακόμη και να θεωρούν ότι με άλλον αρχηγό ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπαιρνε πάνω από 15% στις ευρωεκλογές, πράγμα που φαίνεται δύσκολο ακόμη και αν κατέβαινε ο Τσίπρας. Αλλά από το σημείο αυτό μέχρι τις πρωτοφανείς εκφράσεις μίσους ή το αμίμητο ότι «δεν πρέπει να έχει άλλη ευκαιρία στη χώρα» υπάρχει μια απόσταση. Ποιος νομίζουν ότι ωφελείται στο μάτια της κοινής γνώμης; Ο «έκπτωτος» που φαίνεται να είναι υπό διωγμόν και υπό… απέλαση ή οι εσωκομματικοί αντίπαλοί του που δίνουν την εντύπωση ότι όλη μέρα μηχανορραφούν εναντίον του;
Για τον ΣΥΡΙΖΑ «ακόμα και αν δεν φτάσει στην απόλυτη διάλυση, δηλαδή στην πολιτική ανυπαρξία, η πολιτική γελοιοποίηση είναι κάτι ακόμα χειρότερο» τόνισε ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛΛ., Σταύρος Κοντονής. Δεν βλέπω να προσπαθεί κάποιος να τον διαψεύσει
》Γιατί δεν αφήνουν τα πράγματα να κυλήσουν ομαλά μέχρι να αποφασίσει η βάση σε 1,5 μήνα; Εκτός αν πιστεύουν ότι ο Κασσελάκης θα ξαναβγεί, οπότε κάνουν ό,τι μπορούν για να μην είναι καν υποψήφιος. Εάν (υποθέσουμε ότι) ξαναεκλεγεί, ποιος θα φταίει; Ο Κασσελάκης που τους κέρδισε, οι ίδιοι που απέτυχαν ή ο «χαζός» λαός που τον επέλεξε; Εκεί να δείτε γέλιο με τις περισπούδαστες «αναλύσεις».
》Η αντίληψη «δεν τον γουστάρω» ισχύει φυσικά και σε άλλα κόμματα. Π.χ. στη Ν.Δ. Καραμανλής και Σαμαράς δεν γουστάρουν τον Μητσοτάκη. Δεν γουστάρουν το ύφος του, τον τρόπο διακυβέρνησης, το άνοιγμα στο Κέντρο, την αλαζονεία, την εξωτερική πολιτική του, τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, τη Σακελλαροπούλου στο Προεδρικό κ.λπ. Κατανοητό. Οπως και ο Μητσοτάκης έχει δικαίωμα να τους υπενθυμίζει ότι με τον δικό του τρόπο η Ν.Δ. είναι 8,5 χρόνια πολιτικά κυρίαρχη και 5,5 χρόνια αυτοδύναμη κυβέρνηση. Χώρια που η εξουσία πάντα ενώνει στο τέλος. Οταν θα χαθεί, θα πέσει γέλιο και στο «γαλάζιο» στρατόπεδο.
》Αντίστοιχα στο ΠΑΣΟΚ κάποιοι δεν γουστάρουν τον Ανδρουλάκη. Τον θεωρούσαν μέτριο, λίγο, αδιάφορο ή εν πάση περιπτώσει κατώτερο από τον μοναδικό εαυτό τους. Οι 300.000 που ψήφισαν τον έβγαλαν όμως πρώτο στον β’ γύρο και μάλιστα με προβάδισμα. Αντίστοιχα για τον Δούκα τον έλεγαν ψώνιο, φαντασμένο, βιαστικό, «πώς θα είναι δήμαρχος και πρόεδρος ταυτόχρονα;», ο «αχάριστος που πρόδωσε τον Νίκο» κ.λπ. Ο κόσμος και σε αυτή την περίπτωση τα άκουσε βερεσέ. Μέχρι πέρσι δεν τον ήξεραν, φέτος διεκδικεί με αξιώσεις την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ στον β’ γύρο. Συμπέρασμα: στο τέλος οι ψηφοφόροι αποφασίζουν. Το αν έχουν πάντα δίκιο (που δεν έχουν), θα το δείξει κάποτε η Ιστορία.
》Υπάρχει και η φιλοσοφική άποψη του ζητήματος. Π.χ. ένα μέρος τής δήθεν πεφωτισμένης εγχώριας Αριστεράς, που όταν δεν εφαρμόζει νεοφιλελευθερισμό ως κυβέρνηση, τον καταγγέλλει με πάθος, θεωρεί τον λαό χαζό ή εν πάση περιπτώσει ως έναν όχλο χειραγωγούμενο από ΜΜΕ και κάθε είδους συμφέροντα, ειδικά όταν οι συλλογικές αποφάσεις δεν τους αρέσουν. Κερδίζουμε τις εκλογές, συγκυβερνάμε με τον Καμμένο, εφαρμόζουμε Μνημόνιο και είναι «νίκη του λαού και της δημοκρατίας». Μας κερδίζει το πρώην κόμμα του Καμμένου και εφαρμόζει παρόμοια πολιτική, τότε «καταστρέφεται η χώρα». Ωραίο το σενάριο, αλλά απ’ ό,τι φαίνεται η ταινία δεν κόβει πολλά εισιτήρια. Οσους πρωταγωνιστές κι αν αλλάξεις.
