Κακή η Χεζμπολάχ, χείριστος ο πόλεμος

Συνιστώ, όχι απλουστεύσεις. Στη Μέση Ανατολή δεν υφίσταται μόνο μία αντίθεση, αλλά πλέγματα αντιθέσεων. Ο αραβικός κόσμος αποτελείται από 22 κράτη, με διαφορετικά συμφέροντα, δεν είναι ενιαίος, ούτε το Ισραήλ είναι ενιαίο, αλλά μια ταξική κοινωνία. Το ίδιο ισχύει και για τη Δύση των πολλών ταχυτήτων, όπως και για την Ανατολή. Αρα, ισοπεδωτικές προσεγγίσεις δεν παράγουν ορθά πολιτικά συμπεράσματα. Μέγα λάθος και το να μέμφονται κάποιοι την ηγεσία του Ιράν που δεν απαντά με πόλεμο στον πόλεμο του Ισραήλ.

Οπως λέει ο Τάσος Λειβαδίτης, «αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος, δεν θα πάψεις ποτέ να αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο». Με τον Αϊνστάιν να αποφαίνεται ότι «ο πόλεμος δεν μπορεί να γίνει ανθρώπινος, πρέπει να καταργηθεί». Ούτε «ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» δικαιολογείται που άρχισε ο Τζορτζ Μπους Τζούνιορ, μετά το τρομοκρατικό χτύπημα στην καρδιά των ΗΠΑ, 11.9.2001. Επιλογή του τότε Αμερικανού προέδρου που συνοδεύτηκε από καταστροφικούς πολέμους στο Αφγανιστάν και το Ιράκ. Ανάλογα ενεργώντας, η ηγεσία του Ισραήλ είχε κάνει πόλεμο στον Λίβανο το 2006, Ιούλιο μήνα.

Στο ίδιο έργο θεατές είμαστε και σήμερα, 18 χρόνια μετά, που μετά τη Γάζα η κυβέρνηση Νετανιάχου θέλει να ισοπεδώσει και τον Νότιο Λίβανο, προπύργιο της Χεζμπολάχ, της οποίας το όνομα σημαίνει «Κόμμα του Θεού», κάτι που από μόνο του απωθεί τους αριστερούς. Πολύ περισσότερο, που θέλει να καταστρέψει το Ισραήλ, όπως και το Ιράν, το οποίο βαρύνεται με τη διάλυση της Υεμένης από κοινού με τη Σαουδική Αραβία. Περιφερειακοί ιμπεριαλιστές, η θεοκρατία και η απόλυτη μοναρχία.

Πολιτικά μεμπτό το ότι ο Λίβανος δεν αναγνωρίζει το κράτος του Ισραήλ, γι’ αυτό και κάποιος/κάποια που έχει επισκεφθεί το εβραϊκό κράτος δεν παίρνει βίζα για τον Λίβανο αν δεν αλλάξει διαβατήριο, όπως έκανα και ο ίδιος το 2006, προκειμένου να ταξιδέψω στον βομβαρδιζόμενο Λίβανο, στο πλαίσιο αποστολής ειρήνης και αλληλεγγύης της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Δεύτερη φορά που επισκεπτόμουν τη «Χώρα των Κέδρων» – η πρώτη ήταν το 1991 μέσω της Δαμασκού. Τότε ο Λίβανος έβγαινε από 16χρονο αιματηρότατο εμφύλιο και είχα αντικρίσει στην πρωτεύουσά του μισογκρεμισμένα κτίρια, γεμάτα με σημάδια από σφαίρες, αλλά και μια χώρα έτοιμη να ξαναγεννηθεί.

Δεκαπέντε χρόνια μετά, 25 Ιουλίου 2006, ο ουρανός της Βηρυτού μαύριζε συχνά από τους βομβαρδισμούς του Ισραήλ, καθώς τα μανιτάρια του θανάτου ανέβαιναν από τη μουσουλμανική συνοικία του, θεωρούμενη προπύργιο της Χεζμπολάχ, μέρος του πολιτικού συστήματος του Λιβάνου, αλλά και τροχοπέδη στην ειρήνευσή του.

*Υπεύθυνος του Γραφείου Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.