Με την ένταξη της Σουηδίας και της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ, η Βαλτική Θάλασσα έγινε ΝΑΤΟϊκή λίμνη, με τη Ρωσία να έχει πλέον δύο θαλάσσιες προσβάσεις, την Αγία Πετρούπολη και τον θύλακα του Καλίνινγκραντ.
Η απώλεια της Βαλτικής εκτόξευσε τη γεωπολιτική αξία του Αρκτικού Ωκεανού για τη Μόσχα, σε μια στιγμή που η κλιματική αλλαγή και η συνακόλουθη συρρίκνωση των παγετώνων, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, διευρύνουν την περιοχή ανεμπόδιστης από τους πάγους ναυσιπλοΐας.
Η Ρωσία από τη Χερσόνησο του Μούρμανσκ μέχρι τον Βερίγγειο Πορθμό έχει τη μεγαλύτερη ακτογραμμή στον Αρκτικό Ωκεανό.
Ακολουθούν ο Καναδάς, οι ΗΠΑ με την Αλάσκα, η Δανία με τη Γριλανδία και η Νορβηγία με το νησιωτικό σύμπλεγμα της Σπιτσβέργης, δηλαδή τέσσερα μέλη του ΝΑΤΟ.
Η ναυτική παρουσία της Ρωσίας στον Αρκτικό Ωκεανό επιτρέπει τη γρήγορη πρόσβαση τόσο στον Ατλαντικό, όσο και στον ταραγμένο Ειρηνικό.
Ετσι, η ισορροπία δυνάμεων στον Ειρηνικό έχει πλέον ως νέα σταθερά τη δυνατότητα της Ρωσίας να μπορεί να δηλώνει παρούσα στις εντάσεις της Κίνας με τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία.
Οποια και αν είναι η κατάληξη της σύγκρουσης στην Ουκρανία, η Ρωσία έχει ήδη αποκαταστήσει την παρουσία της στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας από τη Χερσώνα μέχρι την Αμπχαζία.
Ετσι, η διεύρυνση του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη προς Ανατολάς εξισορροπείται στην παγκόσμια σκακιέρα από την αναβάθμιση της παρουσίας της Ρωσίας στον Αρκτικό Ωκεανό.
Η συμμαχία Κίνας – Ρωσίας δεν ήταν αυτονόητη, αλλά ήταν η μόνη επιλογή της Μόσχας και του Πεκίνου, η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, προσφέρεται για εντυπωσιακή εικονογράφηση.
Ποιος θα μπορούσε, για παράδειγμα, πριν από λίγα χρόνια να φανταστεί κοινές ασκήσεις Κίνας – Ρωσίας στα ανοιχτά της Ταϊβάν, αλλά και στη Βόρεια Θάλασσα;
Οι σχεδιαστές της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ υποτίμησαν την ευρασιατική διάσταση της ρωσικής ισχύος.
Ο Αρκτικός Ωκεανός θα γίνει τα επόμενα χρόνια θέατρο θερμών επεισοδίων ΗΠΑ – Ρωσίας;
Οι ΗΠΑ, νικήτρια του Ψυχρού Πολέμου, είχαν μια παρατεταμένη περίοδο χάριτος, όπου καμιά άλλη δύναμη δεν επιχείρησε να διαμορφώσει αντιαμερικανική συσπείρωση, αλλά επιδίωκε στενή ειδική σχέση με τη μόνη υπερδύναμη.
Τα τελευταία χρόνια η Ουάσινγκτον λειτούργησε ως σπόνσορας της προσέγγισης Μόσχας – Πεκίνου, μια κλασική περίπτωση αυτοεκπληρούμενης προφητείας, όπου επισπεύδεται η εξέλιξη που θα έπρεπε να ματαιωθεί.
