Ετσι και πήρες την κάτω βόλτα, τύχει δε να είναι και τα φρένα χαλασμένα (μεταφορικά, να μην έχεις σώας τας φρένας), δεν βρίσκεις ανηφόρα να σταματήσεις. Δεν μας έφταναν όλα τ’ άλλα –ή ως απόρροια όλων των άλλων και πολλών ακόμα– έχουμε και τους «εκκλησιαστικούς κύκλους», που ποτέ δεν έλειψαν, μέχρι τον «Βελόπουλο», που ποτέ δεν λείπει κι αυτός, να χτυπάνε, από τις πρόβες, καμιά σαρανταριά μέρες πριν από την πρεμιέρα, θεατρικό έργο, γραμμένο από γυναίκες, για γυναίκες που θα παίζουν γυναίκες, το οποίο καταπιάνεται με όλα τα θέματα που αφορούν, αλλά και ταλανίζουν διαχρονικά, παλαιόθεν, τις γυναίκες, «“Εκστρατεία” λογοκρισίας από Βελόπουλο και εκκλησιαστικούς κύκλους», Ναταλί Χατζηαντωνίου, «Συντακτών», χθες, 9/10.
Τίτλος, «Στο σώμα της», παράσταση Εθνικό Θέατρο, πρεμιέρα 13 Νοεμβρίου. Επιστολές διαμαρτυρίας, μάλιστα. «Από ιερείς και πιστούς», ξανά μάλιστα. Επιστολές πανομοιότυπες, φαντάζομαι. Για να ακριβολογώ, δεν φαντάζομαι. Γνωρίζω. Δεκατέσσερα χρόνια υπεύθυνος αλληλογραφίας στην «Ελευθεροτυπία», πέρασαν από τα χέρια μου χιλιάδες επιστολές.
Γνωρίζω πολύ καλά πώς διακινούνται οι επιστολές διαμαρτυρίας «εκκλησιαστικών κύκλων». Τότε, χειρόγραφες (τώρα, τα πολυμέσα): δεκάδες πανομοιότυπα χειρόγραφα, αλλά (η… πονηριά των οργανωτών) διαφορετικού γραφικού χαρακτήρα έκαστο και, φυσικά, διαφορετικά ονόματα· αληθινά ή ψεύτικα; δεν έφτασε έως εκεί το… ερευνητικό μου δαιμόνιο! Πέρασαν από τα χέρια μου πάντως «επιστολές διαμαρτυρίας» «πιστών» για το φιλμ του Σκορσέζε «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», από το ομότιτλο μυθιστόρημα του Καζαντζάκη. Θλίψη. Απέραντη θλίψη για το πού οδηγούν ο φανατισμός και το μίσος…
«Αίσχος και μεγάλη βλασφημία στο ιερό πρόσωπο της γυναίκας», σημειώνουν οι, τώρα, διαμαρτυρόμενοι κάπου στην επιστολή. «Ιερό πρόσωπο», αλλά χωρίς το σώμα του! Το γυναικείο σώμα, προπαντός το γυμνό, ανέκαθεν… σκανδαλίζει, όσους έχουν ροπή στα… σκάνδαλα. Τι να σχολιάσεις; Ο Εσταυρωμένος Ιησούς για τους σταυρωτές του που τον χλεύαζαν: «Πάτερ, άφες αυτοίς. Ου γαρ οίδασι τι ποιούσι». Αμα τους τύχαινε, θα τον ξανασταύρωναν…
