Φωνή με γρέζι, φαρδιές πλάτες, τατουάζ στα μπράτσα με τα αρχικά του σωματείου 45.000 Αμερικανών λιμενεργατών: ILA. Κι ένα μπλουζάκι με το σωματειακό logo και τη φράση-απειλή: «Μια δύναμη που πρέπει να την υπολογίζεις σοβαρά» («A force to be reckoned with»).
Στα 78 του, ο πρόεδρος του ILA, Χάρολντ Ντάγκετ, έγινε το πρόσωπο της ημέρας στις ειδήσεις. Ηγήθηκε τριήμερης γενικής απεργίας σε 36 λιμάνια των ΗΠΑ απειλώντας να γονατίσει τις εισαγωγές κάθε είδους προϊόντων στην αμερικανική αγορά. Ταξίδεψε απ’ τη γενέτειρά του, Νέα Υόρκη, ώς το Χιούστον και το Λος Αντζελες. Εβγαλε πύρινους λόγους, πέτυχε αυξήσεις αποδοχών 62% για την επόμενη εξαετία.
«Οι ναυτιλιακές, οι αντιπρόσωποι, οι μεταφορείς, οι έμποροι δεν βγάζουν πια εκατομμύρια δολάρια – βγάζουν δισεκατομμύρια. Θα δείξουμε σ’ αυτούς τους άπληστους μπάσταρδους ότι δεν μπορούν να επιβιώσουν χωρίς εμάς. Εγώ θέλω ένα μέρος από τα υπερκέρδη να πάνε στους ανθρώπους μου» έλεγε καταχειροκροτούμενος.
«Οι άνθρωποί μου» είναι η αγαπημένη έκφραση του Ντάγκετ για τα μέλη του ILA. Τον έβγαλαν πρόεδρο το 2011 και διανύει την τέταρτη συνεχόμενη θητεία του.
Πρωτομπήκε στη δουλειά το 1967, πολύ πριν τα πλοία-θηρία των 20+ χιλιάδων κοντέινερ, τις ρομποτικές γέφυρες και την επιστήμη των logistics. Τίποτα δεν τον πτοεί. Δύο φορές που το FBI πήγε να τον συνδέσει με την αμερικανοϊταλική μαφία, κατέφυγε στα δικαστήρια και δικαιώθηκε.
Οι ετήσιες αποδοχές του αλύγιστου εργατοπατέρα ξεπερνούν το ένα εκατομμύριο δολάρια. Οδηγεί μια λιμουζίνα Bentley και πρόσφατα πούλησε τη θαλαμηγό του, μήκους 23 μέτρων και αξίας 3,7 εκατομμυρίων δολαρίων.
«“Για κάτσε!” είπα στον Μπάιντεν»
Ο Ντάγκετ επεμβαίνει παντού, τα ξέρει όλα, παζαρεύει με όλους. Με τα δικά του λόγια: «Οταν ένα πλοίο γκρέμισε τη γέφυρα της Βαλτιμόρης [σ.σ.: Μάρτιος 2024] μου τηλεφώνησε ο Μπάιντεν. “Χάρολντ” μου λέει, “έχω τα λεφτά να φτιάξω μια καινούργια γέφυρα”. “Ωπα!”, του λέω. “Το λιμάνι έκλεισε. Τι θα γίνουν οι λιμενεργάτες μου που έμειναν χωρίς δουλειά;”. Μου λέει: “Να κυνηγήσουν τους ιδιοκτήτες του πλοίου”. “Για κάτσε!” του λέω. “Στηρίξαμε τους Δημοκρατικούς στις εργατικές συνομοσπονδίες. Χίλιες φορές με πήρες, ακόμη και στην κουζίνα, να μου πεις ευχαριστώ. Τώρα θέλουμε εμείς βοήθεια”. Βρήκα ένα ομοσπονδιακό ταμείο για φυσικές καταστροφές. Μια μέρα ασχολήθηκαν οι δικηγόροι μου. Οι οικογένειες αποζημιώθηκαν, οι δικοί μας στη Βαλτιμόρη βγήκαν προσωρινά στην ανεργία και σήμερα ξαναδουλεύουν».
Με την εντατικοποίηση του παγκόσμιου εμπορίου μετά την πανδημία, τα τελευταία τρία χρόνια 17 λιμενεργάτες έχουν σκοτωθεί στις ΗΠΑ εν ώρα εργασίας.
