Εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά 4 έως 17 ετών επιστρέφουν από σήμερα στις σχολικές αίθουσες όλων των βαθμίδων. Θα χωρέσουν; Ενδεχομένως δεν υπάρχει πραγματικά θέμα χωροταξίας, αλλά για αρκετούς μαθητές και εκπαιδευτικούς υπάρχει θέμα ουσίας: όχι πόσα παιδιά χωράει μια σχολική αίθουσα, αλλά πόσα παιδιά αντέχει μια ουσιαστική μαθησιακή διαδικασία.
Σε πολλά σχολεία σήμερα, μαζί με το κουδούνι της εκκίνησης θα ηχήσει και η καμπάνα της οργής των γονιών και των εκπαιδευτικών. Εκατοντάδες τμήματα σε Δημοτικά, Γυμνάσια και Λύκεια καταργούνται και συγχωνεύονται σε λιγότερα, με αποτέλεσμα να ανεβαίνει η αναλογία μαθητών ανά τάξη, σε επίπεδα που θυμίζουν δεκαετία ’80.
Η παιδαγωγική οπισθοδρόμηση, προϊόν του έσχατου «μεταρρυθμιστικού» εμπαιγμού της κυβέρνησης Μητσοτάκη και του υπουργού Κυριάκου Πιερρακάκη, έχει προκαλέσει εδώ και μέρες αντιδράσεις συλλόγων γονέων και εκπαιδευτικών σε όλη τη χώρα.
Αλλά η καταγγελλόμενη «σαρδελοποίηση» των μαθητών δεν πρέπει να προκαλεί καμιά έκπληξη. Μια ειδική έκθεση του ΟΟΣΑ που δόθηκε μόλις χθες στη δημοσιότητα αποκαλύπτει την τρομακτική γύμνια της «επένδυσης» που κάνει η Ελλάδα στην εκπαίδευση. Η χώρα μας είναι η τελευταία μεταξύ των 38 του οργανισμού σε δημόσιες εκπαιδευτικές δαπάνες.
Μόλις 6,1% από το σύνολο των δημοσίων δαπανών πάει στην εκπαίδευση, όταν ο μέσος όρος στον οργανισμό είναι 10% και στην Κόστα Ρίκα, την Ισλανδία ή την Εσθονία είναι πάνω από 15%.
Οσο για τους Ελληνες εκπαιδευτικούς που καλούνται σε διαρκώς επιδεινούμενες συνθήκες να διδάξουν όλο και περισσότερα παιδιά, όχι μόνο είναι από τους πιο κακοπληρωμένους στον ΟΟΣΑ, αλλά είδαν τους πραγματικούς μισθούς τους να μειώνονται τα προηγούμενα 8 χρόνια. Οι πραγματικές αμοιβές των δασκάλων στην Ελλάδα μειώθηκαν αυτό το διάστημα 9%, όταν κατά μ.ό. στις 38 χώρες του ΟΟΣΑ αυξήθηκαν 4%.
Είναι μόλις δύο από ένα σύνολο ποσοτικών και ποιοτικών δεικτών που αποκαλύπτουν ότι η βασική μέριμνα της κυβέρνησης Μητσοτάκη για την Παιδεία είναι απλώς να δημιουργεί ευκαιρίες για την ιδιωτική επιχειρηματικότητα που κερδοσκοπεί από την παρακμή και την υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης. Το απέδειξε στην περίπτωση των ιδιωτικών πανεπιστημίων που ήδη ετοιμάζονται.
Το επιβεβαιώνει και τώρα που εγκλωβίζει γονείς, εκπαιδευτικούς και μαθητές στις σχολικές «αποθήκες», εξωθώντας αρκετούς απελπισμένους να αναζητήσουν εναλλακτικές λύσεις εκτός δημόσιας εκπαίδευσης.
