Παραολυμπιακοί: η Ολυμπιακή Ιδέα ζει!

Αν χρειαζόταν απόδειξη ότι η Ολυμπιακή Ιδέα ζει, αυτή είναι η πραγματοποίηση ακόμα μιας διοργάνωσης Παραολυμπιακών Αγώνων, στο Παρίσι τούτη τη φορά. Απόδειξη επίσης, ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες εξελίσσονται, αφού θα ήταν αδιανόητο το 1896 που αναβίωσε ο αρχαίος θεσμός στην Αθήνα, να υπάρχει ειδική Ολυμπιάδα για τα άτομα με αναπηρία, στα οποία ο σημερινός δικαιωματικός πολιτισμός αναγνωρίζει δικαιώματα στην απρόσκοπτη διακίνηση εντός των πόλεων, καθώς και σε κοινωνικές, επαγγελματικές και αθλητικές δραστηριότητες, με πρόβλεψη σχετικής ποσόστωσης για πρόσληψη στο Δημόσιο.

Αλλη απόδειξη ότι η Ολυμπιακή Ιδέα ζει αποτέλεσε η καινοτομία στους πρόσφατους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Πόλη του Φωτός να παρελάσουν οι εθνικές αποστολές με σημαιοφόρους άνδρα και γυναίκα, μήνυμα ισότητας, το οποίο εξέπεμψαν και μουσουλμανικές χώρες, ακολουθώντας τη σχετική απόφαση της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.

Επιπλέον, στους πρόσφατους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού, είχαμε την παρέλαση στην έναρξη 206 σημαιών, μεταξύ των οποίων και της αποστολής των προσφύγων που κέρδισε και μετάλλιο, με αθλήτρια πρόσφυγα από το Καμερούν. Ανάμεσα στις 205 εθνικές σημαίες και εθνών/λαών που δεν έχουν κρατική υπόσταση, όντας σε κατάσταση μετάβασης από την αποικιοκρατία είτε προς ενσωμάτωση σε εθνικά κράτη είτε προς καθαρή ανεξαρτησία.

Διαψεύδονται, λοιπόν, όσοι/όσες χρησιμοποιούν απαξιωτικές εκφράσεις για το διεθνές ολυμπιακό κίνημα, χαρακτηρίζοντας τους εκάστοτε Ολυμπιακούς αγώνες των πολυεθνικών, επειδή αξιοποιούνται από τους οργανωτές ως χορηγοί και μεγάλες εταιρείες σαν την Coca Cola. Καταγγέλλουν δε, ώς έναν βαθμό δίκαια, την εμπορευματοποίηση του αθλητισμού, απορρίπτοντας και τον επαγγελματικό αθλητισμό, θέση ουτοπική.

Στο σημείο αυτό, ας μου επιτραπούν ορισμένες σκέψεις. Δίκαιο το αίτημα «αθλητισμός για όλους», με κύρια ευθύνη της πολιτείας, που σημαίνει κατάλληλες υποδομές, αλλά και διαθέσιμο χρόνο από τη δουλειά και τα βάρη της οικογένειας, δηλαδή τον σεβασμό σειράς δικαιωμάτων.

Επισημαίνω ότι σε τοπικό επίπεδο, βασικοί πάροχοι αθλητικών υπηρεσιών είναι οι αθλητικοί σύλλογοι, που ιδρύονται και διοικούνται κατά κανόνα από ανθρώπους με μεράκι και αγάπη για συγκεκριμένο άθλημα. Ανθρωποι που δεν αποβλέπουν σε προσωπικό όφελος, αλλά ξοδεύουν χρόνο, συνήθως και χρήματα εξ ιδίων, για τον σύλλογο, στην περίπτωση που δεν στηρίζονται από την Αυτοδιοίκηση ή τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού. Συνεπώς, δεν θα έπρεπε τέτοιοι σύλλογοι να «διαγράφονται» από κάποιους ως φορείς του γνήσιου αθλητισμού και κοινωνικά κινήματα.

Τέλος, μόνο δογματικοί και κολλημένοι στο χθες είναι όσοι/όσες απορρίπτουν τον επαγγελματικό αθλητισμό, δεδομένου ότι τα σπορ είναι και θέαμα ισάξιο μεγάλων καλλιτεχνικών παραστάσεων. Καλλιτέχνης μέγας και ψυχαγωγός ο Γιώργος Νταλάρας, αλλά «καλλιτέχνες» της μπάλας και οι Πελέ, Μαραντόνα, Ρονάλντο και Μέσι.

* Υπεύθυνος του Γραφείου Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.