Ενα αντιφασιστικό μανιφέστο σαν φυλαχτό

Το 1969 η Γαλλίδα σκηνοθέτρια Ανιές Βαρντά γύρισε ένα ντοκιμαντέρ για τη χούντα στην Ελλάδα. Γι’ αυτό ο Περικλής Κοροβέσης έδωσε μια συνέντευξη που συμπυκνώνει, ίσως, τη φιλοσοφία της ζωής του. Χωρίς συναισθηματισμούς, ο άνθρωπος που έμελλε να γίνει σύμβολο του αντιχουντικού αγώνα αλλά και ενός αγώνα για μια διαφορετική κοινωνία, χωρίς βία, έναν κόσμο αλληλεγγύης, ελευθερίας και δικαιοσύνης, αφηγείται με ήρεμο τρόπο τι συμβαίνει στη χώρα του.

Δεν διαχωρίζει τον εαυτό του από τις χιλιάδες των αγωνιστών που υποφέρουν. Δίνει τον ορισμό των βασανιστηρίων ως «την επέκταση της υπάρχουσας κοινωνικής καταπίεσης». Και θέτει τη βάση του αγώνα που μπορεί να αποτελέσει βοήθεια για τη χουντοκρατούμενη Ελλάδα, συνδέοντάς τον με τον αγώνα σε κάθε κοινωνία που επιθυμεί την κοινωνική χειραφέτηση: «Ο φασισμός στην Ελλάδα πρέπει να καταπολεμηθεί μέσω της καταστροφής του μηχανισμού που παράγει τον ευρωπαϊκό φασισμό», λέει.

Αυτή την ολιγόλεπτη συνέντευξη από το σπάνιο ντοκουμέντο είχαν την ευκαιρία να δουν και να ακούσουν όσοι και όσες παραβρέθηκαν το βράδυ της 25ης Σεπτεμβρίου στο 5ο Αντιφασιστικό Φεστιβάλ της ομάδας «Φυσάει Κόντρα» στο κηποθέατρο της Νίκαιας, στην εκδήλωση που ήταν αφιερωμένη στη μνήμη του και όπου παρουσιάστηκε ο πρώτος τόμος από τα «Απαντα» με τα πεζά και θεατρικά του κείμενα που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Opportuna».

Με τις εξελίξεις στην Ευρώπη να διαγράφονται απειλητικές, καθώς η Ακροδεξιά συγκεντρώνει πλέον τις προτιμήσεις των ψηφοφόρων και αναδεικνύεται σε υψηλές θέσεις στα ευρωπαϊκά Κοινοβούλια, με αυτή τη βαριά σκιά ορατή και στην Ελλάδα, είναι σαν η συνέντευξή του να στόχευε στο μέλλον θέτοντας στον πυρήνα της τον πραγματικό εχθρό των δημοκρατικών αξιών.

«Το όνομά μου είναι Περικλής Κοροβέσης. Είμαι 30 ετών.

Απέδρασα από τη φυλακή που αποκαλείται Ελλάδα, με έναν μοναδικό σκοπό

Να καταθέσω

Είμαι ένας από τους 10.000 που έφυγαν από την Ελλάδα μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα

Η περίπτωσή μου δεν είναι μοναδική

Η ιστορία μου επαναλαμβάνεται μονότονα, σε καθημερινή βάση

Μου ζήτησες, Ανιές, να συμμετάσχω στην ταινία σου

Τρία χρόνια πριν, όταν ήμουν ένας ηθοποιός, με χαρά θα είχα αποδεχθεί

Σήμερα, θα προτιμούσα να μη μιλήσω ειδικά για τη δική μου περίπτωση

Θα προτιμούσα να είμαι απλά ένας ανώνυμος που συνελήφθη στις 8 Οκτωβρίου 1967

Και μετά από αρκετούς μήνες φυλακής και βασανιστηρίων, αποφυλακίστηκα τον Μάρτη του 1968

Εγινα συγγραφέας για πολιτικούς λόγους

Εγραψα ένα βιβλίο, Η Μέθοδος, ως μια κατάθεση συνείδησης

Αφού κατέθεσα στο δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Ναι, σήμερα ο καθένας πιστεύει και γνωρίζει ότι

στην Ελλάδα εφαρμόζονται βασανιστήρια από το καθεστώς των συνταγματαρχών

Τα οποία διενεργούνται συστηματικά με κεντρική καθοδήγηση

Οι άνθρωποι αυθόρμητα κινητοποιούνται μέσω της καταγγελίας μας

Μας λένε: Είναι απαίσιο, πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό;

Αλλά έπειτα

η συζήτηση πηγαίνει στη μόδα, τη διασκέδαση, τα αυτοκίνητα

Εάν αυτοί που ρωτούν, τυχαίνει να είναι δημοσιογράφοι

η συνέντευξή μου δημοσιεύεται μετά από μία διαφήμιση για τον ελληνικό τουρισμό

Οι άνθρωποι φαίνεται να ξεχνούν ότι τα βασανιστήρια είναι απλώς πολιτική με μια άλλη μορφή

Τα βασανιστήρια δεν είναι τίποτε άλλο, από την επέκταση της υπάρχουσας κοινωνικής καταπίεσης

Ο στόχος των βασανιστηρίων είναι να επιτύχουν τη σιωπή και τη συγκατάθεση

Εφυγα από την Ελλάδα παρανόμως

Δεν θεωρώ τον εαυτό μου πρόσφυγα, αλλά έναν εθελοντικά εξόριστο μεταξύ πολλών

Ταξιδεύω από το ’68. Ταξιδεύω

Οταν διασχίζω τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες

μοιάζει σαν να διασχίζω την Αθήνα πριν το πραξικόπημα

Ολοι έχουν την ίδια έλλειψη συνείδησης που είχαμε και εμείς

Τα τεθωρακισμένα οχήματα θα μπορούσαν ήδη να βρίσκονται στα αεροδρόμια των πόλεών σας

Εγραψα ένα βιβλίο για πολιτικούς λόγους

και θέλουν από μένα να παίξω το παιχνίδι του μάρκετινγκ

Είμαι ένας συγγραφέας ο οποίος βασανίστηκε

και οι άνθρωποι ξεχνούν το γιατί

Ξεχνούν ότι τα βασανιστήρια εφαρμόζονται στο όνομα μιας αφηρημένης δημοκρατίας

μιας αφηρημένης ελευθερίας

και στο όνομα του συμπαγούς αντικομμουνισμού

Ο φασισμός στην Ελλάδα πρέπει να καταπολεμηθεί

μέσω της καταστροφής του μηχανισμού που παράγει τον ευρωπαϊκό φασισμό

Είναι η μόνη βοήθεια στην οποία εμείς οι Ελληνες πιστεύουμε

Είναι η μόνη βοήθεια στην οποία εμείς οι Ελληνες πιστεύουμε

Είναι η μόνη βοήθεια στην οποία εμείς οι Ελληνες πιστεύουμε

Ολα τα υπόλοιπα, η λογοτεχνία της εξορίας, η εξαγωγή ηρωισμού και η διεθνής αλληλεγγύη

Ολα τα υπόλοιπα είναι απλώς σινεμά».