Η πολιτική ζωή της χώρας κινείται σε ένα δυστοπικό τοπίο που η δυναμική των γεγονότων, όπως εξελίσσεται, είναι απροσδιόριστη για τη ζωή μας.
Ολη η αλαζονεία, ο κυνισμός και η απόσταση που έχει η κυβέρνηση της Ν.Δ. από την ελληνική κοινωνία αποτυπώνονται καθημερινά στις παρεμβάσεις της στη δημόσια σφαίρα. Και ενώ είναι πλέον σαφές στον ελληνικό λαό ότι αυτή η κυβέρνηση δεν μπορεί να υπηρετήσει τις ανάγκες του και να δώσει λύση στα προβλήματά του, βρίσκεται μπροστά σε ένα αδιέξοδο επειδή, αναζητώντας την εναλλακτική πρόταση, αντιλαμβάνεται πως η αντιπολίτευση δεν μπορεί να αποσυμβολοποιήσει τα συμπεριφορικά πρότυπα της κοινωνίας και να προτείνει, να εμπνεύσει για κάτι διαφορετικό.
Βρίσκεται σε μια περιδίνηση, αναζητά προσανατολισμό, ρόλο, ιδεολογική και πολιτική πρόταση και, τέλος, τρόπους να επιβιώσει ο κομματικός σχηματισμός της.
Η εκλογική κατρακύλα του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. συνεχίζεται, παρότι με νέο αρχηγό, βρίσκεται σε μια κρίση ταυτοτική, ιδεολογική, πολιτική, πολιτισμική.
Η πολιτική ενότητα δεν υφίσταται, γι’ αυτό δεν μπορεί να συνθέσει, να προτείνει και να εμπνεύσει.
Οσο για την ψυχική ενότητα, ούτε λόγος.
Οταν ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία πολιτεύεται, επικοινωνεί με μηνύματα-διαγγέλματα μέσω των κοινωνικών δικτύων ανάγοντας την επικοινωνία μέσω του life style ως κυρίαρχο πολιτικό μέσο άσκησης πολιτικής, περιφρονώντας τους εκλεγμένους κομματικούς θεσμούς, τότε έχουμε την πολιτική «των ορθών επαναλήψεων», της κατασκευής εσωτερικών εχθρών για να δικαιολογηθεί η πολιτική ανεπάρκεια, η αμετροέπεια, η ιστορική αμάθεια, η ασυνέπεια λόγων και έργων, η συκοφάντηση συντρόφων. Δεν θα έπρεπε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης όταν καταγγέλλει συντρόφους ότι απεργάζονται σενάρια διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ με τη διαπλοκή να τους και να τα κατονομάσει;
Δεν θα έπρεπε να έχει βάλει έναν φραγμό στους «οπαδούς» του που επιτίθενται πάλι μέσω κοινωνικών δικτύων σε όσους δεν συμφωνούν μαζί του, φτάνοντας σε σημείο εξαχρείωσης και φανατισμού, θίγοντας προσωπικότητες;
Δεν θα έπρεπε να έχει μια ελάχιστη ιστορική γνώση για τα σύμβολα και τις αξίες του χώρου που βρίσκεται και υπηρετεί;
Και, τέλος, δεν πρέπει να έχει την πολιτική ενσυναίσθηση να μην οδηγήσει τον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. σε μια εσωστρέφεια διαλυτική, αλλά να έχει την πολιτική γενναιότητα να πράξει αυτά που κάθε υπεύθυνος αρχηγός θα έπραττε;
Αριστερός, σοσιαλιστής, προοδευτικός αυτοπροσδιορίζεται στη βάση του προσωπικού αξιακού του φορτίου των ιστορικών του καταβολών, των εμπειριών του και της πολιτικής του ενσυναίσθησης μέσα στο κομματικό πλαίσιο που αποφασίζει να ενταχτεί. Αναγνωρίζεται δε από την καθημερινή δράση του, τον τρόπο ζωής, τη συνέπεια λόγων και έργων και της λειτουργίας του μέσα στο κοινωνικό σύνολο.
Για μπορέσει ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. να έχει μια σαφή ιδεολογική, πολιτική αλλά και ρεαλιστική προγραμματική υπόσταση που θα εμπνεύσει, θα ενώσει τον προοδευτικό χώρο, θα πρέπει τώρα να πάει σε πολιτικές αποφάσεις όσο οδυνηρές και να είναι για κάποιους –ακόμη και για τον πρόεδρό του.
Διαφορετικά, η γνωστή ρήση του Γκράμσι θα είναι επίκαιρη όσο ποτέ.
*Μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., χειρουργός – ορθοπεδικός, δρ Φιλοσοφίας του ΕΚΠΑ
