Οι πολεμικές συγκρούσεις Ισραήλ – Αράβων διαρκούσαν μέρες και σπανιότερα μήνες.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Πόλεμος των Εξι Ημερών τον Ιούνιο του 1967, ενώ η τρίμηνη σύγκρουση στον Λίβανο, το καλοκαίρι του 1982, ονομάστηκε ο πιο μακράς διάρκειας πόλεμος του Ισραήλ.
Σήμερα μπαίνουμε στον δωδέκατο μήνα του πολέμου που άρχισε με την εισβολή της Χαμάς στο Ισραήλ στις αρχές του περασμένου Οκτωβρίου και τείνει να καταστεί συνολική σύγκρουση του Τελ Αβίβ με το Ιράν και τους συμμάχους του στη Μέση Ανατολή.
Πριν από έναν χρόνο κυριαρχούσε η εξομάλυνση των σχέσεων Ιράν – Σαουδικής Αραβίας με μεσολάβηση της Κίνας, που είχε πυροδοτήσει μια δυναμική υπέρβασης των ανταγωνισμών εντός του αραβο-μουσουλμανικού κόσμου.
Κορυφαία στιγμή, η σύνοδος κορυφής των ηγετών του Αραβικού Συνδέσμου στο Ριάντ στα τέλη του Σεπτεμβρίου του 2024 με τη συμμετοχή των ηγετών των χωρών-μελών της Ισλαμικής Διάσκεψης.
Την ώρα που οι Ασαντ και Ερντογάν κάθονταν στο ίδιο τραπέζι και ο διάδοχος της Σαουδικής Αραβίας συνομιλούσε με τον πρόεδρο του Ιράν, η Ουάσινγκτον επανέφερε στο προσκήνιο την πρόταση προσέγγισης του Ισραήλ και της Σαουδικής Αραβίας, υπό την προϋπόθεση ότι το Τελ Αβίβ θα δεσμευόταν για μη αντιστρέψιμη δυναμική η οποία σε ένα μη προσδιοριζόμενο μέλλον θα οδηγούσε στη δημιουργία ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους.
Εναν χρόνο μετά η σύγκρουση Ισραήλ – Ιράν έχει πάρει περιφερειακές διαστάσεις.
Η Τεχεράνη θέλει να διασφαλίσει ότι θα είναι συνδιαμορφωτής της όποιας νέας περιφερειακής ισορροπίας ενώ το Τελ Αβίβ έχει ως στρατηγική προτεραιότητα την έξωση της Ισλαμικής Δημοκρατίας από τη Μέση Ανατολή.
Από ό,τι φαίνεται, η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή οδηγεί όλους τους εμπλεκόμενους σε αχαρτογράφητη περιοχή.
Η πολιτική των ΗΠΑ μέχρι την επίθεση της Χαμάς έδινε την εντύπωση στρατηγικής αναδίπλωσης με ένα τοπικό σύστημα ισορροπιών να διαχειρίζεται συγκρούσεις και προσεγγίσεις.
Σήμερα το ερώτημα τι έχει απομείνει από το σχέδιο προσέγγισης Ισραήλ – Σαουδικής Αραβίας μπορεί να είναι μόνον ρητορικό.
Ετη φωτός μοιάζει να μας χωρίζουν από την εποχή που τα σχέδια του Ισραήλ για καταστροφή των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν είχαν ως κεντρικό σημείο αναφοράς την υπέρπτηση του εναέριου χώρου της Σαουδικής Αραβίας.
