Είναι πραγματικά απολαυστικό να βλέπεις διάφορους, που παρουσιάζονται ως ορθολογιστές ή φιλελεύθεροι, αλλά στην πράξη είναι εθελοντές ή συνήθως υπάλληλοι του νεομητσοτακισμού, να ξεσπαθώνουν σε θεωρίες συνωμοσίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το καυστικό δημοσίευμα του Politicο με τίτλο «Ελλάδα, η χώρα που αφήνει τους ανθρώπους να ξεφύγουν από τη δικαιοσύνη», όπου αναφέρεται στο κουκούλωμα και στην ατιμωρησία με αιχμή τρία θέματα φωτιά: τις υποκλοπές, τα Τέμπη και το ναυάγιο στην Πύλο.
Τι απάντησε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος; Οτι «αυτό το ρεπορτάζ έχει ως σκοπό να δυσφημήσει τη χώρα στο εξωτερικό». Βαριές κουβέντες, μόρτικες. Δηλαδή, ποιος είναι ο δυσφημιστής; Η δημοσιογράφος Νεκταρία Σταμούλη; Οχι, απαντάει ο Μαρινάκης, «δικαίωμα του καθενός να παρουσιάζει τη χώρα του όπως πιστεύει». Το καταραμένο ΣΥΡΙΖΟ-Politico; «Δεν αναφέρομαι στο Μέσο, για όνομα του Θεού», πρόσθεσε. Τότε ποιος «δυσφημεί συνειδητά την Ελλάδα», όπως λέει; Τα Ελοχίμ; Τα Νεφελίμ; Μα ποιος άθλιος υπονομεύει την έρμη την πατριδούλα; Δεν μπορεί ένας χριστιανός (κατά προτίμηση) να τους «πετσώσει» για να βγάλουν τον σκασμό;
Αυτά συμβαίνουν βέβαια όταν ταυτίζεις τον εαυτό σου ή την κυβέρνηση με τη χώρα. Σύνηθες σύμπτωμα μετά από κάποια χρόνια στην εξουσία, όταν «αδυνατείς» να καταλάβεις ότι η κριτική στην κυβέρνηση δεν συνιστά επίθεση στη χώρα. Είναι όμως λογικά όλα αυτά, ειδικά εάν έχεις συνηθίσει σε μακροχρόνιο λιβάνισμα ή, πιο απλά, μιντιακό γλείψιμο με εμφανή συμπτώματα αφυδάτωσης της λογικής. Σε λίγο θα μας πουν ότι τους πολεμούν τα συμφέροντα. Α, ξέχασα. Μας το έχουν ήδη πει αυτό από τον περασμένο Μάρτιο με αφορμή τη μονταζιέρα στα Τέμπη και την πρόταση μομφής. Τότε που έπεσαν, ηρωικά μαχόμενοι, πίνοντας ποτάρες, οι Παπασταύρου και Μπρατάκος. Ακόμη γελάμε…
Τουλάχιστον, ο Παύλος Μαρινάκης είναι πιο προσεκτικός από τον προκάτοχό του. Διότι όλοι θυμόμαστε το 2022 όταν ο τότε κυβερνητικός εκπρόσωπος Γιάννης Οικονόμου αποκαλούσε δημοσίως τη Νεκταρία Σταμούλη ΣΥΡΙΖΑία, επειδή «τόλμησε» να γράψει στο Politico άλλο ένα αιχμηρό ρεπορτάζ για τις υποκλοπές. Και αφού γίναμε διεθνώς ρεζίλι, μετά αναγκάστηκε να ανακαλέσει. Τουλάχιστον έχουμε μια ικανοποίηση ότι η χώρα προοδεύει. Μπορεί να μη γίναμε Ευρώπη ακόμη, αλλά στα ΜΜΕ έχουμε ως πρότυπο τη Βόρεια Κορέα του Κιμ Γιονγκ Ουν, στους θεσμούς τη Ρωσία του Πούτιν και στην οικονομία την Τουρκία του Ερντογάν. Με άλλα λόγια, Ελλάδα 2.0.
Στο μεταξύ, είναι πραγματικά συγκινητική η προσπάθεια Μαρινάκη – Σκέρτσου – Χατζηδάκη να μας πείσουν ότι οι Ελληνες δεν είμαστε σχεδόν οι πιο φτωχάντζες στην Ευρώπη, ψάχνοντας να βρουν κάθε απίθανη στατιστική που θα βολεύει λίγο περισσότερο την κυβερνητική προπαγάνδα. Η απλή αλήθεια είναι η εξής: Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ των Ελλήνων σε μονάδες αγοραστικής δύναμης είναι το δεύτερο χαμηλότερο στην Ευρώπη των «27» και σύμφωνα με τη Eurostat είμαστε οριακά καλύτεροι από τη Βουλγαρία. Αλλά πού θα πάει, θα το πάρουμε και αυτό το ευρωπαϊκό. Αν και σύμφωνα με το ΚΕΠΕ, το έχουμε πάρει ήδη.
Τουλάχιστον σε άλλους τομείς, όπως στην υγεία, τα πάμε εξαιρετικά, εκτός αν χρειαστεί κανείς να βρεθεί σε εφημερία δημόσιου νοσοκομείου. Εκεί στο χάος γίνεται και η καλύτερη δημοσκόπηση για το τι πραγματικά πιστεύουν οι πολίτες για την κυβέρνησή τους. Από την άλλη πλευρά, έχουμε υπουργό Υγείας που αναρτά μήνυμα που υποτίθεται του το έστειλε ένας «από τους καλύτερους χειρουργούς της Λάρισας» και τον εξυμνεί για το έργο του. Τον κατακεραύνωσε όμως ο σκιτσογράφος της «Καθημερινής» Ανδρέας Πετρουλάκης, που, για όσους δεν το ξέρουν, έχει σπουδάσει και ιατρική, μιλώντας για μια «πολλαπλώς προβληματική ανάρτηση» του Αδώνιδος Γεωργιάδη και θέτοντας τρία ερωτήματα: γιατί το μήνυμα είναι ανώνυμο, με ποια κριτήρια ο υπουργός αποφάσισε ότι αυτός είναι από τους καλύτερους χειρουργούς και τρίτον αν θα δημοσίευε μήνυμα άλλου γιατρού του ΕΣΥ που «θα κατηγορούσε την κυβέρνησή του ότι η άρνηση προκηρύξεων επί μία 5ετία οδήγησε στην οριστική απώλεια χιλιάδων γιατρών στο εξωτερικό ή στον ιδιωτικό τομέα ώστε τώρα να είναι άγονες κρίσιμες ειδικότητες». Ωχ αμάν, άλλος ένας «ΣΥΡΙΖΑίος» που δυσφημεί τη χώρα, σαν τη Σταμούλη. Τουλάχιστον βάλτε τους έναν κοριό για λόγους «εθνικής ασφάλειας».
