Οι ΗΠΑ προσπαθούν να διασφαλίσουν ότι τα πυραυλικά πλήγματα του Ισραήλ στο Ιράν θα είναι σε συμμετρία με την πρόσφατη επίθεση της Τεχεράνης, με την οποία επιχειρήθηκε να ισοφαριστεί η δολοφονία του ηγέτη της Χεζμπολάχ, Νασράλα.
Πρόκειται για ένα καινούργιο κεφάλαιο στην ιστορία της διαμεσολάβησης που, αν καθιερωθεί, θα αυξήσει την αβεβαιότητα.
Οχι πλήγματα στις πυρηνικές και πετρελαϊκές εγκαταστάσεις, αλλά ισοδύναμη και αναλογική απάντηση, που θα έχουν ετοιμάσει από κοινού ΗΠΑ και Ισραήλ. Μια πρώτη δοκιμή της φόρμουλας «ισραηλινή επίθεση υπό αμερικανική επιτήρηση» είχαμε τον περασμένο Απρίλιο.
Τότε οι ΗΠΑ είχαν πυρετώδεις διαπραγματεύσεις και με το Ισραήλ και με το Ιράν, χωρίς να υπάρξει ανεξέλεγκτη κλιμάκωση.
Οσο η σύγκρουση παραμένει στο επίπεδο του πυραυλικού πινγκ πονγκ, υπάρχει η προσδοκία ότι στη Μέση Ανατολή θα έχει δοκιμαστεί επιτυχώς η επέκταση της ισχύος της φόρμουλας ελεγχόμενης σύγκρουσης, η οποία πλέον θα περιλαμβάνει χρήση πυραύλων με συμβατική γόμωση, όχι ως μετάβαση από τη διπλωματία στον πόλεμο, αλλά ως νέο κεφάλαιο της διπλωματίας.
Ετσι, οι πυραυλικές μονομαχίες τείνουν να χειραφετηθούν από τη δεδομένη συμπερίληψή τους στον πόλεμο, καθώς θα προβάλλουν ως γκρίζα ζώνη μεταξύ διπλωματίας και ένοπλης σύγκρουσης.
Οι εξελίξεις στην περιοχή θα είναι μια πρώτη δοκιμασία της φόρμουλας της πυραυλικής διπλωματίας. Πάντως, δεν πρόκειται για αμφισβήτηση του Κλάουζεβιτς που είχε πει ότι πόλεμος είναι η συνέχιση της διπλωματίας με άλλα μέσα, αλλά για διασταλτική του ερμηνεία.
Τούτων λεχθέντων, η πυραυλική διπλωματία εμπεριέχει σοβαρούς κινδύνους, όπως η σύγχυση ανάμεσα στην επίδειξη ισχύος και στην πραγματική δυνατότητα μετάβασης από τη διπλωματία στην ελεγχόμενη πυραυλική μονομαχία.
Η περίπτωση να αυτονομηθεί ο Νετανιάχου και να πατήσει τις κόκκινες γραμμές που έχουν χαράξει οι ΗΠΑ δεν υφίσταται.
Οταν το Ισραήλ αποφάσισε να κατασκευάσει μαχητικό αεροπλάνο και να ανταγωνιστεί μετωπικά τις ΗΠΑ, που έβαλαν βέτο, συμμορφώθηκε.
Η επικοινωνιακή διαχείριση της σύγκρουσης είναι μια δύσκολη πρόκληση, καθώς ΗΠΑ και Ισραήλ υιοθετούν ήδη από τώρα διαφορετική ρητορική.
Η Ουάσινγκτον φοβάται ότι αν βληθούν ενεργειακές εγκαταστήσεις στο Ιράν, τότε θα πυροδοτηθεί παγκόσμια οικονομική κρίση.
Σε ό,τι αφορά τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν, η διασπορά τους καθιστά αδύνατη την ταυτόχρονη χειρουργική καταστροφή τους.
Τα παραπάνω σε καμιά περίπτωση δεν υποτιμούν τον κίνδυνο ατυχήματος τεχνικού ή πολιτικού.
Οι πυραυλικές μονομαχίες του 21ου αιώνα θυμίζουν ολοένα και περισσότερο τη διπλωματία των κανονιοφόρων του 19ου.
