Δεν είδα και πολλά να δημοσιεύονται στο Ιντερνετ για την «Αλληλεγγύη εν μέσω ερειπίων» («Συντακτών» 25/9), αυτό το «κύμα αλληλεγγύης» που ορθώνεται μες στον Λίβανο, όσο μαίνονται οι ισραηλινές επιθέσεις σωρεύοντας νεκρούς (ξεπερνούσαν τους 700 το Σάββατο) και (αμέτρητους) τραυματίες, όλους εξ αμάχων, παρά τις διαβεβαιώσεις (που και ποιος τις πιστεύει πια!) των Iσραηλινών «ιεράκων» (γιατί, πάντα θα το τονίζω, υπάρχουν και οι πολλοί, παρά πολλοί Ισραηλινοί και Ισραηλίτες που είναι ενάντιοι στον Νετανιάχου και στον ιουδαϊκό φονταμενταλισμό), ότι πλήττουν εντοπισμένους στόχους· άμαχοι είναι η συντριπτική πλειονότητα των θυμάτων.
Ομως, παρά τη σιγή ή την επιλεκτική δημοσιοποίηση των μέσων (αυτοί ενθαρρύνουν σκέψεις και υποψίες… προσανατολισμένης, εντεταλμένης ενημέρωσης· οι ίδιοι που μας παραμυθιάζουν για κατασκευασμένες «συνωμοσιολογίες»), εντούτοις, η αλληλεγγύη ανθεί μες στα ερείπια και παραδειγματίζει στο καλό, στο αγαθό, στο ανθρώπινο: Ιδιοκτήτες παραχωρούν σε άστεγους βομβόπληκτους ξενοίκιαστα σπίτια, ακόμα και δωμάτια κατοικημένων. Γιατροί και νοσηλευτές ενισχύουν στελέχωση νοσοκομείων και κέντρων υγείας. Φαρμακαποθήκες προσφέρουν φάρμακα. Φούρνοι και σουπερμάρκετ μοιράζουν τρόφιμα. Εθελοντές έχουν στήσει υπαίθρια κουζίνα σε εγκαταλειμμένο βενζινάδικο. Οταν μες στους «στοχευμένους» (εναντίον της Χεζμπολάχ!) βομβαρδισμούς σκοτώθηκαν και δύο υπάλληλοι της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες…
Δανείστηκα τον σημερινό τίτλο («Οσο υπάρχουν άνθρωποι») από την ομότιτλη ταινία (1953) του Φρεντ Τσίνεμαν (8 Οσκαρ, ανάμεσά τους και καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας), βασισμένη στο μπεστ-σέλερ μυθιστόρημα του Τζέιμς Τζόουνς «Από εδώ ώς την αιωνιότητα» (1951), τολμηρή για την εποχή της και γενικώς κριτική του μιλιταρισμού, εστραμμένη κυρίως (βιβλίο και ταινία) στις έως απάνθρωπες συνθήκες που επικρατούσαν στον αμερικανικό στρατό, πριν από την επίθεση των Γιαπωνέζων στο Περλ Χάρμπορ, η οποία και άλλαξε (συμπτώσεις;..) τα έως τότε δεδομένα.
Βιβλίο και ταινία σαφώς αποτελούν (και ιστορικά πλέον) αντίδραση της υγιούς Αμερικής και της αμερικανικής διανόησης στη… μόλυνση Μακάρθι. Ας τα θυμόμαστε και ας συγκρίνουμε… Δεν βλάφτει!
