ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Γιώργος Καπόπουλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Είναι δυνατόν να υφίσταται ο πόλεμος ΝΑΤΟ-Ρωσίας στην Ουκρανία και ταυτόχρονα οι δύο αντίπαλες πλευρές να έχουν ως κοινό στόχο την αποφυγή μιας γενικευμένης σύγκρουσης Ισραήλ-Ιράν στην ευρύτερη Μέση Ανατολή;

Η διατύπωση του ερωτήματος από μονή της προδίδει αυτούς που το θέτουν ως εγκλωβισμένους στη λογική της διπολικής αντιπαράθεσης, όπως αυτή διαμορφώθηκε στην περίοδο 1947-91.

Η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα έχει δοθεί από την άνοιξη του 2014.

Τότε άναψε η σπίθα της ένοπλης σύγκρουσης της Ρωσίας με τη Δύση με την προσάρτηση της Κριμαίας και την ανάφλεξη στο Λουγκάνσκ και στο Ντανιέτσκ.

Σχεδόν ταυτόχρονα ΗΠΑ και Ρωσία αμέσως μετά την κατάληψη της Μοσούλης από τους τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους» βρέθηκαν σε τροχιά προσέγγισης στη Μέση Ανατολή απέναντι στον κοινό εχθρό.

Η Μόσχα παρενέβη αποφασιστικά στη σύγκρουση της Συρίας και η de facto συμμαχία ΗΠΑ-Ρωσίας έφτασε μέχρι του σημείου του συντονισμού των αεροπορικών επιχειρήσεων.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία κορυφώνεται εδώ και σχεδόν έναν χρόνο ταυτόχρονα με τη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή.

Ο πόλεμος ΝΑΤΟ-Ρωσίας δεν συνδέεται με τον πόλεμο Ιράν-Ισραήλ σε ένα διευρυμένο πεδίο μάχης.

Η ανεξέλεγκτη αποσταθεροποίηση στη Μέση Ανατολή δεν συμφέρει ούτε τις ήδη εμπλεκόμενες δυνάμεις ούτε και αυτές, όπως η Κίνα και η Ινδία, που περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να δηλώσουν παρούσες.

Δεν μιλάμε πλέον για ανεξέλεγκτη αποσταθεροποίηση αλλά για βίαιη χειραφέτηση των περιφερειακών ηγεμονικών φιλοδοξιών των δυνάμεων της περιοχής.

Αν η αντιπαράθεση Ιράν-Ισραήλ κλιμακωθεί χωρίς προοπτική εκτόνωσης για το ορατό μέλλον, τότε είναι βέβαιο ότι όχι μόνο η Τεχεράνη αλλά το Κάιρο και η Αγκυρα μαζί με το Ισραήλ, που έχει πυρηνικά όπλα από το 1966, αλλά και το Ριάντ θα δημιουργήσουν μια ζώνη εντάσεων και συγκρούσεων έξω από κάθε δυνατότητα παρέμβασης της Ρωσίας και των ΗΠΑ.

Ειρωνεία της Ιστορίας, η διασύνδεση της Μέσης Ανατολής με τις ευρωπαϊκές ισορροπίες που εγκαινιάστηκε με την εκστρατεία του Βοναπάρτη στην Αίγυπτο το 1798 μοιάζει να είναι ένα κεφάλαιο που κλείνει σαν επιτραπέζιο παιχνίδι όπου ένας παίκτης τράβηξε την εντολή «επιστροφή στην αφετηρία».

Η κατάρρευση της Pax Ottomana το 1918 δεν οδήγησε στην Pax Britannica ενώ τα τελευταία χρόνια η διάψευση της Pax Americana ως συνολικής σταθεροποιητικής προοπτικής φωτίζει το στρατηγικό βραχυκύκλωμα της μόνης υπερδύναμης.