Τρία χρόνια πριν σταματήσει να παίζει μπάσκετ, δηλαδή το 1960, στο βιβλίο του με τίτλο «Το μπάσκετ είναι η ζωή μου» είχε παραλληλίσει, με τρόπο όχι ακραίο ή αδόκιμο, αλλά αποδεκτό ακόμη και από Aμερικανούς λογοτέχνες, «το παιχνίδι στο γήπεδο με τη διεκδίκηση της νίκης με τους μικρούς, μεγάλους, ακόμη και ύποπτους, στόχους της κοινής καθημερινότητας».
Οταν το 2019, ο Ντόναλντ Τραμπ του απένειμε το «μετάλλιο ελευθερίας», τιμητική διάκριση σε μορφές της δημόσιας ζωής, μετά το αρχικό -μάλλον συμβατικό- χαμόγελο του προς τον… showman Τραμπ, του είπε «Eυχαριστώ για την τιμή. Σας προτείνω, ακόμη και σε δύσκολες στιγμές της πατρίδας, να ζητάτε τη γνώμη των πολιτών που έχουν ζυμωθεί από τις αντιδράσεις του κοινού. Αρα γνωρίζουν την αλήθεια του, όπως άλλωστε κι εγώ».
Σε δύο μήνες από τώρα, στις 23 Οκτωβρίου 2024, 2.30 τα ξημερώματα ώρα Ελλάδας, έχει κληθεί από την «ομάδα-οικογένειά μου», όπως αποκαλεί τους Μπόστον Σέλτικς, να τιμηθεί με την απονομή του δακτυλιδιού-καθιερωμένου επάθλου στα δάχτυλα των παικτών κάθε πρωταθλήτριας του NBA.
Ο λόγος για τον 96χρονο πλέον Μπόμπι Κούζι, έναν από τους πιο ευρηματικούς και πνευματώδεις ανθρώπους που πάτησαν σε αμερικάνικο παρκέ. Αναμφίβολα μια ισχυρή προσωπικότητα. Πριν, λοιπόν, κλείσει έναν αιώνα ζωής, οι αγαπημένοι του Σέλτικς θα του απονείμουν την ίδια απόδειξη καταξίωσης. Αυτή την ιδιότητα έχει το περίφημο δαχτυλίδι, μόνιμο τρόπαιο, σε ένα από τα δάχτυλα κάθε πρωταθλητή του αμερικανικού πρωταθλήματος μπάσκετ.
Στη διάρκεια της ξεχωριστής καριέρας του (1950-1963) ο ίδιος ο παίκτης-μύθος που φορούσε το νούμερο «14», κατέκτησε έξι πρωταθλήματα ΝΒΑ, αλλά δεν έλαβε ποτέ το ring. Τότε δεν υπήρχε ακόμη αυτή η διάκριση. Καθιερώθηκε μετά, με τον ίδιο να λέει: «Οι φίλοι μου όλα αυτά τα χρόνια, από τότε μέχρι σήμερα, με πειράζουν γι’ αυτό. Ακόμη και η γυναίκα μου που μου έδειχνε το δαχτυλίδι του γάμου μας και μου έλεγε να μη ζηλεύω τους σύγχρονους σταρ του NBA, διότι αυτό το δικό μας δαχτυλίδι είναι πιο σημαντικό!». Αυτή δεν είναι μια παλιά δήλωση, αλλά μία πρόσφατη· χαμογελαστός, την περασμένη Δευτέρα, καλεσμένος του μεγάλου τηλεοπτικού δικτύου NBC, λίγο μετά την ανακοίνωση των Σέλτικς πως «στις 23 Οκτωβρίου ήρθε η ώρα να διορθώσουμε ένα ιστορικό λάθος. Δεν μπορεί ο Μπομπ Κούζι να μην έχει το δαχτυλίδι του πρωταθλητή, έστω και ετεροχρονισμένα»!
Οι Μπόστον Σέλτικς κατέκτησαν φέτος το πρωτάθλημα και έτσι δόθηκε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να πουν το δικό τους «ευχαριστώ» σε έναν παίκτη που ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του.
Σήμερα ο Κούζι παραμένει ακμαίος. Ούτε κι εμείς, όπως και οι Αμερικανοί άλλωστε, δεν πρόκειται να καταφύγουμε σε… επικά ή ακόμα και μελό σχόλια για την ηλικία του. «Στα 96 του ναι μεν γεννά σεβασμό η παρουσία του, αλλά είναι ακμαίος. Η διαύγεια και η καθαρή άποψή του το πιστοποιούν» μας είπε ο συνάδελφος Μάθιου Σκέρτι.
Καταφέραμε, εν μέσω του πάταγου που προκάλεσε η απόφαση της ομάδας της Μασαχουσέτης, να κάνουμε έναν σύντομο διάλογο με τον «Χουντίνι των γηπέδων», όπως ήταν ένα από τα προσωνύμια του Κούζι όταν έπαιζε.
Κι αυτό επειδή ο γιος Γάλλων μεταναστών, μεγαλωμένος αρχικά στο Μανχάταν πριν αναζητήσει στη Βοστόνη από το 1950 τη δική του Γη της Επαγγελίας, ήταν ένας πρωτοπόρος πλέι μέικερ στα παρκέ της Μέκκας του μπάσκετ. Συνδυάζοντας ταχύτητα και δύναμη όπως κανείς άλλος!
Εμφαση δίνεται από τους Αμερικανούς στην εξέλιξή του. Μόλις 15 χρόνων, όταν έπαιζε σε σχολική ομάδα, ο Κούζι έσπασε το δεξί χέρι του, πέφτοντας από ένα δέντρο! «Ηταν το καλό, το επιδέξιο χέρι. Βρέθηκα σε δύσκολη θέση αλλά εκπαίδευσα το αδύναμο αριστερό και μπόρεσα να φέρω τα δυο χέρια μου στο ίδιο επίπεδο. Ετσι, όταν αποκαταστάθηκε το δεξί όλα πήραν τον δρόμο τους» μας είπε χαρακτηριστικά.
• Αρα μας λέτε να μην απογοητευόμαστε ποτέ…
«Ποτέ! Απογοήτευση ίσον τέλος. Εχουμε ως παίκτες και ως άνθρωποι, αστείρευτες ψυχικές και σωματικές αντοχές».
• Οταν σταματήσατε το μπάσκετ είχατε κάνει δύο μεγάλα ρεκόρ: Πρώτος στις ασίστ, με 6.949 τελικές πάσες προς τους συμπαίκτες σας που έγιναν καλάθι και πρώτος σε χρόνο συμμετοχής στο ΝΒΑ, με 30.230 λεπτά…
«Οι ασίστ ίσως είναι πιο σημαντικές και από τα ίδια τα καλάθια. Δίνεις δυνατότητα, δημιουργείς προϋποθέσεις επιτυχίας, αναδεικνύεις τη συνεργασία με μια ασίστ».
Του δώσαμε συγχαρητήρια για τη βράβευση, τίποτ’ άλλο μετά την ουσιαστική τροπή της στιχομυθίας μας. Ούτως ή άλλως, δεν είχε ανάγκη ούτε τα δικά μας «μπράβο».
Τα έχει χορτάσει: έξι πρωταθλήματα έχει πανηγυρίσει ως παίκτης με το «τριφύλλι» των Σέλτικς (1957, 1959-1963), έχει παίξει και σε 13 All star games.
Τι άλλο να του πούμε εμείς…
