Οταν ο Αδωνης βρυχάται, κάτι ψήνεται στο Κυπριακό

Δειλά δειλά στον φιλοκυβερνητικό Τύπο αρχίζει και γράφεται πως κάτι θετικό ετοιμάζεται για τη λύση του Κυπριακού. Στο ίδιο πνεύμα κινούνται και κάποιες αναλύσεις για το πού θα ήμασταν τώρα αν είχε υιοθετηθεί το Σχέδιο Ανάν το 2004. Προφανώς κάτι ψήνεται.

Εχει επισημανθεί εδώ και πάνω από έναν χρόνο ότι μετά τις περσινές εκλογές σε Ελλάδα και Τουρκία οι κ. Μητσοτάκης και Ερντογάν αποφάσισαν να χειριστούν τις ελληνοτουρκικές διαφορές μέσα σε ένα στεγανοποιημένο και άκρως εμπιστευτικό πλαίσιο με ανθρώπους της απολύτου εμπιστοσύνης τους. Εξ ου και στα καθ’ ημάς ο κ. Γεραπετρίτης έγινε υπουργός Εξωτερικών στη θέση του κ. Δένδια, ο οποίος λόγω της προσήλωσής του στην καραμανλική σχολή της διπλωματίας δεν κρίθηκε κατάλληλος για τέτοια παιχνίδια.

Κάτι σοβαρό ψήνεται γύρω από το Κυπριακό. Και ψήνεται εδώ και πολύ καιρό, προφανώς με τη σύμφωνη γνώμη Αμερικανών και Ευρωπαίων. Αλλωστε δεν είναι τυχαία η πληροφόρηση που φτάνει στα δημοσιογραφικά γραφεία πως η ελληνική διπλωματία θεωρεί προϋπόθεση τη λύση του Κυπριακού για την παραπέρα προώθηση του ελληνοτουρκικού διαλόγου. Γενικά αυτό δεν είναι λάθος, αλλά για ποια λύση γίνεται λόγος;

Κάτι ψήνεται. Κι αυτό φάνηκε το περασμένο Σάββατο στις δύο πλευρές της Κύπρου. Ο Ερντογάν πήγε στο ψευδοκράτος και είπε τα δικά του, ο Μητσοτάκης στην Κυπριακή Δημοκρατία, σε χαμηλούς τόνους, έβαλε τις γενικές αρχές της επανένωσης του νησιού, και όλα κύλησαν ήρεμα και ωραία. Οπως είχαν συνεννοηθεί στη σύνοδο του ΝΑΤΟ.

Οι τουρκικές κορόνες σε βάρος του Δένδια περισσότερο για εκτόνωση στο εσωτερικό της Τουρκίας ειπώθηκαν, χωρίς να λείπει η προειδοποίηση προς την Αθήνα ότι η παλιά γραμμή πρέπει να αποκλειστεί. Στην ίδια -αποκλίνουσα όμως προς το γελοίο- κατεύθυνση εκτόνωσης στο εσωτερικό της Ελλάδας και της Ν.Δ. κινούνται οι δηλώσεις του κ. Αδωνη Γεωργιάδη ότι «μια νύχτα ξαφνικά θα βρεθούμε στην Αγκυρα όταν και όποτε πάρουμε… τα F-35». Για τις οποίες έχουν κρατήσει εντυπωσιακά σιγήν ιχθύος (μέχρι στιγμής) η τουρκική και η ελληνική κυβέρνηση,

Κάτι ψήνεται. Κι αυτό είναι πίσω από κλειστές πόρτες, ερήμην των λαών και των πολιτικών τους εκπροσώπων, προϊόν μιας οργιώδους μυστικής διπλωματίας. Κυρίως ερήμην του κυπριακού λαού –Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Κι αυτό ούτε καλό είναι, ούτε θετικό, παρά μόνο για όσους έχουν οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα στην περιοχή. Που σημαίνει πως αυτοί που θα την πληρώσουν πάλι είναι οι λαοί.