Ετσι δεν γίνεται δουλειά. Δεν μπορεί να υπάρξει προκοπή. Ο Παναθηναϊκός της Ευρώπης με τον Παναθηναϊκό της Ελλάδας είναι δύο διαφορετικές ομάδες. Μοιάζει με… ντόκτορ Τζέκιλ και μίστερ Χάιντ. Από τη μια στα ευρωπαϊκά προκριματικά νικάει μέσα στο Αμστερνταμ κοτζάμ Αγιαξ και αποκλείεται στα πέναλτι μετά από 32 εκτελέσεις, ρίχνοντας στη συνέχεια στο καναβάτσο τη Λανς σε μια σπουδαία παναθηναϊκή βραδιά. Κι από την άλλη εμφανίζει μια τόσο σοκαριστικά άθλια αγωνιστική εικόνα στο ελληνικό πρωτάθλημα, φτάνοντας στο αποκορύφωμα της τραγικότητας να κάνει την Athens Καλλιθέα να φαντάζει με… κράμα Ρεάλ Μαδρίτης και Μάντσεστερ Σίτι. Και να δέχεται τόσες πολλές υποσχόμενες ευκαιρίες στο πρώτο ημίχρονο όσες ποτέ την τελευταία δεκαετία. Ο Αλόνσο, όσο είναι καιρός, πρέπει να το πάρει αλλιώς.
Απώλειες βαθμών μπορούν να προκύψουν πριν και μετά από ευρωπαϊκά ματς, συμβαίνει διαχρονικά στον «πράσινο» οργανισμό χρόνια ολάκερα, ακόμη κι όταν παραμιλούσε η Ευρώπη με τα επιτεύγματά του. Συμβαίνει σε πάρα πολλές ευρωπαϊκές ομάδες που δυσκολεύονται να κρατήσουν δύο καρπούζια στην ίδια μασχάλη και αναζητούν την ισορροπία τους όχι μόνο στα πρώτα ματς, αλλά και στη διάρκεια μιας ολόκληρης σεζόν.
Δεν είναι εντούτοις το μείζον ζήτημα οι δύο γκέλες στα πρώτα τρία ματς του πρωταθλήματος. Είναι ο τρόπος που αυτές προέκυψαν. Η εικόνα-αλαλούμ στο χορτάρι για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Ατακτες επιστροφές, κακές τοποθετήσεις, ασύνδετο πρέσινγκ και επιθετικό τρανζίσιον βασισμένο σε ατομικές ενέργειες. Ο Αλόνσο έχει δουλέψει μέχρι σήμερα με κορωνίδα τα ευρωπαϊκά ματς. Αυτό είναι πασιφανές. Οπως και το ότι έχει ρίξει μεγάλο βάρος στο επιθετικό τρανζίσιον. Εκ των πραγμάτων αποδεικνύεται ότι έχει αργήσει να προσθέσει ποδοσφαιρικά πράγματα που σχετίζονται με το πρωτάθλημα. Κι αν το εγχώριο επίπεδο είναι σαφώς υποδεέστερο σε σχέση με το διεθνές, αυτό δεν αναιρεί τον υψηλό δείκτη δυσκολίας του. Οφείλεις να δουλεύεις και να παλεύεις σε κάθε ματς με όλο σου το είναι για να φτάσεις στο τέλος της διαδρομής. Με πνευματική σταθερότητα, σεβασμό στις βασικές αρχές του παιχνιδιού και τακτική ισορροπία. Αμεσα. Διότι χρόνος δεν υπάρχει.
