Αλήθεια, τι είναι Αριστερά; Αν αυτό το ερώτημα το έθετε κανείς στους παλιούς μπαρουτοκαπνισμένους αριστερούς που ήταν παρόντες και στους κοινωνικούς, ειρηνικούς και ένοπλους αγώνες του ελληνικού λαού, η απάντηση θα ήταν απλή. Η ίδια τους η ζωή. Η στάση ζωής που είχαν σε όλο τους τον βίο. Ανιδιοτελείς, δοτικοί, έτοιμοι να θυσιαστούν για τα λαϊκά συμφέροντα, με ήθος, καλλιέργεια και ευγένεια. Διαβασμένοι, πάντα με τετράγωνη λογική και επιχειρήματα, βαθιά ανθρώπινοι και φιλοσοφημένοι. Μαθημένοι να διδάσκουν με τον λόγο και κυρίως με το προσωπικό παράδειγμά. Αλλά ταυτόχρονα και σκληροί. Ετοιμοι να απαντήσουν στον αντίπαλο με τα όπλα που εκείνος διάλεγε να χρησιμοποιήσει εναντίον τους.
Αυτός ήταν ο κανόνας των παλιών, δοκιμασμένων και επιβεβαιωμένων από τη ζωή Αριστερών. Των κομμουνιστών, των ΕΑΜιτών, των ΕΔΑϊτών, όλων εκείνων που αποτέλεσαν τη ραχοκοκαλιά που συγκρότησε τα κόμματα της μεταπολιτευτικής Αριστεράς. Ο κανόνας στον οποίο υπήρχαν και εξαιρέσεις, όπως συμβαίνει σε κάθε κανόνα. Αλλά στον κανόνα των παλιών αριστερών οι εξαιρέσεις ήταν σαν τη μύγα μες στο γάλα. Εύκολα φαίνονταν κι εύκολα απορρίπτονταν.
Τις τελευταίες δεκαετίες άρχισε να εμφανίζεται ένας τύπος αριστερού που δεν ακολουθεί τα παλιά πρότυπα, τα οποία και θεωρεί όχι μόνο ξεπερασμένα αλλά και δουλικά προς το σύστημα ή πειστήριο κάποιου απροσδιόριστου ρεβιζιονισμού ο οποίος οδήγησε σε συνθηκολόγηση και σε ήττα της Αριστεράς. Ο νέος τύπος αριστερού εκθειάζει το ταξικό ένστικτο, αλλά καθόλου την ταξική γνώση. Τον υβριστικό, επιθετικό, ταχύτατο λόγο έναντι της ανωτερότητας του πνεύματος, της μόρφωσης, της καλλιέργειας και των επιχειρημάτων. Την καταγγελία και τις κραυγές έναντι της έρευνας σε βάθος, της ανάλυσης και την τεκμηριωμένης ερμηνείας.
Ο νέος τύπος αριστερού είναι ένας παρακμιακός αριστερός που απέναντι στην παρακμή του συστήματος αντιτάσσει τη δική του παρακμή ως διέξοδο. Εναν τέτοιο αριστερό δεν τον έχει ανάγκη κανένας πάρα μόνο το σύστημα για να δικαιολογεί την ύπαρξή του και τον εκφυλισμό του.
