Κατά καιρούς στην ιστορία εμφανίζονται συστημικές μεταβολές και παίρνουν άλλο όνομα, έχουν διαφορετικό περίβλημα, καθιστώντας τον καπιταλισμό χαμαιλέοντα.
Υπερπροβάλλεται ως μόδα και ισχυρή τάση το καθετί νέο που λανσάρεται ως «γη της Επαγγελίας», ως σημαντικό φαινόμενο που υποτίθεται ότι θα σημαδέψει το μέλλον και τις ζωές στον έρημο αυτό πλανήτη.
Ομως αυτοί οι «νέοι χώροι» του καπιταλισμού, που προσελκύουν κατά καιρούς «υπεύθυνα» επενδυτικά κεφάλαια, όπως το πεδίο με τα κριτήρια εταιρικής κοινωνικής ευθύνης ESG (περιβάλλον, κοινωνία, διακυβέρνηση), δεν είναι τίποτα άλλο παρά το αιώνιο προσωπείο του συστήματος.
Δεν είναι παρά η μάσκα που φοράει ο καπιταλισμός κάθε φορά που εξωτερικεύει τον εσωτερικό αμυντικό μηχανισμό του, κάθε φορά που ενεργοποιούνται τα ανακλαστικά του, μόλις εμφανιστεί ο νόμος της πτωτικής τάσης του κέρδους.
Οι νέες αυτές «επικράτειες» επενδύσεων είναι οι φαντεζί βιτρίνες που χρησιμοποεί ο καπιταλισμός για να μεταλλάσσεται, να μετατοπίζει το εσωτερικό του όριο, να βρίσκει νέες αγορές, ώστε αφού επενδυθεί αέρας κοπανιστός και αποσπαστεί υπεραξία και κέρδος να συσσωρευτεί ξανά κεφάλαιο.
Ερχεται όμως η στιγμή που το μακιγιάζ πέφτει, τα φτιασιδώματα φαίνονται (π.χ. βλ. άρθρο «Σκάει η “φούσκα” των ESG», bankingnews.gr, 5/6/2024).
Και είναι η στιγμή που κοινωνικοποιούνται οι ζημίες από τη δήθεν «στροφή» του συστήματος σε βιώσιμες επικράτειες ανάπτυξης και κέρδους.
Το παίγνιο είναι αιώνιο. Και είναι μηδενικού αθροίσματος, με χαμένες τις μάζες και κερδισμένες ελάχιστες ελίτ, που τζογάρουν στο καθετί καινούργιο που με αποτελεσματικότητα διοχετεύουν οι μάγοι της επικοινωνίας στον αδαή πληθυσμό…
