Ακολουθήστες τες(;)

Επιστρέφω από τις Κυκλάδες με προορισμό τον Πειραιά και τέλος τους δρόμους της μητρόπολης που δεν οδηγούν πουθενά.  Καταμεσής του πελάγους διαβάζω το τελευταίο -για την ώρα τουλάχιστον- βιβλίο του Τέο Ρόμβου Ακολουθήστε τες, τον οποίο μόλις έχω αποχωριστεί.  Όπως και τη συμβία του Χαρά, τις γάτες που καθημερινά φροντίζουν, καθετί που τους κάνει ευτυχισμένους και τους φέρνει ακόμη πιο κοντά σε αυτό το ασύλληπτο μεγαλείο που ονομάζεται φύση.

     Ανά τακτά διαστήματα, ο νους μου απομακρύνεται από το χαρτί και ταξιδεύει στα ανεβοκατεβάσματα των σκαλιών της Άνω Σύρου.  Στην αποκεί θέα και στα γύρω νησιά που το κάθε ένα έχει να σου προσφέρει κάτι το ξεχωριστό.  Αρκεί να το θελήσεις.  Διαβάζω για το νησί του πνεύματος, τη γη των ζωγράφων, τη νήσο του Διόνυσου και βρίσκομαι αντίκρυ στα χιλιάδες ερημονήσια του Αιγαίου που μας δίνουν την ευκαιρία να ξεπεράσουμε τους ίδιους μας τους εαυτούς και να βρεθούμε μόνοι μέσα στη φύση και να γοητευτούμε ξανά απ’ αυτήν.  Να επιστρέψουμε στα μικράτα μας.  Κι έτσι, τριγυρίζοντάς τη, οι επιθυμίες και τα απραγματοποίητα  ονείρατα ίσως και να ζητήσουν την πραγμάτωσή τους.

Το θαλασσινό αγέρι με οδηγεί «στου Αμερικάνου».  Σε εκείνον τον γλυκύτατο ανθρώπο που αφιέρωσε μεγάλο μέρος από τη ζωή του, ώστε να πρασινίσει την Απάνω Μεριά της Σύρου και τα κατάφερε.  Αλλά και στη σπηλιά του αρχαίου φιλοσόφου Φερεκύδη που με τα χρόνια δε γλίτωσε από την ανθρωποκτηνωδία και κατάντησε σκουπιδότοπος.  Στο Γυαλί – το νησί που χάνεται και στις προσπάθειες των σκεπτόμενων πολιτών που δρουν ενάντια στην ολοκληρωτική καταστροφή των νησιών.  Εκεί που τα πάντα χτίζονται, που γίνονται τσιμέντο.

Το κύμα με παρασέρνει στο λίθινο χρονικό της Σύρου.  Στην τριετή περιπλάνηση του συγγραφέα στη Χαλανδριανή, στο Καστρί, στον Γαλησσά, στο όρος Σκόπελος, στις απόκρημνες, βραχώδεις ακτές με τα ασβεστολιθικά και ηφαιστειακά πετρώματα.  Στις «λίθινες μαρτυρίες» χιλιάδων χρόνων που απλώθηκαν στα πόδια του, εξιστορώντας του τις καθημερινές μαρτυρίες των κατοίκων και των ταξιδιωτών που πέρασαν από εκείνα τα μέρη.

Κι έπειτα, το ίδιο κύμα, με ξεβράζει στην απλότητα των ζώων όπως μας επισημαίνει ο Εμμανουήλ Ροΐδης και στις ακατοίκητες βραχονησίδες οι οποίες ανήκουν σε όλα τα περαστικά πλάσματα που θέλουν να ξαποστάσουν, να περιεργαστούν και να ανακαλύψουν, να καταλάβουν, να κατανοήσουν πώς ξεκινάει η ζωή, μιας και όλα συνηγορούν στο ότι αυτές οι ακατοίκητες νησίδες ανήκουν στα φυτά, στα μεταναστευτικά πουλιά και σε όσους ελεύθερους κι απάτριδες θελήσουν να τις κατοικήσουν για λίγο ή για πάντα…

 Το πλοίο πιάνει λιμάνι.  Αποβιβάζομαι.  Αυτή τη φορά γεμάτος από γνώση.  Άλλοι επιβιβάζονται.  Άντρες, γυναίκες, φύλα και άφυλα όντα κάθε ηλικίας.  Λογίζομαι ότι ανάμεσα στους ταξιδευτές μπορεί να βρίσκονται και οι γυναίκες εκείνες, που είναι φτιαγμένες από την πάστα της προσφοράς και της δοτικότητας.  Αποφασισμένες να χαράξουν τον δρόμο στον μη τόπο, στην ουτοπία.

Το λοιπόν,  Ακολουθήστες τες – Τέος Ρόμβος, εκδόσεις OPPORtuNA.

*Συγγραφέας