«Εφυγε» χθες, 20 Ιουνίου, από τη ζωή. Εναν μήνα πριν από τα 89 γενέθλιά του. Και ναι, ήταν ακριβώς αυτό που έγραψε ο γιος του, επίσης βραβευμένος ηθοποιός, Κίφερ, για τον πατέρα του Ντόναλντ Σάδερλαντ: Ηταν από τους πιο σημαντικούς ηθοποιούς στην ιστορία του κινηματογράφου. Αυτό ακριβώς ήταν. Το 2017 ο ίδιος βραβεύτηκε με τιμητικό Οσκαρ για τα εξήντα χρόνια καριέρας, ενώ είχε λάβει μόλις δύο Χρυσές Σφαίρες. Ο Ντόναλντ Σάδερλαντ ήταν από τα πιο ηχηρά παραδείγματα (όπως και ο Τσάρλι Τσάπλιν, ο Γούντι Αλεν κ.ά.) πως τα βραβεία ίσως τελικά να μη «λένε» και πολλά, καθώς αυτός, ο εκ των σπουδαιότερων ηθοποιών του παγκόσμιου κινηματογράφου, δεν είχε λάβει ποτέ ούτε καν υποψηφιότητα για Οσκαρ. Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ το βλέμμα του (υπέρτατο σημείο υποκριτικής δεινότητας) στο φινάλε της ταινίας «Περηφάνια και Προκατάληψη», αλλά και το πώς αυτό άλλαξε σε μοχθηρό, υποδόρια κυνικό και τραγικό του εξουσιαστή στη σειρά «Hunger Games». Ή την απίθανη ερμηνεία του στο «Μετά τα μεσάνυχτα» («Don’t Look Now»). Ή στο πώς ενσάρκωσε τον Καζανόβα στο ομώνυμο φιλμ του Φελίνι. Και πόσα ακόμη: θέατρο, τηλεόραση, σινεμά. Ηταν παντού, σε όλα (συμμετείχε σε περισσότερες από 140 ταινίες), ένας σπουδαίος. Και ηθοποιός και άνθρωπος της Τέχνης και άνθρωπος.
Τα τελευταία χρόνια υπέφερε αρκετά από μακροχρόνια ασθένεια, ωστόσο ο Καναδός ηθοποιός στεκόταν με αξιοπρέπεια απέναντι και σε αυτό. Εξάλλου, δεν φοβόταν τον θάνατο. Τη δεκαετία του 1970 μαζί με την τότε σύντροφό του Τζέιν Φόντα έπαιζαν στην ταινία «Οι διεφθαρμένοι». Τότε κόλλησε μηνιγγίτιδα και η καρδιά του σταμάτησε να χτυπάει για λίγο. Σαν επανήλθε, είπε: «Επέπλεα πάνω από το κορμί μου και ένα μπλε φως με περιτριγύριζε, καθώς άρχισα να γλιστρώ μέσα σε ένα μακρύ τούνελ μακριά από το κρεβάτι μου, αλλά ξαφνικά επέστρεψα στο κορμί μου. Μάλλον είχα πεθάνει για λίγο». Χιούμορ ώς το τέλος, αλλά και μετά από αυτό – τι καλύτερο!
