Υψηλές θερμοκρασίες στην Κεντροαριστερά

Σε κατάσταση εσωστρέφειας οδηγούνται εκ των πραγμάτων τα κόμματα της λεγόμενης Κεντροαριστεράς και ειδικά τα μεγαλύτερα εξ αυτών (ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ) μετά το εκλογικό αποτέλεσμα της περασμένης Κυριακής. Το γεγονός αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκη αρνητικό, καθώς οφείλουν να απαντήσουν πειστικά γιατί δεν πέτυχαν τους προεκλογικούς τους στόχους αλλά και να επαναπροσδιορίσουν την πολιτική τους στη νέα πραγματικότητα.

Στο ΠΑΣΟΚ η νεοεμφανιζόμενη εσωστρέφεια παίρνει χαρακτηριστικά κρίσης καθώς στελέχη πρώτης γραμμής αμφισβητούν ευθέως την ηγεσία του Νίκου Ανδρουλάκη. Στον ΣΥΡΙΖΑ δεν διατυπώνεται μέχρι στιγμής ευθεία αμφισβήτηση της ηγεσίας Κασσελάκη αλλά αμφισβητείται ξεκάθαρα η πολιτική γραμμή στην οποία προσανατόλισε –και στην οποία συνεχίζει να επιμένει– ο πρόεδρος του κόμματος.

Και στα δύο κόμματα είναι φανερό το αίτημα για αλλαγή πολιτικής γραμμής –ανεξαρτήτως αν προσωποποιείται ή όχι– καθώς η αποτυχία επίτευξης των εκλογικών τους στόχων ως κύρια αιτία της έχει την πολιτική γραμμή που ακολουθήθηκε.

Είναι φανερό –ανεξαρτήτως του τρόπου που τίθεται το θέμα– ότι ο διάλογος για το μέλλον κάθε κόμματος ειδικά και του χώρου γενικότερα έχει αρχίσει. Επί της ουσίας έχει επιβληθεί από την αντικειμενική πραγματικότητα που διαμόρφωσαν οι εκλογές.

Χωρίς αμφιβολία το επόμενο διάστημα το πολιτικό θερμόμετρο θα φτάσει σε υψηλές θερμοκρασίες και στον ΣΥΡΙΖΑ και στο ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι όμως βέβαιο αν αυτές οι θερμοκρασίες θα είναι αποτέλεσμα πυρετώδους πολιτικού διαλόγου, θετικών ζυμώσεων και προσπαθειών για δημιουργικές λύσεις ή άγονων αλληλοεξοντωτικών αντιπαραθέσεων στη βάση ιδιοκτησιακών λογικών για τον χώρο και το κάθε κόμμα, ναρκισσισμών, ηγεμονισμών, βερμπαλισμών και βεντετισμών.