Ξεκίνησε την Παρασκευή και το φετινό Euro που γίνεται στη Γερμανία. Σίγουρα όλοι οι ποδοσφαιρόφιλοι το περιμένουν με μεγάλο ενδιαφέρον. Με αδημονία; Α, ως προς το μέγεθος και την έντασή της, ο μόνος που μπορεί να απαντήσει είναι ο καθένας και η κάθε μία για τον εαυτό του/της. Γιατί εδώ και πολλά χρόνια οι μεγάλες διοργανώσεις διεξάγονται μετά από ένα πολύ φορτωμένο καλεντάρι που ίσως δημιουργεί στο κοινό και κάποιο είδος κορεσμού. Για τη δε υγεία των ποδοσφαιριστών τα πράγματα είναι στο όριο έτσι και αλλιώς και κάποια στιγμή πρέπει όλοι να σταθούμε στο συγκεκριμένο θέμα με περισσή περίσκεψη…
Σε κάθε περίπτωση, το Εuro 2024 άρχισε να γράφει τη δική του ιστορία στο βιβλίο του ποδοσφαίρου. Χωρίς την Ελλάδα, αλλά αυτό δεν προβληματίζει κανέναν μη Έλληνα, ενώ πικραίνει όσους Έλληνες το σκέφτονται… Κοντεύουμε να ξεχάσουμε την τελευταία συμμετοχή, γιατί πια το 2014 έχει ξεμακρύνει αρκετά και εμείς οι ίδιοι είμαστε αρκετά διαφορετικοί από τότε…
Φαβορί υπάρχουν και σε αυτή τη διοργάνωση. Ομάδες που πολλοί πιθανολογούν πως μπορούν να κάνουν κάτι καλό, επίσης. «Αδύναμοι κρίκοι» που θα παλέψουν για να κάνουν αξιοπρεπείς παρουσίες, που θα τους ανατροφοδοτήσουν τον αυτοσεβασμό, επίσης. Οι αγώνες διεξάγονται πια κάθε μέρα, και πλέον το λόγο έχουν τα αποτελέσματα και οι βαθμολογίες. Βέβαια, ακόμα είμαστε στο πρώτο, αναγνωριστικό, στάδιο που η κάθε ομάδα παλεύει να βγάλει στο τερέν το καλύτερο που μπορεί, να βρει ρυθμό, να λειτουργήσει ως αποδοτικό σύνολο. Δεν ξέρω τι είναι πιο δύσκολο σε μία τέτοια περίσταση, όπως η πρώιμη φάση ομίλων σε ένα μεγάλο τουρνουά εθνικών ομάδων: να ψάξεις τον εαυτό σου ή να εξουδετερώσεις τον αντίπαλο;
Η Lady Hope θυμάται το πρώτο της Εuro. Ήταν το 1988, στα εδάφη της τότε Δυτικής Γερμανίας. Σε μία ιστορική συγκυρία που γεννοβολούσε τις μεγάλες διεθνείς γεωπολιτικές αλλαγές, έτσι ώστε σε λίγα χρόνια να μην υπάρχουν καν Δυτική και Ανατολική Γερμανία. Τότε, πιτσιρίκα γαρ…, και η Lady Hope αντιμετώπιζε τη διοργάνωση κυρίως μέσα υπό το πρίσμα της ομάδας που υποστήριζε. Της Δυτικής Γερμανίας του Φραντς Μπεκενμπάουερ, δύο μόλις χρόνια μετά τον (χαμένο) τελικό στο Μουντιάλ του Μαραντόνα (να μου επιτραπεί να το αποκαλέσω έτσι…), την πρώτη διοργάνωση που είδε ποτέ. Ακόμα θυμάται το βρισίδι που είχε ρίξει στο Ρουμάνο διαιτητή του ημιτελικού Δ. Γερμανία-Ολλανδία 1-2 για τον καταλογισμό του πέναλτι υπέρ των «οράνιε» (με το οποίο οι μετέπειτα τροπαιούχοι είχαν ισοφαρίσει). Της πήρε μέρες να τον αφήσει ήσυχο τον άνθρωπο, ενώ μάλλον έπρηξε τους γύρω της (ακόμα και εκείνους που την είχαν πριμοδοτήσει δίνοντάς της σπάνια αυτοκολλητάκια στο άλμπουμ της Panini…). Στο σήμερα, δεν θυμάται αν είχε δίκιο για τη φάση (μάλλον είχε), και δεν βλέπει τη μπάλα με το ίδιο πρίσμα για να το ψάξει περαιτέρω…
Θυμάται επίσης και την ομάδα της ΕΣΣΔ, φιναλίστ σε εκείνη τη διοργάνωση. Πολλοί γείτονές της και φίλοι, την εξυμνούσαν με τα θερμότερα λόγια. Και δεν ήταν κομμουνιστές… Γιατί μάλλον είχαν ακόμα στο νου τους την πυραυλοκίνητη αρμάδα του Βαλερί Λομπανόφσκι που εμφανίστηκε στο Μουντιάλ του 1986. Aλλά και το 1988 τα πήγε περίφημα. Η Lady Hope άκουγε τα καλά λόγια, αλλά άργησε να ενδώσει η ίδια… Παρότι στο μπάσκετ λάτρευε περιπαθώς τους Σοβιετικούς, στο ποδόσφαιρο η καρδιά της ήταν γερμανική. Ε, στον τελικό που έπαιζε η ΕΣΣΔ (απέναντι στην Ολλανδία που είχε αποκλείσει την αγαπημένη της Δ. Γερμανία) αποφάσισε να την υποστηρίξει: έχασε όμως… Μάλλον δεν έφταιγε η υποστήριξή της, αλλά η ολλανδική ικανότητα και ειδικά η εκτελεστική μαγεία του Μάρκο Φαν Μπάστεν…
Κάθε Euro έχει τις ιστορίες του λοιπόν και θυμίζει στον καθένα και στην κάθε μία πολλά. Ας ελπίσουμε πως (και) αυτό του 2024 θα προσφέρει άφθονα θετικά πράγματα για να τα θυμάται όποιος το παρακολουθήσει. Προσωπικό σχόλιο: ε αν το πάρει και η Γερμανία, ακόμα καλύτερα (για τους φίλους της σε όλη τη Γη)… Σε διαφορετική περίπτωση; Θα το ρίξουμε στα (υπόλοιπα) ποδοσφαιρικά δρώμενα. Θα έχουμε πολλά να πούμε…
