Ο Γκαμπριέλ Ατάλ, το «θείο βρέφος» του Μακρόν, από χθες ανήκει -τυπικά τουλάχιστον – στο παρελθόν. Ο Γάλλος πρόεδρος έκανε δεκτή την παραίτηση που του υπέβαλε προ δεκαημέρου, αλλά στην πράξη θα παραμείνει πρωθυπουργός μέχρι νεωτέρας, δηλαδή μέχρι να βρεθεί ο αντικαταστάτης του, ο οποίος υπό κανονικές συνθήκες θα μπορούσε να προέλθει από τους κόλπους του Νέου Λαϊκού Μετώπου αν αυτό δεν ήταν σε κατάσταση αδυναμίας να συμφωνήσει σε ένα κοινής αποδοχής πρόσωπο. Μια αδυναμία που σταδιακά προσλαμβάνει διαστάσεις ρήξης, με τα αριστερά κόμματα να φιλονικούν πλέον δημοσίως και να επιρρίπτουν τις ευθύνες το ένα στο άλλο.
Από χθες ωστόσο άρχισε να καθίσταται σαφές ότι το Σοσιαλιστικό κόμμα, οι Οικολόγοι και το Κομμουνιστικό Κόμμα τείνουν να συμφωνήσουν στο πρόσωπο της 73χρονης καθηγήτριας Οικονομικών, Λοράνς Τουμπιανά, που δεν έχει κομματική ένταξη, αλλά συνέταξε σε μεγάλο βαθμό τη Συμφωνία του Παρισιού του 2015 για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής και της οποίας την υποψηφιότητά απέρριψε ασυζητητί, ως «μη σοβαρή» η Ανυπότακτη Γαλλία. Επισήμως, η παράταξη του Ζαν-Λικ Μελανσόν προέβαλε το επιχείρημα ότι μόνο ένα πολιτικό στέλεχος από τις τάξεις της θα μπορούσε να εφαρμόσει κατά γράμμα το προεκλογικό πρόγραμμα του Λαϊκού Μετώπου. Ανεπισήμως ωστόσο πιθανολογείται ότι ο ηγέτης της ενδιαφέρεται πια πολύ περισσότερο για τη δική του υποψηφιότητά στις προεδρικές εκλογές του 2027 και όχι τόσο για τη συμμετοχή της παράταξής του σε μια κυβέρνηση που μάλλον είναι αδύνατο να συγκροτηθεί χωρίς προηγούμενη συμφωνία με την παράταξη Μακρόν.
Ως προς την παραίτηση της κυβέρνησης του Γκαμπριέλ Ατάλ ο λόγος για τον οποίο έγινε τυπικά δεκτή χθες είναι διττός: από τη μία πλευρά εξασφαλίστηκε πως αφού είναι κυβέρνηση υπ’ ατμόν δεν μπορεί να υποβληθεί πρόταση μομφής σε βάρος της ενόσω παραμένει εν λειτουργία, ενώ από την άλλη οι 17 υπουργοί της που έχουν εκλεγεί και βουλευτές λόγω του προσωρινού χαρακτήρα της κυβέρνησης δεν υποχρεούνται να παραδώσουν τη βουλευτική τους έδρα και συνεπώς θα μπορέσουν να λάβουν μέρος αύριο στην κρίσιμη ψηφοφορία που θα γίνει για την εκλογή του νέου προέδρου της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης. Σύμφωνα με πολλούς Γάλλους αναλυτές, πρόκειται για μια εξαιρετικά διασταλτική ερμηνεία του γαλλικού Συντάγματος, το οποίο προβλέπει ρητά ότι ένας βουλευτής που γίνεται υπουργός οφείλει να παραδίδει τη βουλευτική του έδρα.
Στο μεταξύ ο πρόεδρος Μακρόν κάλεσε τα ηγετικά στελέχη της παράταξής του να εργαστούν με στόχο τη δημιουργία μιας ευρείας διακομματικής συνεργασίας που θα επέτρεπε στη Γαλλία να αποκτήσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Ορισμένα από αυτά τα στελέχη έχουν δημοσίως δηλώσει ότι θα επιθυμούσαν τη συνεργασία της παράταξης Μακρόν με το κόμμα της παραδοσιακής γαλλικής Δεξιάς, τους Ρεπουμπλικανούς, ενώ άλλα στελέχη κλίνουν προς τη συνεργασία με την Αριστερά. Η επικείμενη εκλογή του προέδρου της Εθνοσυνέλευσης θα μπορούσε ενδεχομένως να δείξει προς τα πού πηγαίνουν τα πράγματα. Και αυτό διότι αν δεν υπάρξει συνεργασία της παράταξης Μακρόν με τους Ρεπουμπλικανούς, τότε το Νέο Λαϊκό Μέτωπο της Αριστεράς θα μπορούσε να κερδίσει την προεδρία του σώματος.
Στην αντίθετη περίπτωση όχι, αφού το άθροισμα των βουλευτών των δύο παρατάξεων είναι μεγαλύτερο από το άθροισμα των βουλευτών των κομμάτων της Αριστεράς. Αν πάντως τα κόμματα της Αριστεράς καταλήξουν σε μια κοινή υποψηφιότητα για την προεδρία της Εθνοσυνέλευσης, τότε κατά πάσα πιθανότητα η υποψήφιά τους θα είναι η επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας των Οικολόγων, Σιριέλ Σατλέν.
