Tο φίδι που το λέγαν Μαργαρίτα

Ημουν τυχερή. Βασικά είμαι γκαντεμόσκυλο, αλλά… Στο σημείο αυτό θα γίνει μία μακρά παρένθεση, πλήρως απαραίτητη, ώστε να διευκρινίσουμε τη διαφορά μεταξύ «γκαντέμη» και «γκαντεμόσκυλου»: γκαντέμης είναι αυτός που φέρνει ατυχία στους άλλους. Μόνο στους άλλους. Στη μακρά ιστορία της χώρας είχαμε μαζεμένη γκαντεμοσύνη, επιστημονικά αποδεδειγμένη, εκπεφρασμένη ρητώς και τρανώς, από μία και μόνη οικογένεια. Περιττό να πω πως επί πατρός (δεν λέμε καν όνομα!) είχε επισκεφτεί την Πάτρα για να εγκαινιάσει μια γέφυρα που χτιζόταν και μόλις έφυγε, η γέφυρα γκρεμίστηκε. Γκαντεμόσκυλο τώρα είναι αυτός (αυτή εν προκειμένω, δηλαδή του λόγου μου η εαυτή) που φέρνει ατυχία στον εαυτό της. Εχει τύχει στο ίδιο μαγαζί να πληρώσω υπερκοστολογημένα και φίλος δίπλα, όχι μόνο δεν πλήρωσε, αλλά πήρε και δώρο. Και μετά σου λένε «τυχερά είν’ αυτά»…

Μέσα στην γκαντεμοσκυλίασή μου πάντως έχω σταθεί και τυχερή: Δεν γεννήθηκα στην Παλαιστίνη. Δεν έχουν γράψει τ’ όνομά μου στο χέρι μου για να με αναγνωρίσει η μητέρα μου, επειδή με βομβαρδίζουν κάποιοι για τους οποίους είμαι πολύ επικίνδυνη και με το μέρος των οποίων είναι σχεδόν ολόκληρος ο πλανήτης. Στο Περιστέρι γεννήθηκα, αν και σχεδόν πήγε να μη με αναγνωρίσει η μάνα μου, καθώς καραφλό βγήκα και με πολλά ζόρια (και ζάρες, πολλές ζάρες), νέα ήταν εκείνη, «μπορώ και καλύτερα» σου λέει, αλλά ένεκα που κοιλοπονούσε μία μέρα ολόκληρη, ένεκα που νέα ήταν και «θα κάνω κι άλλα», σου λέει, «κάποιο θα μου φτουρήσει πιότερο» (το Λενάκι μάς βγήκε φίνο κοριτσάκι η αλήθεια είναι), με τα πολλά με κράτησε. Και σε οικογένεια αριστερών μπήκα, από παππού κι από γιαγιά κι από τις δυο μεριές. Εναν παππού, δηλαδή, γιατί ο άλλος με τον Δημοκρατικό Στρατό πολέμησε και εκεί έμεινε. Για πάντα, πολεμώντας.

Ο άλλος τώρα, ο Ηπειρώτης, ευτυχώς επέζησε και παππού γνώρισα. Από εκείνον άκουσα πρώτη φορά Θεοδωράκη. Κάπως παραλλαγμένο βέβαια: ήταν μεσημέρι, θυμάμαι, και ως παιδί αρνιόμουν να κοιμηθώ. Με παίρνει ο παππούς λοιπόν και με πάει βόλτα στον κήπο. Εκεί πέσαμε πάνω της. Ημουν αρκετά μικρή για να μη φοβάμαι και αρκετά μεγάλη για να καταλάβω τα λόγια του: «Είχα στον κήπο μια δεντρογαλιά, που την εζήλευε όλη η γειτονιά… Αχ Μαργαρίτα, Μαγιοπούλα…» άρχισε να τραγουδάει ο παππούς.

Από τότε ό,τι φίδι έβλεπα Μαργαρίτα το έλεγα. Τα παιδιά του χωριού ή έτρεχαν μακριά ή ξύλο έπαιρναν να το σκοτώσουν. «Μηηηηη!» ούρλιαζα εγώ! «Είναι η Μαργαρίτα!». «Ποια Μαργαρίτα; Τρελάθηκες;» απαντούσαν. «Η Μαργαρίτα η Μαγιοπούλα είναι και κοντά τα χέρια σας, μη γίνουμε από δυο χωριά!» έλεγε η πρωτευουσιάνα, του λόγου μου η αυτή εαυτή δηλαδή, και κάπως έτσι, πρωτευουσιάνικα, περνούσε ο λόγος μου και κανένα φίδι δεν σκοτώθηκε όσο μπροστά ήμουν.

Μεγαλώνοντας, καθότι σε οικογένεια αριστερών όπως είπαμε, μου άρεσαν οι μύθοι. Στη σκανδιναβική μυθολογία ξαναβρήκα τη Μαγιοπούλα μου στη μορφή του Γιόρμουνγκαντ, του ερπετού της γης που ο Οντιν στον ωκεανό τοποθέτησε, την κατοικία των ανθρώπων να φυλάει. Τον σκότωσε ο Θορ, αντίπαλος του Οντιν, μα πέθανε και ο ίδιος, μετά από εννέα βήματα, από το δηλητήριό του. Αχ πώς είχα ευχαριστηθεί εκείνον τον θάνατο. Ως το στομάχι μου είχε φτάσει η ευχαριστίλα! Αργότερα έμαθα κι άλλα: πως στη μορφή του φιδιού αποδίδεται συνήθως η πρώτη ουσία της ζωής, ο πρώτος Λόγος που «έρπει» ανάμεσα στην ανθρωπότητα. Πως η οφιολατρία είναι μία από τις πιο μυστηριώδεις χθόνιες λατρείες, που χάνεται στα βάθη της Ιστορίας. Και πως η δεντρογαλιά είναι ακίνδυνο φίδι –δεν έχει δηλητήριο. Και πως διψάει. Προχθές ένας viral έγινε στο διαδίκτυο σαν της έριχνε νερό κι εκείνη έπινε, μες στο καρκαΐλι όπου σκάει και φίδι!

Τα φίδια δεν είναι επικίνδυνα –απαραίτητα είναι. Τα κολοβά, όμως, είναι. Ειδικά στη Δεξιά. Αυτό δεν το ‘μαθα απ’ τον παππού μου. Μοναχιά μου το ‘μαθα από έναν που τον ηγέτη ορέγεται να κάνει. Ελα, όμως, που στην Ελλάδα στο αίμα μας τις φέρουμε τις χθόνιες λατρείες. Και μπορεί ν’ αργούμε κάπως, αλλά τα κολοβά φίδια εν τέλει τ’ αναγνωρίζουμε. Για τα καλά.