«Από το 1990 […] ο δυτικός κόσμος κυριαρχήθηκε από το ίδιο σχήμα οικονομικής πολιτικής, απόλυτα προσαρμοσμένο στις απαιτήσεις και στα “θέλω” των αγορών» (A. Καρακούσης – Το Βήμα 18/7/24).
Να που και τα συστημικά μέσα αναγνωρίζουν πια ότι η οικονομική ισχύς των αγορών υπερισχύει της πολιτικής εξουσίας. Αυτό σημαίνει, πέρα από τα άλλα, ότι οι πολιτικοί μας άνδρες και γυναίκες καλούνται να υπηρετούν κυρίως τα οικονομικά συμφέροντα των αγορών. Δηλαδή των γιγαντιαίων εταιρειών και ιδιαίτερα του χρηματοπιστωτικού συστήματος με τα παρακλάδια του, αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα τις οικονομικές ανάγκες του πληθυσμού. (Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο καπιταλισμός των βιομηχάνων είχε ανάγκη από μεγάλο πλήθος εργαζομένων για να μπορεί να λειτουργεί και να έχει κέρδη. Αυτό δεν ισχύει για το χρηματοπιστωτικό σύστημα, το οποίο λειτουργεί με λίγους καλοπληρωμένους υπαλλήλους. Κατά τούτο ελάχιστη έγνοια έχει για την κοινωνία των πολλών).
Δεν είναι επίσης τυχαίο ότι το Ευρωκοινοβούλιο δεν νομοθετεί. Νομοθετεί η Κομισιόν αντλώντας ειδικούς από τα γραφεία που έχουν στελεχώσει οι μεγα-επιχειρήσεις στις Βρυξέλλες, για να υπηρετούν τα συμφέροντά τους. Επομένως οι σημερινοί πολιτικοί μπορούν να παρομοιαστούν με τα μεγαλοστελέχη των όποιων επιχειρήσεων, τα οποία, στην προσπάθειά τους να χτίσουν την καριέρα τους, συμφωνούν απολύτως με τη «λογική» των εκάστοτε εργοδοτών τους. Εκτελεστικά όργανα είναι.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες μπορεί η πολιτική να προσελκύει σοβαρούς ανθρώπους με έντονη προσωπικότητα και ηθικό κύρος που φιλοδοξούν να αφήσουν θετικά το ίχνος τους στην Ιστορία; Προφανώς και όχι. Με μια απλή ματιά διεθνώς το διαπιστώνουμε. Ελάχιστες οι εξαιρέσεις. Κορυφαίο είναι και αυτό που συμβαίνει σήμερα με τους δύο υποψηφίους προέδρους στις ΗΠΑ. Ο ένας εμφανώς γερασμένος που χάνει τα λόγια του και ο άλλος… δύσκολα τον χαρακτηρίζεις με ευπρεπείς λέξεις. Επί πλέον είναι γνωστό ότι πάνω από το 90% των γερουσιαστών και των βουλευτών στις ΗΠΑ ενισχύονται οικονομικά, νόμιμα, από μεγα-επιχειρήσεις.
Αλλά και στη χώρα μας, δυστυχώς, δεν πάμε πίσω. Ψηφίζονται ουκ ολίγοι πολιτικοί δίχως οντότητα, δίχως συνέπεια, δίχως ηθική, δίχως αρχές ή και με αμαυρωμένο παρελθόν, και η κοινωνία φαίνεται να βρίσκεται σε ύπνωση. Ακόμη και όταν συλληφθούν κλέπτοντες οπώρας δεν έχουν συνέπειες. Αδιαφορεί σημαντικό μέρος της κοινωνίας γιατί έχει αποδεχθεί το: «έτσι είναι οι πολιτικοί». Ταυτόχρονα η κυβέρνηση υπηρετεί άλογα και δίχως αντιστάσεις τους έχοντες. Τι να περιμένουμε; Ισως κάποια στιγμή να αναντρανίσει η κοινωνία.
