Με τη με αριθμό 1404/2024 απόφασή του, το Τριμελές Εφετείο Αθηνών έκανε δεκτή την έφεση του Κωνσταντίνου Σιμόπουλου κατά της 569/2021 απόφασης του Π.Π. Αθηνών, που είχε απορρίψει πλήρως την αγωγή του κατά της «Εφ.Συν.» για πέντε δημοσιεύματα που αφορούσαν το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, του οποίου αυτός είχε διατελέσει πρύτανης και τα οποία θεωρούσε συκοφαντικά και δυσφημιστικά για αυτόν. Το Εφετείο Αθηνών έκανε τυπικά δεκτή την έφεση και δικάζοντας κατ’ ουσίαν έκανε εν μέρει δεκτή την αγωγή για μέρος ενός εκ των πέντε δημοσιευμάτων. Το Εφετείο δέχθηκε ειδικότερα τα ακόλουθα:
Tο δημοσίευμα της 07/11/2015 με τίτλο: «Τι (δεν) ερευνά η Δικαιοσύνη στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο» και υπότιτλο: «Νέα στοιχεία για παλιές αμαρτίες» αναφέρεται στο γεγονός ότι για το ζήτημα της σίτισης στο ΔΠΘ διεξάγονται τέσσερις παράλληλες έρευνες από τους ελεγκτές του ΣΔΟΕ για τη διαχείριση κονδυλίων, τις Εισαγγελίες Ξάνθης και Ροδόπης και το Σώμα Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης, ενώ στο ίδιο άρθρο παρατίθενται στοιχεία για τη διαδικασία επιλογής αναδόχου σίτισης από το έτος 2007 έως το έτος 2015, εστιάζοντας σε διαγωνισμούς επί πρυτανείας του ενάγοντος καθώς και των πρυτάνεων Ρέμελη και Καραμπίνη, ενώ στο τέλος του άρθρου ο συντάκτης θέτει ερωτήματα προς το αναγνωστικό του κοινό αναφορικά με την έρευνα που διενεργείται από τους Επιθεωρητές της Δημόσιας Διοίκησης και τους Εισαγγελείς Ροδόπης και Ξάνθης για το ζήτημα της σίτισης των φοιτητών του ΔΠΘ για τη χρονική περίοδο 2010-2014.
Τα αναφερόμενα στο εν λόγω άρθρο γεγονότα σχετικά με τη διαδικασία επιλογής αναδόχου σίτισης από το έτος 2007 έως το έτος 2015 είναι αληθή, όπως αποδεικνύεται μεταξύ άλλων από την από Μαρτίου 2017 Εκθεση Ελέγχου του Σώματος Επιθεωρητών Δημόσιας Διοίκησης, στην οποία λεπτομερώς περιγράφονται οι διαδικασίες επιλογής αναδόχου σίτισης για την ανωτέρω χρονική περίοδο με βάση τα πρακτικά συνεδριάσεων του Πρυτανικού Συμβουλίου και τις αποφάσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Τα παραπάνω αληθή γεγονότα συνοδεύονται με σχόλια του δεύτερου εναγόμενου ήδη εφεσίβλητου δημοσιογράφου με τη χρήση φράσεων «Νέα στοιχεία για παλιές αμαρτίες» με σχόλια περί «προσοδοφόρας ιστορίας της σίτισης», προκειμένου να δώσει έμφαση στο γεγονός ότι διεξάγονται έρευνες από τα αρμόδια όργανα για το ζήτημα της σίτισης των φοιτητών του ΔΠΘ, χωρίς να επιχειρείται μέσω αυτών προσβολή της προσωπικότητας του ενάγοντος αλλά με αποκλειστικό σκοπό την ενημέρωση του αναγνωστικού κοινού για το θέμα της σίτισης των φοιτητών του ΔΠΘ, χωρίς να διατυπώνεται οποιαδήποτε δυσμενής κρίση σε βάρος του ενάγοντος από τον συντάκτη του άρθρου.
Επομένως, δεν μπορεί να γίνει λόγος για συκοφαντική δυσφήμηση σε βάρος του ενάγοντος εκ μέρους του εναγόμενου δημοσιογράφου, ούτε για δυσφήμηση, ενώ με βάση τα ως άνω εκτεθέντα, ουδόλως προέκυψε σκοπός εξύβρισης του ενάγοντος. Τα ανωτέρω δεν αναιρούνται από το γεγονός ότι το εν λόγω δημοσίευμα προηγήθηκε χρονικά της έκθεσης του ΣΕΕΔΔ, αλλά αντίθετα αποδεικνύουν ότι ο δεύτερος εναγόμενος πραγματοποίησε δημοσιογραφική έρευνα με βάση αληθή στοιχεία, στηριζόμενος στις αποφάσεις των πρυτανικών συμβουλίων σχετικά με την ανάδειξη αναδόχου σίτισης καθώς και στα δημοσιεύματα ΦΕΚ ως προς την ίδρυση και τη μετοχική σύνθεση των προαναφερόμενων ανώνυμων εταιρειών. Επιπροσθέτως, οι τυχόν συνειρμοί που αποκομίζει το αναγνωστικό κοινό σχετίζονται με υποκειμενικές κρίσεις του εκάστοτε αναγνώστη, συναπτόμενες με το πολιτισμικό του προφίλ (μόρφωση, παραστάσεις, κρίση, αντίληψη) και σε κάθε περίπτωση (οι τυχόν συνειρμοί) δεν αποτελούν γεγονότα με την έννοια του νόμου, ήτοι περιστατικά του εξωτερικού κόσμου που ανάγονται στο παρελθόν ή στο παρόν και υποπίπτουν στις αισθήσεις, ώστε να είναι δεκτικά απόδειξης.
Η περικοπή όμως του ανωτέρω άρθρου σχετικά με το ότι «πρόσφατα, σύμφωνα με πληροφορίες της “Εφ.Συν.”, καταλογίστηκε βαρύτατο πρόστιμο εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ στον πρώην Πρύτανη Κ. Σιμόπουλο για υπόθεση παράνομου πλουτισμού (το πρόστιμο καταβλήθηκε στην Εφορία)» είναι αναληθής και έπληξε προφανώς την τιμή και υπόληψη του ενάγοντος ήδη εκκαλούντος, αφού το όνομά του ενεπλάκη σε υπόθεση παράνομου πλουτισμού. Δεν αποδείχθηκε, όμως, ότι οι εναγόμενοι γνώριζαν την αναλήθεια του περιεχόμενου του επίδικου δημοσιεύματος, ενόψει μάλιστα της αναφοράς από τον δεύτερο εναγόμενο ότι τα ανωτέρω βασίστηκαν σε πληροφορίες που περιήλθαν σε γνώση του μέσω της εφημερίδας «Εφ.Συν.» και συνεπώς δεν στοιχειοθετείται το αδίκημα της συκοφαντικής δυσφήμησης, αλλά μόνο της απλής δυσφήμησης, ως όρος της αντίστοιχης αδικοπραξίας του αστικού δικαίου.
