Ουδέποτε μου ήταν συμπαθής ο Αντώνης Σαμαράς, ούτε ως υπουργός Εξωτερικών του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, όταν «σκοπιανοποίησε» τη βαλκανική πολιτική της Ελλάδας, ούτε ως μνημονιακός πρωθυπουργός, ούτε μεταγενέστερα, ως «αρχιμακεδονομάχος». Ανατρίχιασα ακούγοντάς τον σε πρόσφατη εκδήλωση παρουσίασης βιβλίου, με κίνδυνο να γίνω φιλομητσοτακικός, αν και δεν το επιθυμώ.
Απορώ γιατί ο Κώστας Καραμανλής, τον οποίο εκτιμώ ως πολιτικό ηγέτη, εμφανίστηκε να συμπλέει, έστω και εν μέρει, με έναν στην ουσία ακροδεξιό πρώην πρόεδρο της Ν.Δ., που επικρίνει τη σημερινή της ηγεσία ότι στρίβει προς το Κέντρο, ενώ η Ευρώπη κινείται δεξιότερα, φαινόμενο που μάλλον δεν ανησυχεί τον Σαμαρά. Πάλι καλά που δεν συμβούλεψε και τον Μακρόν να προσεγγίσει τη Λεπέν, στο όνομα της εθνικής ενότητας της Γαλλίας, που απειλείται από τη συμμαχία της Αριστεράς.
Σταθερά αντιδικαιωματικός, ο Σαμαράς στηλίτευσε ακόμα και το ότι συνάδελφοί του συμπανηγύρισαν με μέλη της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας τον νόμο για τα ομόφυλα ζευγάρια που τιμά την Ελλάδα ως χώρα που γέννησε τη δημοκρατία. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, μετά και την καταδίκη της κυβέρνησης Μητσοτάκη από το Ευρωκοινοβούλιο, μήπως το «Ελλάδα, κοιτίδα της δημοκρατίας» είναι μόνο για εθνικές επετείους;
Μίλησε ο πρώην πρωθυπουργός και για «ευρωπαϊκό διευθυντήριο», προφανώς από τη σκοπιά του εθνικισμού, όχι της αντίθεσης στην Ε.Ε. του νεοφιλελευθερισμού, την οποία και ο ίδιος υπηρέτησε τόσο ως ευρωβουλευτής όσο και ως μνημονιακός πρωθυπουργός της Ελλάδας, έχοντας ως υπουργό των «απολύσεων» τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Προσφιλές θέμα του κ. Σαμαρά, μετά το Μακεδονικό, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, για την εξομάλυνση των οποίων δεν επιθυμεί διάλογο, με βάση τη θέση του «δεν συνομιλούμε με πειρατές», χωρίς να λέει ξεκάθαρα τι προτείνει. Μήπως νέους πολυδάπανους εξοπλισμούς;
Φοβάμαι ότι ο πρώην πρόεδρος της Ν.Δ. και προηγουμένως του κόμματος Πολιτική Ανοιξη γηράσκει μη διδασκόμενος, αρνούμενος το αρχαίο ρητό. Ούτε από το κατ’ αυτόν «Σκοπιανό» διδάχθηκε τίποτα, ούτε από τη χρεοκοπία της Ελλάδας το 2009-2010, που σε μεγάλο βαθμό οφειλόταν σε υπερδανεισμό για εξοπλισμούς, τις λεγόμενες «αγορές του αιώνα», γύρω από τις οποίες στήθηκαν μεγάλα φαγοπότια εθνικοφρόνων, κατά τα άλλα, κυβερνητικών παραγόντων και παρατρεχάμενων, με συνέπεια, αντί για αμυντικά ισχυρότερη Ελλάδα, να προκύψει μια οικονομικά και δημοσιονομικά πλήρως υπονομευμένη και ταπεινωμένη, υποχρεωμένη να περιφέρει στην Ευρώπη τον δίσκο της επαιτείας.
Τέλος, μια και διανύουμε τον Ιούλιο των πενήντα χρόνων από την κυπριακή τραγωδία, θυμίζω ότι ούτε ο Σαμαράς, αλλά ούτε και ο Κώστας Καραμανλής έχουν καλές επιδόσεις στο Κυπριακό, κυρίως με τη μη υποστήριξη του Σχεδίου Ανάν.
*Υπεύθυνος του Γραφείου Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.
-320x213.jpg)
