Διάλεξα αυτόν τον κάπως κοινότοπο και γενικώς αρεστό τίτλο «Το σπίτι μας η Γη…», για σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα του ΟΗΕ για την Καταπολέμηση της Απερήμωσης, καθώς εφέτος συμπληρώνονται 30 χρόνια από την υπογραφή της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για την Καταπολέμηση της Απερήμωσης (UNCCD) που είναι και η μόνη νομικά δεσμευτική διεθνής συμφωνία η οποία συνδέει περιβάλλον και ανάπτυξη με τη βιώσιμη διαχείριση της γης.
Η σύμβαση καταρτίστηκε κατά την (ιστορική και «επενδυμένη» με πολλές ελπίδες, τότε…) Διάσκεψη Κορυφής για τη Γη στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας το 1992, υπογράφηκε το 1994, τέθηκε σε ισχύ το 1996 και, μέχρι σήμερα, την έχουν επικυρώσει 195 χώρες-μέρη. Τελευταίος ορίζοντας… εγκλιματισμού της διεθνούς σύμβασης για το κλίμα και το περιβάλλον που εστιάζει στην απερήμωση είναι η διανυόμενη 12ετία 2018-2030. Θυμίζω, απλώς, τη… λεπτομέρεια ότι τη χρονιά που καταρτίστηκε η σύμβαση, το 1992, ήταν ακόμα στην αρχή τους τα κύματα ανθρώπινης… απερήμωσης, της μεγάλης μετανάστευσης, που ακολούθησε μετέπειτα.
Σε σχετικό μήνυμά του ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες επισημαίνει: «Η ασφάλεια, η ευημερία και η υγεία δισεκατομμυρίων ανθρώπων βασίζονται στα εύφορα εδάφη που υποστηρίζουν τη ζωή, τον βιοπορισμό, τα οικοσυστήματα. Αλλά βανδαλίζουμε τη γη που μας τρέφει. Κάθε δευτερόλεπτο, περίπου τέσσερα γήπεδα ποδοσφαίρου υγιούς γης καταστρέφονται».
Κάνει τη δυσοίωνη πρόβλεψη ότι: «Μέχρι τα μέσα του αιώνα, τα τρία τέταρτα των ανθρώπων μπορεί να ζουν με ξηρασία». Ομως και αισιοδοξεί με μότο: «Ενωμένοι για τη Γη», ότι: «Μπορούμε και πρέπει να αντιστρέψουμε αυτή την καθοδική πορεία». Καλώντας: «Μαζί, ας βάλουμε το λιθαράκι μας για ένα ευημερούν μέλλον – για τη φύση και την ανθρωπότητα».
Θυμήθηκα τον δικό μας ποιητή, τον Μιχάλη Κατσαρό, και το γνωστό από τη «Διαθήκη» του στο «Κατά Σαδδουκαίων»: «Μην αμελήσετε/ Πάρτε μαζί σας νερό/ Το μέλλον μας έχει πολλή ξηρασία»…
-320x213.jpg)
