Θέση 1: Η συγχώνευση Κέντρου – Αριστεράς είναι ουτοπία.
To Κέντρο και η Αριστερά είναι πολιτικοί χώροι με μεγάλες ιστορικές, κοινωνιολογικές, ιδεολογικές και προγραμματικές διαφορές. Ουδέποτε συγχωνεύτηκαν στην ελληνική πολιτική ιστορία, ούτε καν σε περιόδους πολιτικής γένεσης (μεταπολίτευση ή αντιμνημονιακή περίοδος). Δεν θα το κάνουν ούτε σήμερα, και μάλιστα σε κλίμα γενικής αποπολιτικοποίησης, μόνο και μόνο επειδή αυτό απαιτεί η καριέρα ορισμένων κομματικών απαράτσνικ.
Θέση 2: Καθώς κλείνει το επεισόδιο της «Πρώτη Φορά Αριστεράς» (ΠΦΑ) αποκαθίστανται οι παραδοσιακές πολιτικές ισορροπίες μεταξύ Κέντρου και Αριστεράς.
Σήμερα ζούμε την άμπωτη της Αριστεράς, μετά την πλημμυρίδα της δεκαετίας του ’10. Αποκαθίσταται η παραδοσιακή ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Κέντρου και Αριστεράς. Μετά το επεισόδιο της ΠΦΑ, ως Αριστερά θα εννοείται το ΚΚΕ και η «μικρή Αριστερά» (ΝΕΑΡ, ΜέΡΑ25, Κόσμος), η μετάλλαξη της παλιάς «ανανεωτικής» Αριστεράς.
Στις νέες πολιτικές ισορροπίες, η Αριστερά συνολικά –στην οποία δεν θα ανήκει ο ΣΥΡΙΖΑ του Κασσελάκη– θα επιστρέψει στα ιστορικά της ποσοστά, με μικρές αυξομειώσεις (αφαιρέσεις από διαρροές προς την Ακρα Δεξιά, προσθέσεις από τα τρίμματα των κοινωνικών στρωμάτων που την πλησίασαν στην αντιμνημονιακή περίοδο και θα παραμείνουν στον χώρο).
Θέση 3: Ο Κασσελάκης είναι ηγέτης του Κέντρου, όχι της Αριστεράς.
Ο Κασσελάκης μετατοπίζει τον ιστορικό ΣΥΡΙΖΑ στο Κέντρο. Καθοδηγεί, αλλά και παρακολουθεί, ένα πραγματικό κοινωνικό ρεύμα επαναπατρισμού μεγάλων κοινωνικών δυνάμεων στον φυσιολογικό τους πολιτικό χώρο. Η διαμάχη Κασσελάκη – Ανδρουλάκη παραπέμπει μάλλον στη διαμάχη Ανδρέα Παπανδρέου – Ενωσης Κέντρου για την πρωτοκαθεδρία στον χώρο του Κέντρου το 1974-1977, παρά στον παραδοσιακό ανταγωνισμό μεταξύ Αριστεράς και Κέντρου.
Θέση 4: Οι αριστερές βολές κατά του Κασσελάκη είναι άσφαιρες για έναν κεντρώο ηγέτη.
Είναι άστοχη η κριτική κατά του Κασσελάκη από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που εξοβελίζονται κατά κύματα από τις εξελίξεις. Για το ακροατήριο του Κασσελάκη, ο αρχηγισμός, η ιδιοκτησιακή αντίληψη για το κόμμα, ο αποϊδεολογικοποιημένος ριζοσπαστισμός, οι προγραμματικές και ιδεολογικές αντιφάσεις, το ανοίκειο επικοινωνιακό στιλ κ.λπ. εκλαμβάνονται ως πιστοποιητικό αρχηγικής «στόφας» και επιβεβαίωση της επιλογής του.
Θέση 5: Οι συσχετισμοί στον χώρο της «Κεντροαριστεράς» θα κριθούν με όρους σύγκρουσης, όχι σύγκλισης.
Μετά τις ευρωεκλογές του 2024, αρχικά ο Ανδρουλάκης και ο Κασσελάκης θα «καθαρίσουν» τις εσωκομματικές αμφισβητήσεις τους, που θα αποδειχτούν αμελητέες μάχες οπισθοφυλακής. Στη συνέχεια, θα ακολουθήσει η οξύτατη πολιτική διαμάχη μεταξύ των δύο ηγετών. Η διαμάχη αυτή θα λήξει όταν τα αποξενωμένα από την κυβέρνηση Μητσοτάκη κοινωνικά στρώματα θα συσπειρωθούν γύρω από τον έναν ή τον άλλο πόλο. Είναι πολύ πιο πιθανό τη δυσαρέσκεια από την κυβέρνηση να την καρπωθεί εντέλει ο Κασσελάκης, παρά το φθαρμένο ΠΑΣΟΚ και ο Ανδρουλάκης.
*Πρόεδρος εκπαιδευτικού οργανισμού, αντιπεριφερειάρχης Θεσσαλίας για την Κλιματική Κρίση και μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του «Κόσμος»
