Παρά τρίχα κυριολεκτικά τη γλίτωσε ο Ντόναλντ Τραμπ. Για λίγα χιλιοστά. Το λέει ο ίδιος στην πρώτη συνέντευξη που παραχώρησε μετά την απόπειρα δολοφονίας εναντίον του, μιλώντας για σουρεαλιστική εμπειρία: «Δεν θα έπρεπε να είμαι εδώ, θα έπρεπε να είμαι νεκρός», δήλωσε χαρακτηριστικά στη New York Post την ώρα που ήταν καθ’ οδόν προς το Μιλγουόκι για να παραστεί στο συνέδριο των Ρεπουμπλικανών.
Χαρακτήρισε το περιστατικό μια σουρεαλιστική εμπειρία και υπογράμμισε ότι «αν έστριβα μόνο κατά το ήμισυ, θα με χτυπούσε στο πίσω μέρος του εγκεφάλου. Αλλιώς θα περνούσε κατευθείαν μέσα από το κρανίο μου. Και επειδή η οθόνη ήταν ψηλά, κοιτάζω προς τα πάνω. Οι πιθανότητες να κάνω μια τέλεια στροφή είναι μάλλον ένα δέκατο του 1%, οπότε δεν έπρεπε να είμαι εδώ. Απείχε χιλιοστά μακριά. Το ότι θα γύριζα ακριβώς σε εκείνο το δευτερόλεπτο, όπου αυτός θα έριχνε, είναι εκπληκτικό. Εκπληκτικό. Πραγματικά δεν έπρεπε να είμαι εδώ».
Η συζήτηση που γίνεται στις ΗΠΑ κυρίως με ευθύνη των Ρεπουμπλικανών και των μέσων ενημέρωσης που τους στηρίζουν αφορά τα μέτρα ασφαλείας. Πλήθος τα ερωτήματα για την αδυναμία των μυστικών υπηρεσιών και των ειδικών φρουρών. Πώς τους ξέφυγε ο δράστης; Γιατί δεν είχαν πάρει όλα τα μέτρα που προβλέπουν οι κανονισμοί; Είναι δυνατόν ο εκτελεστής να ανέβηκε σε μια γυμνή ταράτσα σε απόσταση 150 μέτρων από το σημείο όπου εκφωνούσε λόγο ο υποψήφιος πρόεδρος και να μην τον πήρε κανείς χαμπάρι; Να παραιτηθούν οι αρμόδιοι και να επανεξεταστούν τα μέτρα προστασίας των υψηλόβαθμων παραγόντων του πολιτικού συστήματος των ΗΠΑ. Βεβαίως οι πιο ψύχραιμοι και οι πιο σοβαροί αναγνωρίζουν ότι, όσες προφυλάξεις κι αν ληφθούν, δεν είναι δυνατόν να αποτρέψεις όλους τους φανατικούς να κάνουν αυτό που έχουν σχεδιάσει. Κάποιος θα αποδειχθεί πιο ικανός και πιο τυχερός. Ο χρόνος δουλεύει υπέρ του. Αυτός θα επιλέξει πότε θα χτυπήσει. Δεν βιάζεται. Το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού που έχει δεν είναι εύκολο να το εξουδετερώσεις. Και το πράγμα γίνεται δυσκολότερο αν ο δράστης είναι αποφασισμένος να θυσιαστεί προκειμένου να πετύχει τον στόχο του.
Ούτε κουβέντα όμως για το θέμα της οπλοκατοχής. Ούτε κουβέντα για το πώς βρέθηκε στα χέρια του 20χρονου ένα φονικό πολεμικό όπλο. Και δεν γίνεται κουβέντα, γιατί είναι πολλά τα λεφτά που δίνουν οι εταιρείες όπλων στους Ρεπουμπλικανούς υποψηφίους για τη Γερουσία και τη Βουλή και σε ορισμένους Δημοκρατικούς. Ολες οι προσπάθειες, φοβητσιάρικες οι περισσότερες, για να γίνει πιο αυστηρή η νομοθεσία, συνάντησαν σφοδρή αντίδραση και απέτυχαν. Ο Τραμπ είναι κάθετα αρνητικός και το έχει δηλώσει ουκ ολίγες φορές. Επικαλείται το Σύνταγμα. Ανάμεσα στους χορηγούς του σε περίοπτη θέση είναι οι έμποροι όπλων. Το βασικό επιχείρημα των υποστηρικτών της ανεξέλεγκτης οπλοκατοχής είναι το εξής: «Η καλύτερη απάντηση σ’ έναν κακό τύπο με όπλο, είναι ένας καλός τύπος με όπλο». Οπότε πάρε κι εσύ ένα όπλο. Το δικαιούσαι. Θεωρητικά, για την αυτοάμυνά σου. Πρακτικά, για να το χρησιμοποιήσεις όποτε γουστάρεις. Το αποτέλεσμα;
Αντιγράφω από τη σ. 49 του τελευταίου βιβλίου του Πολ Οστερ «Αιματοβαμμένο έθνος» (εκδ. Μεταίχμιο): «Σύμφωνα με μια πρόσφατη εκτίμηση του Ινστιτούτου Ερευνών του Νοσοκομείου Παίδων της Φιλαδέλφεια, υπάρχουν αυτή τη στιγμή 393 εκατομμύρια όπλα στην κατοχή των κατοίκων των Ηνωμένων Πολιτειών – πάνω από ένα πυροβόλο όπλο για κάθε άντρα, γυναίκα και παιδί σε αυτή τη χώρα. Κάθε χρόνο περίπου σαράντα χιλιάδες Αμερικανοί σκοτώνονται από τραύματα λόγω πυροβολισμού, κάτι που χοντρικά ισοδυναμεί με τον ετήσιο αριθμό θανάτων από τροχαία δυστυχήματα στους αμερικανικούς δρόμους και αυτοκινητοδρόμους». God bless America!
Ανάγωγα
Και η αλλαγή του εκλογικού νόμου και οι πρόωρες εκλογές είναι στο τραπέζι κι ας λένε τα αντίθετα στο μέγαρο Μαξίμου. Αυτά είναι θέματα που γίνονται, αλλά δεν προαναγγέλλονται.
