Τέλος εποχής

Το πρωτόκολλο της επίσημης επίσκεψης του Μακρόν στο Βερολίνο στη βαριά σκιά των ευρωεκλογών της 9ης Ιουνίου παραπέμπει σε τελετουργίες παράδοσης – παραλαβής αλλά και συμβολισμών τέλους εποχής.

Ενα ερώτημα που τίθεται με δεδομένη τη δημοσκοπική εκτίναξη της Ακροδεξιάς είναι αν οι ηγέτες των δύο χωρών, Σολτς και Μακρόν, θα αντέξουν μέχρι τις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις που είναι οι βουλευτικές εκλογές στη Γερμανία το φθινόπωρο του 2025 και η εκλογή προέδρου και νέας Βουλής στη Γαλλία την άνοιξη του 2027.

Αν στα παραπάνω προστεθεί η πολύ πιθανή εκλογή Τραμπ, τότε θα προκύψει μια ανατροπή χωρίς προηγούμενο, που γρήγορα θα πάρει τη μορφή παγκόσμιας κρίσης.

Η φωτογραφία των Σολτς – Μακρόν μπροστά στην καγκελαρία είναι πολύ πιθανόν, σε ένα όχι πολύ μακρινό μέλλον, να προκαλεί αισθήματα νοσταλγίας.

Μπορούμε να φανταστούμε μια μελλοντική οικογενειακή φωτογραφία όπου θα διακρίνονται η Λεπέν, η Μελόνι, ο Τραμπ, συν κάποιος μεταναζί –κατά το μεταφασίστας του Φίνι– που θα προέρχεται από την Εναλλακτική για τη Γερμανία;

Η αποδραματοποίηση των νοσταλγών του σκοτεινού παρελθόντος της Γηραιάς Ηπείρου παραπέμπει στην «ομαλή» άνοδο στην εξουσία του Μουσολίνι και του Χίτλερ.

Τον Οκτώβριο του 1922 και τον Ιανουάριο του 1933 αντίστοιχα κυριαρχούσαν οι προσδοκίες για γρήγορη αφομοίωση της κυβερνώσας Ακροδεξιάς στους κανόνες του παιχνιδιού της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Επειδή, όπως λέγεται, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, σήμερα η προσαρμογή της Μελόνι στο στάτους κβο της ευρωζώνης επιχειρείται να παρουσιαστεί ως το πρώτο βήμα ενός συνολικού λίφτινγκ κατά το μοντέλο της Λεπέν.

Χωρίς κοινοβουλευτική αυτοδυναμία και με προβλεπόμενο ποσοστό στις ευρωεκλογές γύρω στο 15%, η φυγή του Μακρόν προς τα εμπρός με προτάσεις και πρωτοβουλίες στην Ευρώπη και τον κόσμο δεν πρόκειται να αποδυναμώσει τη δυναμική της Λεπέν.

Το 2016, η νίκη του Brexit στο δημοψήφισμα της Βρετανίας λειτούργησε θετικά υπέρ του Τραμπ.

Σήμερα, οι ευρωεκλογές θα αποδυναμώσουν τη Γαλλία και τη Γερμανία σε μια στιγμή που η χειραφέτηση της Ευρώπης θα προκύψει από την αναδίπλωση των ΗΠΑ στην εσωτερική της κρίση. Το 2016, λίγο μετά την εκλογή Τραμπ, ο Ομπάμα δείπνησε με τη Μέρκελ, μια συνάντηση με σαφείς συμβολισμούς για τον ρόλο της Ευρώπης.

Ενας παρόμοιος επικοινωνιακός ελιγμός δεν θα είχε σήμερα κανένα νόημα.