Το πρόγραμμα και η ρητορική της Λεπέν έχουν προ πολλού «εξευγενιστεί» ώστε να μπορεί να διεκδικήσει τη συνέχεια της λαϊκής και πατριωτικής γκολικής Δεξιάς, μια τακτική που συνιστά ιστορική και πολιτική πρόκληση πρώτου μεγέθους.
Στα κάθε λογής πολιτικά μορφώματα, εκτός από την ιδεολογική και προγραμματική ταυτότητα, υπάρχει η αρχική ταυτότητα, ο γενετικός κώδικας που καταγράφει την πορεία από την ίδρυση μέχρι και σήμερα.
Αν προσεγγίσουμε την περίπτωση του Εθνικού Συναγερμού στην παραπάνω οπτική γωνία, τότε το κόμμα της Λεπέν προβάλλει να είναι κληρονόμος του καθεστώτος του Πετέν, που συνδιοίκησε τη Γαλλία μαζί με τις Αρχές της γερμανικής κατοχής στην περίοδο 1940-44, με την κυβέρνηση να έχει έδρα στο Βισί.
Είναι δηλαδή η δεύτερη φορά στη σύγχρονη Ιστορία της Γαλλίας που η Ακροδεξιά θα καταλάβει την εξουσία – και όχι μόνον.
Το 1940 προηγήθηκε η συντριπτική ήττα της Γαλλίας που οδήγησε στην ανακήρυξη του Πετέν ως δικτάτορα.
Σήμερα, εάν ο Εθνικός Συναγερμός αποκτήσει αυτοδύναμη πλειοψηφία στη Βουλή, θα είναι η πρώτη φορά που η Ακροδεξιά έρχεται στην εξουσία με τη νομιμοποίηση της λαϊκής εντολής.
Το 1932 στη Γερμανία οι κάλπες, κυρίως στις προεδρικές εκλογές, άρχισαν να καταγράφουν την καθοδική πορεία των ποσοστών των Εθνικοσοσιαλιστών και, τότε, το περιβάλλον του προέδρου Χίντενμπουργκ, με επικεφαλής τον Φον Πάπεν, συνέλαβε την ιδέα της αφομοίωσης των ναζί στο πολιτικό σύστημα μέσω της ανάληψης της διακυβέρνησης και της αναπόφευκτης φθοράς της εξουσίας.
Παρόμοιο σκηνικό στήθηκε στη Ρώμη το φθινόπωρο του 1922, όταν ο βασιλιάς Βιτόριο Εμανουέλε διόρισε τον Μουσολίνι πρωθυπουργό, ο οποίος πήρε ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή.
Ο Μακρόν ήρθε σαν οδοστρωτήρας που διέλυσε πρώτα το Σοσιαλιστικό Κόμμα και στη συνέχεια το κόμμα της γκολικής Δεξιάς, τους Ρεπουμπλικανούς, και πίστεψε ότι μπορεί να επαναλάβει για τρίτη φορά το εκβιαστικό δίλημμα ή εγώ ή η Λεπέν.
Το Λαϊκό Μέτωπο των τεσσάρων κομμάτων της Αριστεράς, με δεδομένο το εκλογικό σύστημα της μονοεδρικής περιφέρειας με πλειοψηφικό σε δύο γύρους, είναι πολύ πιθανόν να οδηγήσει στην παλινόρθωση του δίπολου Δεξιά – Αριστερά με την ταυτόχρονη εξαέρωση του μακρονικού Κέντρου.
Ο Μακρόν που παρουσιάστηκε ως η λύση της κρίσης τη μετέτρεψε σε αδιέξοδο όταν ενεργοποίησε την παράγραφο 3 του άρθρου 49 του Συντάγματος, που επιτρέπει την υιοθέτηση νόμων χωρίς ψηφοφορία αν εντός 48 ωρών δεν έχει υπερψηφιστεί πρόταση μομφής.
