Μένω σε μια πολυκατοικία με 42 διαμερίσματα και τρία καταστήματα. Ο Δήμος Θεσσαλονίκης στον οποίο ανήκουμε έχει τοποθετημένο έναν κάδο απορριμμάτων για την εξυπηρέτηση της οικοδομής. Προσωπικά νομίζω ότι δεν επαρκεί, αλλά, εντάξει, 20 μέτρα πιο κάτω υπάρχουν και τρεις κάδοι ανακύκλωσης.
Το απορριμματοφόρο κάθε βράδυ στην ώρα του κάνει αποκομιδή και οι υπάλληλοι που το συνοδεύουν κάνουν τη δουλειά τους με ιδιαίτερη επιμέλεια και φιλοτιμία. Είναι ευγενικοί, υπερβάλλουν εαυτόν πολλές φορές στην προσπάθεια της καθαριότητας και δεν βαρυγκομούν, παρά τις δύσκολες συνθήκες δουλειάς τους.
Αντιθέτως, κάποιοι αστοί της πολυκατοικίας μου ή και ορισμένων γειτονικών, που δεν θέλουν να «καρφωθούν» επιβαρύνοντας τη δικιά τους, μεταφέρουν στα μουλωχτά και εγκαταλείπουν ογκώδη αντικείμενα μπροστά στον κάδο απορριμμάτων. Καναπέδες, γραφεία, ντουλάπια και ό,τι μπορεί να βάλει ο νους σου! Δεν μπαίνουν καν στον κόπο να τηλεφωνήσουν στην υπηρεσία ογκωδών του δήμου για να συνεννοηθούν πότε να κατεβάσουν τις αχρηστίλες τους για να τους τις μαζέψουν! Κλείνουν το πεζοδρόμιο, πέφτουν πράγματα στον δρόμο, δυσκολεύουν το άδειασμα των κάδων και τους εργαζόμενους, δημιουργούν συνθήκες κινδύνου πεζών και οχημάτων, ρυπαίνουν το περιβάλλον, αλλά δεν τους νοιάζει, βρε αδερφέ. Τους είναι παντελώς αδιάφορο. Στα… «τέτοια» τους όλοι οι άλλοι.
Και λέει τώρα ο νέος δήμαρχος της Θεσσαλονίκης, Στέλιος Αγγελούδης, ότι επιστρατεύει τη Δημοτική Αστυνομία και θα ρίχνει 1.500 ευρώ πρόστιμα για τα ογκώδη όταν βρίσκει τους δράστες. Πολύ καλά θα κάνει, αλλά φοβάμαι ότι η ηλιθιότητα δεν θεραπεύεται όταν είναι πιο ογκώδης από τις βρομιές τους.
