37% και ΑΑ-

Μετά τα θηριώδη δημοσκοπικά ποσοστά της Λεπέν, που άγγιξαν το 37% εν όψει των ευρωεκλογών της 9ης Ιουνίου, ήρθε η υποβάθμιση της Γαλλίας από την S&P από ΑΑ σε ΑΑ-.

Από την επομένη της χρεοκοπίας της Lehman Brothers τον Σεπτέμβριο του 2008, η πολιτική ηγεσία της Γαλλίας διαμόρφωσε ένα αφήγημα που ερμήνευε ή, για να είμαστε ακριβείς, δικαιολογούσε την πρόσδεση της χώρας στη μόνιμη δημοσιονομική περιοριστική πολιτική που έχει επιβάλει η Γερμανία στην ευρωζώνη.

Σύμφωνα με το αφήγημα, οι αγορές θα δάνειζαν τη Γαλλία με το ίδιο κόστος που δανείζουν τη Γερμανία για όσο καιρό το Παρίσι θα ήταν προσδεδεμένο στις επιλογές του Βερολίνου.

Η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 βρήκε τη γαλλική κοινωνία συμπιεσμένη και κουρασμένη από την πολιτική προσαρμογής στη Συνθήκη του Μάαστριχτ και στο Σύμφωνο Σταθερότητας.

Ετσι, το δόγμα της αυτόματης προσαρμογής στις επιλογές της Γερμανίας στο όνομα του εξευμενισμού των αγορών επιτάχυνε την απαξίωση της πολιτικής και διόγκωσε την εκλογική βάση της άκρας Δεξιάς στη λογική της τιμωρητικής ψήφου.

Σήμερα, με προεξοφλημένη, εκτός απροόπτου, τη νίκη της Λεπέν το 2027 και ταυτόχρονα, την πολιτική αβεβαιότητα και ρευστότητα που επικρατεί στη Γερμανία, η Γαλλία δεν μπορεί να οχυρώνεται στο απυρόβλητο των οίκων αξιολόγησης χάρη στην αυτόματη πρόσδεση με τη Γερμανία.

Οι οίκοι αξιολόγησης δεν κάνουν αναγωγές σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα και έτσι, μέτρα και πολιτικές αξιολογούνται ότι διασφαλίζουν το αξιόχρεο μιας χώρας μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα προβάλλουν ως καταλύτες κοινωνικής και πολιτικής αποσταθεροποίησης.

Αναδρομικά, η διασφάλιση δανεισμού της Γαλλίας με όρους Γερμανίας προβάλλει ως καταστροφική επιλογή για την κοινωνική και καθεστωτική σταθερότητα.

Το ερώτημα που τίθεται πλέον είναι αν ο Μακρόν, που η θητεία του λήγει την άνοιξη του 2027, θα μπορέσει να την ολοκληρώσει καθώς θα πρέπει να απορροφήσει, πρώτον, το κόστος του σοκ των ευρωεκλογών και, δεύτερον, την αποσταθεροποίηση της Γερμανίας στην πορεία για τις εκλογές του φθινοπώρου του 2025.

Το κοινό νόμισμα που πρότεινε ο Μιτεράν το 1989 στόχευε στο να αποτρέψει τη δημιουργία μιας ζώνης μάρκου όπου το σκληρό γερμανικό νόμισμα θα ήταν ασύμβατο με στήριξη πολιτικών ανάπτυξης.

Τριάντα πέντε χρόνια μετά, το στοίχημα του Μιτεράν είναι βέβαιο ότι έχει χαθεί.