Τον θυμάμαι απέναντί μου στη Φρανκφούρτη το 2006, λίγους μήνες πριν από την έναρξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου. Οικοδέσποινα, όπως και τώρα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, η Γερμανία. Στα γραφεία της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, στους τοίχους γύρω μας, πίνακες, αφίσες, πρόσωπα: Ζέελερ, Μαραντόνα, Πελέ, Γκερντ Μίλερ στον απέναντι τοίχο, μορφές ανάλογου βεληνεκούς παντού. Θαρρείς πως κρυφάκουγαν τη συνομιλία με τον 52χρονο δάσκαλο, πολιτογραφημένο Γερμανό, γεννημένο στην Ινδία, Νουρ Ραχάνι. Ηταν έτοιμος να καταθέσει πρόταση συνεργασίας «μορφωτικού επιπέδου με αφορμή το ποδόσφαιρο» στη γερμανική ομοσπονδία. Ακουσε «Ελληνας» και ήρθε να γνωριστούμε. Απομαγνητοφωνημένο θα διαβάσετε τμήμα του διαλόγου:
«Εγώ όταν βλέπω την έκφραση, το κύρος του Μπεκενμπάουερ η μνήμη γεννά την έμφαση της μουσικής του Μπετόβεν, σύνθεση του Μότσαρτ ενώπιον της ενέργειας και υψηλής αισθητικής του Κρόιφ, μπαλάντα απ’ τη γη του που μιλά για έρωτα και επανάσταση μπροστά στον Μαραντόνα…» αρχικά του είχα πει.
«Μιλάς με κάποιον που όταν, το 1990, τελείωσε έντονη συζήτησή μου για το παιχνίδι Αργεντινής-Αγγλίας στο Μεξικό (1986), με τα δύο γκολ, χέρι και ποίημα, του Μαραντόνα, θέλησα να διαβάσω πάλι το βιβλίο του Μάρκες για τη ζωή του Χιλιανού σκηνοθέτη Μιγκέλ Λιτίν. Υπερρεαλιστικός λυρισμός, όπως και οι ταινίες του Λιτίν, είναι το ποδόσφαιρο!» είχε απαντήσει.
Πριν μου πει λίγο αργότερα «κατάλαβα πως έρχεται ο γιουγκοσλαβικός εμφύλιος και το έγραψα τότε, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1984. Παίκτες της Εθνικής Γιουγκοσλαβίας όπως ο Κροάτης Βούγιοβιτς, ο Σέρβος Γέσιτς, ο Βόσνιος Ματίγεβιτς δεν άλλαζαν μεταξύ τους ούτε βλέμμα, δεν είχαν συνεργασία στο γήπεδο».
Ας δούμε σε λίγες μέρες το Εuro και σαν πολύμορφη ένδειξη…
