Μπορεί ο υπουργός Δικαιοσύνης να κάνει σαν να μην τρέχει τίποτα, όπως και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, για το θέμα του «μαύρου» στη δημοσιογραφική κάλυψη των δικών που επιβάλλει η κυβέρνηση, όμως ήδη μέσα σε 3 μέρες τα αποτελέσματα της τυποκτόνου νέας διάταξης γίνονται αντιληπτά. Εξαιτίας της ρύθμισης, κάθε δικαστήριο δύναται είτε να απαγορεύσει τη δημοσιογραφική ανταπόκριση από οποιαδήποτε δημόσια δίκη είτε να βάζει προσκόμματα στους δημοσιογράφους και στα παρατηρητήρια δικών μείζονος ενδιαφέροντος, ενώ πλέον κάθε δικαστική ή εισαγγελική αρχή θα μπορεί κατά την κρίση της να καθορίζει το περιεχόμενο και την έκταση του δημοσιογραφικού έργου.
Τη Δευτέρα 8 Ιουλίου, ανταποκριτές της δημοσιογραφικής ομάδας του OmniaTV στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Μυτιλήνης για την υπόθεση της ρατσιστικής επίθεσης στην πλατεία Σαπφούς το 2018 ενημερώθηκαν από την έδρα ότι η ανταπόκριση πλέον απαγορεύεται με την αλλαγή του νόμου περί μετάδοσης των δικών. Οι δημοσιογράφοι αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν.
Κατά τη χθεσινή τελευταία μέρα της εκδίκασης του φονικού λιντσαρίσματος του Ζακ Κωστόπουλου, στην αρχή της διαδικασίας, από την αίθουσα είχε αφαιρεθεί το τραπεζάκι από τις θέσεις των δημοσιογράφων. Οι αστυνομικοί εξήγησαν στους παρατηρητές της δίκης ότι θα πρέπει να βγει η έδρα για να ενημερώσει αν θα επιτραπεί η καταγραφή! Στη συνέχεια η πρόεδρος ρωτούσε τα μέλη του Παρατηρητηρίου της δίκης (ZackieOh Justice Watch) αν είναι δημοσιογράφοι και αν χρησιμοποιούν λογισμικό καταγραφής, κάτι το οποίο φυσικά δεν έκαναν.
Τελικά η λειτουργία του Παρατηρητηρίου συνεχίστηκε, αλλά γεγονός παραμένει πως η πρόεδρος χρησιμοποίησε συσταλτική ερμηνεία του νέου άρθρου, εξετάζοντας μόνο αν γίνεται χρήση λογισμικού μετατροπής ομιλίας σε κείμενο, πράγμα που βέβαια δεν συνέβη ποτέ κατά τη λειτουργία των Παρατηρητηρίων.
«Ανάκριση»
Η νέα διάταξη είναι τόσο ασαφής που ούτε ένα δικαστήριο δεν μπορεί να καταλάβει τι απαγορεύεται, καταλήγοντας άλλοτε να απαγορεύει την κοινή γραπτή ανταπόκριση και άλλοτε να περνάει από «ανάκριση» τους δημοσιογράφους. Εκτός από την ασάφεια, η διάταξη είναι προβληματική και για άλλον λόγο: ξεκινάει πρώτα από τη γενική, καθολική απαγόρευση κάθε μορφής «μετάδοσης», όπως λέει, για τη δίκη και μετά ορίζει ειδικές περιπτώσεις («ιδίως μέσω της τηλεόρασης, ραδιοφώνου, διαδικτύου και γενικά οποιουδήποτε τεχνολογικού μέσου»). Γιατί άραγε απαριθμούνται μέσα μετάδοσης αφού απαγορεύεται «με οποιονδήποτε τρόπο» και «γενικά [μέσω] οποιουδήποτε τεχνολογικού μέσου»;
Χθες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης έκρινε σκόπιμο να επικοινωνήσει με τη δημοσιογραφική ομάδα Reporters United με επιστολή του στην οποία επαναλαμβάνει ότι «η κυβέρνηση δεν προέβη στη νομοθέτηση απαγόρευσης μετάδοσης δικών, αλλά πρόσθεσε απλώς έναν περιορισμό μετάδοσης μέσω ίντερνετ». Πρόκειται βέβαια για φαιδρό ισχυρισμό καθώς η διάταξη περιλαμβάνει μια πολύ πιο ευρεία απαγόρευση. Αναφέρει ρητά: «Απαγορεύεται η ολική ή μερική μετάδοση της δίκης με οποιονδήποτε τρόπο». Με αυτόν τον τρόπο η κυβέρνηση καθιστά τη δικαστική εξουσία τη μόνη από τις τρεις κρατικές εξουσίες που δεν θα ελέγχεται από τους δημοσιογράφους.
● Τη διαφωνία της με τη διάταξη Φλωρίδη αποτύπωσε και η Ενωση Δικαστών και Εισαγγελέων σε υπόμνημα 9 σημείων που συνέταξε μετά τη χτεσινή συνάντησή της με τον υπουργό Δικαιοσύνης: «Δηλώνουμε τη διαφωνία μας στον περιορισμό της αρχής της δημοσιότητας της δίκης με οποιονδήποτε τρόπο. Η δικαστική λειτουργία αντλεί τη νομιμοποίησή της από την αιτιολογία των αποφάσεων και τη δημοσιότητα της διαδικασίας», επισημαίνουν οι δικαστές.
-320x213.jpg)
