Στην αντιπολίτευση αντί να ασχολούνται με το πώς θα μπει τέλος στην –οκταετή πλέον– πολιτική κυριαρχία Μητσοτάκη (θυμίζω ότι έχει πάρει κεφάλι στις δημοσκοπήσεις από τις αρχές του 2016), πλακώνονται μεταξύ τους για το ποιος θα περάσει ποιον για 2-3 μονάδες και μάλιστα για ποσοστά που φαίνεται ότι θα βλέπουν με το κιάλι –για άλλη μια φορά– τα ποσοστά της Ν.Δ. Διότι πόση πρακτική σημασία έχει αν ο ΣΥΡΙΖΑ πάρει 17% και το ΠΑΣΟΚ 14% ή το αντίστροφο;
Οι πολίτες του προοδευτικού χώρου δεν ενδιαφέρονται για ανταγωνισμό σε λογική μικρού τελικού ή Β΄ Εθνικής. Ενδιαφέρονται για σοβαρή, αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση εξουσίας, προκειμένου από τη μια πλευρά να συσπειρωθεί και να αναθαρρήσει ο πολυδιασπασμένος χώρος της Κεντροαριστεράς και από την άλλη να απαγκιστρωθεί από τη Ν.Δ. το κομμάτι των κεντρώων που θεωρεί, δικαίως ή αδίκως, τον Μητσοτάκη ως το «μη χείρον βέλτιστον» για τη διακυβέρνηση της χώρας.
● Αντ’ αυτού βλέπουμε έναν συνεχή ανταγωνισμό των δύο κομμάτων, πράγμα φυσιολογικό μεν για προεκλογική περίοδο και μάλιστα για εκλογές που έχει σημασία ποιος θα πάρει τη δεύτερη θέση, αλλά με εμφανή ημερομηνία λήξης, αν θέλουμε να μη μιλάμε για ενδεχόμενη τρίτη θητεία Μητσοτάκη. Εκτός αν ο ηγέτης Κυριάκος βαρεθεί να κερδίζει και πάει εις Ευρώπας προς το 2029. Εντάξει, καταλάβαμε ότι ο Κασσελάκης θέλει να γίνει πρωθυπουργός, φτιάχνει το κόμμα στα μέτρα του, διευρύνει το ακροατήριό του, εκμεταλλεύεται (και σωστά) τα ασυναγώνιστα προσωπικά επικοινωνιακά του χαρίσματα, αλλά ακόμη είναι μακριά από το να καταστήσει το κόμμα του εν δυνάμει κόμμα εξουσίας. Με βασικότερο ζήτημα ότι η μέχρι τώρα πορεία δεν πείθει για την ώρα τα κρίσιμα κομμάτια της μεσαίας τάξης που «βγάζουν» κυβέρνηση. Χρειάζεται ακόμη δουλειά…
● Από την άλλη, ο Ανδρουλάκης έχει πολύ μεγαλύτερη πολιτική εμπειρία αλλά σαφώς λιγότερα επικοινωνιακά χαρίσματα, πιο συγκροτημένες θέσεις, πιο οργανωμένο κόμμα, αλλά φορτωμένο με περισσότερες «αμαρτίες» του παρελθόντος. Χώρια ότι τα βασικά πλήγματα στην κυβέρνηση και προσωπικά στον Μητσοτάκη (ήττα Κ. Μπακογιάννη στην Αθήνα, παραίτηση Δημητριάδη, Μπρατάκου – Παπασταύρου) τα έχει προκαλέσει η Χαριλάου Τρικούπη. Ενώ όμως έχει καταθέσει ενδιαφέρουσες προτάσεις στη δημόσια συζήτηση (π.χ. στέγαση), το μήνυμα δεν φτάνει εύκολα στην κοινή γνώμη. Μπορεί στο ΠΑΣΟΚ να ψιλοκατηγορούν τα ΜΜΕ ότι δεν τους «πολυπαίζουν», αλλά για να θυμίσουμε και λίγο ΜακΛούαν, δυστυχώς ή ευτυχώς συνήθως «το Μέσο είναι το μήνυμα». Π.χ. ο Κασσελάκης έχει βρει τον τρόπο, έστω και αν είναι λίγο αμφιλεγόμενος ή παράδοξος και με πινελιές life style, να κεντρίζει το ενδιαφέρον και να τον κυνηγούν τα ΜΜΕ. Μήπως οι σύντροφοι στο ΠΑΣΟΚ να βρουν και εκείνοι έναν τρόπο;
● Μια άλλη διαφορά στην τακτική των δύο κομμάτων είναι ότι ο Κασσελάκης, πάνω στον οποίο έχει δομηθεί όλη η καμπάνια του ΣΥΡΙΖΑ για τις ευρωεκλογές, προσπαθεί να δίνει έναν αέρα νίκης και αισιοδοξίας, ακόμη και αν ορισμένοι σύντροφοί του μιλούν χαμηλόφωνα για υπερφίαλους στόχους, τύπου «πάμε για την ανατροπή». Η τακτική αυτή όμως, μαζί με τη λήξη των δημόσιων εσωκομματικών μαχαιρωμάτων, έχει επαναφέρει το κόμμα δημοσκοπικά στη δεύτερη θέση από το τέλος Μαρτίου και δικαιώνει τον πρόεδρό του που αμφισβητήθηκε με βρόμικο τρόπο. Στο ΠΑΣΟΚ, από την άλλη πλευρά, βλέπω ότι προσπαθούν να διορθώσουν την ελαφρώς ηττοπαθή τακτική τύπου «Ψηφίστε μας να βγούμε δεύτεροι». Κανείς δεν θέλει να ακούει την αγαπημένη του ομάδα, αντί για το πρωτάθλημα, να βάζει στόχο τη δεύτερη θέση, έστω και αν αυτό είναι το λογικό επόμενο βήμα για να διεκδικήσεις τη διακυβέρνηση. Γι’ αυτό, σωστά ο Ανδρουλάκης λέει τώρα τελευταία σε ελεύθερη απόδοση «Ψηφίστε ΠΑΣΟΚ για να φτιάξουμε προοδευτικό μέτωπο απέναντι στη Ν.Δ. την επόμενη ημέρα». Συμπέρασμα: Οι ψηφοφόροι τελικά θα αποφασίσουν τόσο το μέγεθος του καθενός όσο και το τι θα γίνει από αύριο. Λίγο υπομονή.
-320x213.jpg)
